Dobry wieczór. Nazywa się Greg Davies, a to jest Taskmaster.
Zupełnie jak wy, lubię jak ludzie wykonują za mnie pracę, na którą nie mam ochoty.
Zwłaszcza kiedy ci ludzie są sławnymi komikami,
a praca jest totalnie niedorzeczna.
Więc, w ciągu kilku miesięcy,
kilku najlepszych komików wykonywało
dla mnie przedziwne zadania.
Nie wiedzą, jak poszło innym uczestnikom, ale wkrótce się dowiedzą.
Zobaczmy, o kogo chodzi.
Ostatnio otrzymał Order Imperium Brytyjskiego,
tak przypuszczamy, bo pewnie ten program będzie powtarzany.
Pan Frank Skinner!
[oklaski]
Ma rumiane policzki, kręcone włosy, oraz bardzo udaną karierę.
Oto Josh Widdicombe.
[oklaski]
Autentycznie ma ponad 40 000 nieprzeczytanych e-maili w skrzynce,
bo nie jest dobra w niektórych aspektach życia.
To Roisin Conaty.
[oklaski]
Kiedyś był szczęśliwy, ale odkąd zaczęliśmy nagrywać ten program, już nie jest.
To Romesh Ranganathan.
[oklaski]
Dostaje dużo ofert pracy lektora, ale moim zdaniem jego twarz jest okej.
To Tim Key.
[oklaski]
Jak zawsze, będzie mi pomagał oraz mnie zachęcał
mój asystent, Alex Horne.
Alex, przypomnij nam o pierwszym zadaniu.
Dobrze. Pierwsze zadanie, jak zwykle, to zadanie nagrodowe.
Każdy uczestnik przyniósł jedną swoją rzecz
do puli nagród.
Tym razem, poprosiłeś ich o przyniesienie ich najbardziej znaczącej rzeczy.
[Greg] Time, będziesz sprzedawał jako pierwszy. Dawaj.
Uch, przyniosłem tłok.
[Greg] Okej, wiesz, że lubię dawać ludziom szansę
na wyjaśnienie swojej decyzji, ale powiem tak.
- To gówno. Kontynuuj. - [Tim] Tak.
Jak wiecie, wygrałem Nagrodę dla Najlepszej Komedii w Edynburgu w 2009...
Niezupełnie przekłada się na oferty z telewizji, nie?
- [stłumiony okrzyk widowni] - Nie, czekaj.
Trzeba przyznać, że minęło dopiero 6 lat.
No ale, mówię o tym, bo jak skończyłem swój występ, byłem z niego bardzo dumny,
i wygranie wiązało się dla mnie z wieloma emocjami.
I podczas mojego występu, leżała tam masa
dziwnych i wspaniałych rekwizytów, jak lodówek. Rzeczy tego typu.
Ale nie mogłem ich zatrzymać, bo nie miałem wtedy swojego mieszkania.
Więc pozbyłem się wszystkiego z występu, poza tłokiem.
I ten tłok jest dla mnie bardzo ważny,
dużo dla mnie znaczy,
no i oddaję go do puli nagród.
I teraz czuję się jak dupek.
[śmiech]
Romesh, nie zamieniliśmy jeszcze
ani słowa, a ty już wyglądasz na złego.
Za kulisami, puknąłem Romesha lekko w nos dla zachęty.
Zrobiłem "boop!", komu by się nie spodobało?
Powiedziałem, "powodzenia wszystkim. Boop!", do Romesha.
A on na to, "co to do cholery miało być?"
No bo co to do cholery miało być?
Romesh, co przyniosłeś i dlaczego?
Przyniosłem coś, co ma dla mnie dosyć duże znaczenie.
- [Greg] Okej. - Uch, to moja obrączka.
- [publiczność] Ooo! - [Greg] Jezu!
To autentycznie twoja obrączka?
- Tak, to autentycznie moja obrączka. - [Greg] Twoja żona wie o tym?
Ona nie... cóż...
To znaczy, że nie?
Nie, nie wie. Ona nie wie.
Wszystkie te nagrody są w pełni autentyczne,
a zwycięzca tego odcinka zabierze je do domu.
Więc Romesh może stracić swoją obrączkę.
Poważnie będę miał przerąbane, jeśli wrócę do domu bez niej.
Ja też, jeśli wrócę mając ją na sobie.
[śmiech]
Roisin, co znaczącego przyniosłaś?
Przyniosłam słownik.
- [Josh] O, co? Okropne! - [Tim] O, Boże.
Właśnie nie jest. Jest w nim więcej znaczeń
niż w ich kijowym pierścionku i fałszywym tłoku.
- O rany, Roisin. Uch. - [Josh jęczy]
- [Tim] Nie bij jej! - [Greg] Chodź tutaj.
[Greg] Boop!
Jak mam być szczery, z tych prezentów to ten chciałbym dostać najbardziej.
[Roisin] Dziękuję.
Jestem pewny, że żona Romesha się z tego ucieszy.
[Greg] Josh, co przyniosłeś?
W połowie lat 90., mój ojciec zaczął pisać
serię wkurzonych listów do lokalnej gazety,
której żaden wydawca nie chciał wydać jako książki.
- Więc wydał ją sam. - O, nie.
Obwiniam Beatlesów autorstwa Toma Widdicombe.
A myślałeś, że słownik będzie tutaj najnudniejszą książką.
To jest jedyny egzemplarz jaki mam,
to jest spersonalizowana książka od mojego ojca.
Przeczytałeś ją, Josh?
Nie przeczytałeś książki własnego taty.
- Bardzo znacząca! - Jaki masz problem?
Nie no, przeczytałem ją, przeczytałem ją.
To--- to historie z życia wzięte.
Wow, no i mamy cytat na tylną okładkę.
[śmiech]
Co ty przyniosłeś, Frank?
Przyniosłem konia zabawkę mojego dziecka.
[publiczność] Ooooch.
Jest dla mnie bardzo znaczący, bo kiedy ja byłem dzieckiem,
sam bardzo, bardzo chciałem mieć takiego konia.
- Dopiero co je wynaleziono. - [śmiech]
A moją rodzinę było stać tylko na kijek.
Dla mnie ma znaczenie, bo mam więcej pieniędzy niż miał mój ojciec
i mogę dać mu coś, czego sam nie miałem.
Właściwie musiałem przemycić go z domu żeby go przynieść,
bo on codzienne się nim bawi.
Teraz pewnie jest w domu i robi...
[cmoka] "Kostkę cukru?"
Na to można popatrzeć na dwa sposoby.
Jest ta miła część, w której pomyślałeś,
że skoro ty nie miałeś takiego konia,
to kupiłeś go dla swojego synka.
Ale potem uznałeś, "nie".
"Dlaczego to on ma mieć konia?"
No i mu go zabrałeś.
I teraz masz cztery piąte szansy, że go stracisz.
Nie ma zysku bez ryzyka.
Jutro o tej samej porze może jeździć po ogrodzie na tłoku.
[śmiech]
Na piątym miejscu będzie Roisin Conaty, oczywiście.
Na czwartym, daję książkę taty Josha.
Nie, co?!
Prezent od mojego ojca, z którym już nie rozmawiam?
A ja wiem, że jest właśnie odwrotnie.
To on z tobą nie rozmawia, bo nie przeczytałeś jego pieprzonej książki.
Na trzecim, daję tłok, no bo to jest tłok.
Drugie dla Franka.
I, wiecie, jak mogę odmówić człowiekowi,
który aktywnie próbuje zniszczyć swoje własne małżeństwo w telewizji?
Zwycięzcą pierwszego zadania dzisiaj jest: Romesh Ranganathan.
[oklaski]
Oto jak obecnie wygląda tablica wyników.
To ona, Romesh. Prowadzisz.
Fantastycznie, a wszystkie znaczące nagrody znajdują się tam,
jeśli chcielibyście spojrzeć na tą tandetę, którą ci ludzie mogą wygrać.
Są tam, w loży.
Niekoniecznie znaczące dla was, ale i tak.
Zawsze można sprzedać obrączkę i kupić lodówkę.
Dobra, jakie jest nasze pierwsze właściwe zadanie?
Cóż, zobaczmy.
Trochę musiałem się posiłować z klamką.
Aż się zastanowiłem, czy to nie moje zadanie.
Bardzo lubię herbatę, więc to zachęcający widok. Dobra.
"Wrzuć torebkę herbaty do kubka z najdłuższej odległości".
"Masz dokładnie jedną godzinę. Twój czas jest liczony od teraz".
Podejrzewam, że będę w tym dobry.
W młodości dużo grałem w krykieta.
[cicho] Jaka jest najdłuższa część domu?
Ale jak wrzucę ją do--
Myślę tylko o długości, w ogóle nie myślę o precyzji.
[śmieje się] Jaka jest najdłuższa część domu?
Umieściłem Romesha, Roisin i Franka w jednej grupie.
- Chcesz zobaczyć, jak im poszło? - Boże, tak.
Kluczowe, oczywiście, jest namoczenie torebek.
Suche torebki... słabo.
Do dzieła!
Przyniosłam tylko jedną torebkę herbaty. [śmieje się]
Zobaczmy tylko, jak mi przeciętnie idzie.
Nie...
Namoczę ją! Muszę ją namoczyć!
Co jeśli położę masę kubków dookoła i zwiększę swoje szanse?
To... sądzę, że to najlepszy sposób.
O, Boże.
Jaja sobie robisz? Co...
Www-- www-- wal się!
[Frank] Jeden wleciał.
Potwierdzę tylko, mam rzucić torebką do kubka z najdłuższej odległości?
[Alex] Tak.
Więc niekoniecznie musi to być poziomo.
[śmiech]
Tak! To było stąd.
Od razu. Dokładnie pięć metrów.
[śmieje się] Niezawodne!
Wal się! O, mój Boże!
Ostatnia partia torebek, które przyniosłem,
potem będę musiał je sprzątać jak debil.
I rzucać je znowu. Nie przypuszczałem, że do tego dotrze.
Sporo ich.
Muszę przyznać, że kiedy wyobrażam sobie innych,
nie widzę, żeby pokonali taką odległość.
- Poeci. Dziewczyny. - [śmiech]
Niektórym zajmie 45 minut zorientowanie się, że lepiej je namoczyć.
Właśnie się zorientowałem, że powinienem je namoczyć.
[śmiech i oklaski]
Dosyć późno na dojście do takiego wniosku.
Nie do wiary. Super, że odkryłem to tak późno.
Znaczy, teraz rzuca się znacznie dalej, to sprawiło, że
wszystko, co zrobiliśmy do tej pory nie ma żadnego znaczenia.
Jest. Ruszyłam trochę ręką, ale jest. Jest w kubku.
TAAAAAK!
Dawaj!
DAWAJ!
I co, stary?
Najgorsze było to, żałuję tego, ale pomyślałem,
"Boże, zastanawiam się, czy ktoś inny pomyślał, żeby zamoczyć torebki?"
[Romesh] No ale zamoczyli, w przeciągu 30 sekund od rozpoczęcia zadania.
Och, natychmiastowo.
Nawet osoba, której pierwszym pytaniem było
"Jaka jest najdłuższa część domu?"
szybko zorientowała się, że musi je zamoczyć.
Tak, to nie... nie jestem z tego dumny.
Jaką odległość zdobył Romesh? Imponującą?
Około 8,5 psa. Zmierzyłem ją...
- Cóż, jeśli, um... - [śmiech]
Ustaliłem system ośmiu i pół psa, przyjmując, że pies ma metr długości.
- [Alex] Więc osiem i pół metra. - [Greg] Ile psów zdobyła Roisin?
2,4 psa.
Bardzo precyzyjnie, ale nie najlepszy wynik,
ani nie drugi, ani nie trzeci, ani nie czwarty.
[śmiech]
Frank, świetna konstrukcja. Przypuszczam, że długa odległość?
Zdobył 10! 10,04 metra.
Mogę o coś zapytać? Skąd on wziął pudełko?
Kiedy ja tam byłem, nie było tam takiego pudełka.
Na pewno było tam pudełko.
Nie było tam pudełka.
Mówię ci teraz, nie było pudełka.
Tam było pudełko, po prostu jesteś słaby w znajdywaniu pudełek.
Poza tym, nie ogarnąłeś, żeby zmoczyć torebki.
Naprawdę myślisz, że wpadłbyś na pomysł z pudełkiem?
Przy moim zadaniu nawet nie było kranów. Musiałem nasikać na moje torebki.
Nie dostałem żadnych udogodnień.
Nie wiem, w jaką grę się tutaj bawimy,
ale nie podoba mi się, dobra?
To było bardzo imponujące wykonania, i pocieszające jest, że
dwoje z trzech ludzi wie, jak wygląda pudełko.
Nie było żadnego pudełka!
- [śmiech] - Boop!
Od razu lepiej!
[śmiech]
Czas na krótką przerwę. Do zobaczenia absurdalnie wkrótce.
Witam z powrotem w Taskmasterze. Na czym to skończyliśmy?
Obecnie na pierwszym miejscu jest Frank. Zobaczymy Josha?
Tak, zobaczmy Josha.
Stwierdziłbym, że kubek to pojemnik większy od filiżanki,
z którego pije się herbatę, który ma rączkę.
Więc, jeśli wypiłbym herbatę z tego
przed zakończeniem godziny, żeby udowodnić, że to kubek,
to chyba znalazłem kubek dla siebie.
[brzęk kubka]
Przykleję rączkę w taki sposób.
Mam tutaj dwa kubki.
Torebka herbaty przyklejona do piłki do golfa.
[chlupotanie mleka]
Och!
Wpadło, ale nie zostało w środku.
- [Alex] Na pewno to ciągle kubek? - [Josh] Tak, no jasne, że tak!
Zapytaj mnie, czy to kubek, kiedy będziemy później pili z niego herbatę.
- Pudełko. - [śmiech]
[Josh] Rączka ciągle się trzyma? Tak.
Czy to ciągle kubek? Tak!
Jeśli kwestionowałby, czy to kubek...
Moim zdaniem nie ma czego kwestionować,
ale warto się zabezpieczyć na takie wypadki, nie?
[stłumiony okrzyk]
No nie!
- [brzęk piłki] - [Josh] Och!
Dobra, herbata. Żeby udowodnić, że to kubek, napijemy się z niego herbaty.
[Alex] Nie będę w stanie wyobrazić sobie, że to kubek, dopóki nie zobaczę...
Tak, wypiję z niego herbatę!
[zduszony okrzyk widowni]
Kubek fajnej...
brytyjskiej herbatki.
Dziękuję, Josh. Dziękuję za herbatę.
Nie ma za co, stary.
Świetna.
[oklaski]
Ja nie dostałem pudełka, a on miał taczkę-
A jak on wykonuje zadania, to ma dostęp do cholernej Castoramy.
[Josh] Musisz po prostu poszukać!
[parodia Josha] "Potrzebuję piłek do golfa, potrzebuję zestawu do zbudowania kubka!"
To po prostu absolutna- To nie do wiary!
[Romesh] Nie wierzę, ile u niego było rzeczy.
Miałeś dostęp do wszystkich tych rzeczy.
Nie, nie miałem. Nie miałem.
Jak daleko Josh rzucił torebką, przede wszystkim?
Dobrze, odległość wynosiła 15 metrów i 10 centymetrów.
A czy to kubek? To zależy od ciebie.
Josh, czy według ciebie definicja kubka to "cokolwiek z rączką przyklejoną taśmą?"
Nie, ale moja definicja frajera to "ktoś, kto nie może znaleźć pudełka w tym domu". [mug - kubek/frajer]
[śmiech i oklaski]
Dobra, oto moje oceny...
Zanim zobaczymy Tima, dyskwalifikuję cię.
Nie wierzę.
Ale nie dyskwalifikuję cię, bo taczka nie jest kubkiem.
Dyskwalifikuję cię, bo mleko wlałeś jako pierwsze.
[oklaski]
Alex, zobaczymy, czy Tim Key przejawił ducha rywalizacji?
Okej, oto próba Tima Key.
Cóż, chciałbym... Chciałbym katapultę.
Poza tym chcę takie coś,
z czego rzuca się psom piłki.
I jeszcze, przepraszam, dostanę piłkę do tenisa?
Obawiam się, że rzucanie z jakichś 50 metrów nie będzie precyzyjne.
Więc potrzebuję jeszcze
zbudować jakieś coś z folią
co działałoby jak, uch, jak lejek do kubka.
I kiedy rzucę piłką, rzucę w folię i wpadnie do kubka.
[śmiech]
- Tim? - Masz piłkę tenisową?
Tak, tu jest piłka tenisowa.
Dziękuję?
[Tim sapie]
TAAAAK!
[okrzyki i oklaski]
Podaj nam jakieś liczby.
Cóż, to był nowy rekord świata, przypuszczalnine.
To było 23 metry i 87 centymetrów.
To był pierwszy rzut. Pierwszy rzut.
Sprawa prosta jak drut. Zwycięzca pierwszego zadania: pan Tim Key.
[oklaski]
Więc, Alex, zajmujesz się liczbami ze względu na swój charakter.
Jakie są wyniki?
Moim zdaniem są ekscytujące.
Na pierwszym miejscu jest potrójny remis.
Jak widzicie tutaj, trzy osoby mają osiem punktów.
Tim Key, Frank Skinner i Romesh.
[oklaski]
Niezwykłe. Co dalej, Alex?
Takie zadanie z gimnastyką artystyczną.
Jak jazzercise ze sztuką. [trening fitness]
Nieważne. Zobaczmy.
"Wykorzystując to urządzenie do śledzenia swojej ścieżki..."
To urządzenie?
"Stwórz najlepszy obrazek dla Taskmastera".
"Masz jedną godzinę. Twój czas jest liczony od momentu, kiedy zrobisz pierwszy krok".
"Przebij balon, kiedy skończysz obrazek".
Co?
[śmiech]
Pewnie nie jesteś jedyną osobą, która miała z tym problem.
Alex, chciałbyś dokładnie wyjaśnić, o co chodziło?
Cóż, spróbuję. Daliśmy uczestnikom urządzenie lokalizujące z GPS,
więc kiedy się poruszali, pojawiała się za nimi linia.
Trochę jak znikopis, ale większy. Okej?
- Kogo chcesz zobaczyć najpierw? - Wiesz, najpierw zobaczę Josha.
[Alex] Dobra, obejrzyjmy Josha.
To jest dużo trudniejsze, niż myślałem.
Powiem wam tak.
Ta biała linia nie jest prosta, według satelity.
Ktoś musi pogadać z ludźmi od utrzymania terenu.
Nie da się rysować detali. Tyle się nauczyłem.
Trochę zepsułem i być może będę musiał wejść komuś do domu.
Ale wielka sztuka wymaga poświęceń, słyszałem.
Dawaj, koloruj, gnojku.
Tak!
Nienawidzę przebijać balonów.
[ciche pęknięcie]
[oklaski]
I tak się odzyskuje honor. Absolutnie wspaniałe.
Och, dziękuję, Greg.
Wiesz, jak dostarczyłbym ci to?
Taczką.
[śmiech]
Kogo zobaczymy teraz?
Roisin zna cię trochę lepiej, więc zdecydowała się narysować
coś, co jej zdaniem ci się spodoba.
- Ach, - Okej?
Może narysuję...
kiełbasę?
[śmiech]
Kto nie lubi kiełbasy?
Jest za mało obrazów z kiełbasą.
[śmiech]
[chichocze]
Już nie mam odwrotu.
Narysowałam ciężarną kobietę.
Może Greg jest ich fanem. [śmieje się]
Kto nie lubi ciężarnych kobiet?
Nie może tego skrytykować.
[śmiech]
Rysuję jak Tracey Emin. [artystka] Tak, jak czuję.
Patrzę, co się dzieję. Rysuję jakieś kształty.
Wróciłam.
Zdecydowałam, że to bukiet kwiatów.
Skończyłam.
No, gdzieś trzeba skończyć.
[Alex] Tak.
Nie mogę zamienić jednego rysunku w inny niezliczoną ilość razy.
[śmiech]
Więc, zaczęło się od kiełbasy,
po czym szybko zmieniłaś to w bekon.
Szczytem, moim zdaniem, była ciężarna kobieta.
Widzicie ciężarną kobietę... z ogonem. Całkiem niezłe.
Potem spróbowałam zmienić ją w anioła.
Tak, zdecydowałaś się na Anioła Północy,
ale... szybko zmieniło się w to.
I nazwałaś to bukietem tulipanów.
- Tak, to bukiet tulipanów. - Popełniłaś tu kilka błędów.
Powiedziałaś, "zmienię to w ciężarną kobietę,
tego nie może krytykować".
Jestem jednym z niewielu ludzi na świecie,
którzy gardzą ciężarną społecznością.
To prawda, bez przerwy o tym mówi.
Uu, przychodzą, zajmują więcej miejsca niż to sprawiedliwe.
Przykro mi podzielić się tymi wieściami,
ale teraz jest czas na przerwę.
Tak mi przykro.
Witam ponownie w Taskmasterze, gdzie dosyć trudno jest uwierzyć,
że Romesh przyniósł swoją obrączkę jako nagrodę.
Do następnego programu przyniesiesz swoje jądra?
Żart ze scenariusza.
Podejrzewam, że Tim Key, jako poeta, posiada lepsze zdolności artystyczne.
Zadanie Tima bardzo się wyróżnia,
i jeszcze nie wiem, czy to dobrze.
[dźwięk wiatru i deszczu]
Co narysowali inni?
[śmiech]
[dźwięk grzmotu]
Paskudne warunki dla sztuki.
[okrzyki i oklaski]
Wydaje się, że przeszedł długi dystans, nie?
Bardzo imponujące. Wykorzystał całą godzinę,
i przebiegł prawie 5 km.
[Alex] To długi obraz.
[Greg] Co to jest?
Po pierwsze, powiem, że to była najgorsza godzina w moim życiu.
Po drugie, zacząłem od rysowania klucza,
po czym go zamazałem.
[śmiech]
I pomyślałem, cóż...
Nie no, mam pół godziny, równie dobrze mogę sobie pobiegać.
[śmiech]
Frank ukończył swój obraz w 8 minut, dla porównania.
- Chcecie go zobaczyć? - Tak.
Dobrze, oto on i Romesh razem. Oto oni.
Nie wziąłem pod uwagę bramek. To stwarza mały problem.
Nie idzie mi tak jak chciałem, już od razu, będę z wami szczery.
Jest dużo trudniej niz się spodziewałem.
Er... to jest w porządku.
Będę musiał po prostu coś z tego zrobić.
Te balony nie pomagają, przy okazji.
Mała wskazówka.
To tylko mój ogólny szkic.
Przebiję balon.
[pęknięcie balonu]
Jeszcze go obramowałem. Zmiażdzyłem to.
Narysowałem na nim cholerne granice. [śmieje się]
[oklaski]
- Co to jest? - To jest koń-zabawka mojego syna.
[Greg] Ach...
Romesh. Bardzo wierny autoportret, tak?
[oklaski]
Pomyślałem, że spodoba ci się obraz mnie.
Bardzo dobrze się dogadujemy w tym programie, nie?
Jak bardzo kwadratowe są twoje uszy?
To miała być ramka...
[Frank] Czekaj, to nie jesteś ty w kartonowym pudełku?
[śmiech]
Nie klaszczcie, nie klaszczcie.
To nie jest śmieszne.
Świętujecie prześladowanie jednego z członków tego programu.
To miał być żart z bezdomnych!
Wiecie, gdybyśmy pozbyli się ich i ciężarnych,
to świat byłby lepszy, nie?
[śmiech]
Och, to był poważny błąd, Romesh.
To bardzo dobry rysunek, ale dlaczego u diabła miałby spodobać mi się rysunek ciebie?
Absurdalne.
Ocenię je od końca.
Oczywiście, Kiełbasiana Dziewczyna na końcu.
Widziałeś obraz Franka?!
To wygląda jak koń zabawka!
- [Josh] Wygląda jak koń zabawka. - [Roisin] Nie no!
Ja narysowałam tulipany, i Anioła Północy, i...
Twój obraz wygląda jak kaczka w torbie golfowej.
[śmiech]
Wyrażę się jasno,
jeśli powiedziałabyś mi, że to rysunek kaczki w torbie golfowej,
byłabyś teraz na samym szczycie.
[Greg] Czwarty, Frank. Trzeci, Tim Key.
- Nie mam pojęcia, co to jest. - Ja rysowałem podczas burzy.
Powinienem dać ci dodatkowy punkt za ryzykowanie życiem,
ale nie zrobię tego.
Romesh, nie chcę tego obrazka i nie chcę go nigdy więcej widzieć,
ale muszę uznać, że to faktycznie obrazek.
Dlatego daję cię na drugim miejscu.
I podziekuję ci, jak się uśmiechniesz.
[śmiech i oklaski]
[Greg] Tak, tak... och!
[obaj] Boop!
Teraz zaczyna się impreza.
A oto zwycięzca tego zadania, jedyny artysta w tej grupie.
Wspaniały pan Josh Widdicombe wygrywa zadanie.
[oklaski]
Dobrze. Spójrzmy szybko na wyniki, proszę, Alex Horne?
Okej, więc pierwsi trzej...
Romesh Ranganathan jest pierwszy,
za nim jest Tim Key, potem Frank Skinner.
[oklaski]
Teraz mamy ekscytujące zadanie. Zobaczmy.
Ojoj.
Pieniądze!
O rany. 20 funtów.
"Kup najlepszy prezent dla Taskmastera".
"Oto 20 funtów".
"Masz 10 tygodni".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Hm. Wiem dokładnie, co kupię temu gamoniowi.
Nie jest napisane, że muszę kupić go za te 20 funtów, nie?
Więc może to być "kup najlepszy prezent dla Taskmastera",
czyli, na przykład...
jeep.
A tutaj masz 20 funtów.
[śmiech]
Powiem już teraz, że jeśli którekolwiek z nich kupiło mi jeepa,
ta osoba wygrywa.
[Josh] Tak!
Zacznijmy. Tim?
- Tak, ale... - Podasz swój prezent?
Tak, jasne. Ale martwię się, bo zazwyczaj jak ktoś jest pierwszy, to jest najgorszy.
- Tak, w tym programie tak zazwyczaj jest... - Ale jestem całkiem pewny siebie.
[Roisin] Ale mały jeep!
- To mogą być kluczyki do jeepa, nie? - [Tim] No...
Mogą być. Chude kluczyki. [Thin keys]
- To twój pseudonim artystyczny, nie? - [śmiech]
Kiedyś był!
Kupił mi kupony na książki.
[Frank] Niech zgadnę, o wartości 20 funtów.
- O wartości 16 funtów. - [śmiech]
Kartka. Kartka kosztowała 4.
- Niemożliwe, że ta kartka kosztowała 4 funty. - Kosztowała 4, tak.
Dziękuję bardzo. Na pewno nie wygrałeś.
Teraz chciałbym prezent od Franka Skinnera, jeśli można.
[Greg] Dziękuję bardzo.
Wygląda jak etui na okulary.
[cicho] To jest etui na okulary.
Bam.
[śmiech i oklaski]
I teraz, zauważasz coś innego?
Tak. To.
Tak, jeśli-- to--
- O, widzę coś innego! - Tak, tak, tak! Dzieje się!
Te okulary mają boczne lusterka!
Widzę, co mam za sobą!
To są okulary do patrzenia do tyłu.
O, mój Boże.
Super są.
A ich głównym przeznaczeniem, oczywiście, jest zdolność widzenia,
czy za mną nie ma żadnych cholernych ciężarnych kobiet.
[śmiech i oklaski]
Nie no, nie wierzę że ktoś je przebije.
Bardzo mi się podobają. Dziękuję bardzo.
Hm, popatrzmy na prezent Romesha.
- Dzięki, stary. - Mam nadzieję, że ci się spodoba.
[śmiech]
[śmieje się]
Zamówiłem to dzieło dla ciebie.
Cóż, nie no, nie wiem.
Autentycznie nie wiem...
- [śmiech] - [Roisin] Jest świetne.
Romesh, narysowałeś je chodząc po polu?
[śmiech]
[Greg] O co chodzi z kaczymi stopami?
Chciałem pokazać, że jesteś terenowy.
Kupiłeś mu jeepa!
Druga najlepsza rzecz, zaraz po jeepie, miałem powiedzieć. Fajnie.
Żebyś, wiesz, mógł poradzić sobie w każdej sytuacji.
Nawet jeśli nie masz dostępu do pudełka.
[śmiech]
Będziesz w stanie poradzić sobie jak legenda, którą jesteś.
Jest bardzo piękne, dziękuję, Romesh.
Nie ma-- Nie ma za co.
Chyba chciałbym zobaczyć teraz prezent od Josha.
Miałem wrażenie, że dobrze się dogadujemy, Greg.
Tak, moim zdaniem jest w porządku.
Pomyślałem, że obawiasz się, że zapomnę o tobie po programie, więc...
Zrobiłem sobie tatuaż.
[zduszony okrzyk i śmiech]
[okrzyki i oklaski]
Możemy zobaczyć?
[Frank] Cóż, mogłeś go przynajmniej zapakować.
[śmiech]
[Greg] Nie no...
- Jest prawdziwy? - Prawdziwy, tak!
O w mordę!
[oklaski]
Nie da rady tego przebić.
Czy da? Podejdź.
Dobra. Musisz otwierać bardzo ostrożnie.
Powiedziałeś, że chciałbyś takie coś.
Byłeś pijany. Powiedziałeś, że ci się podobają.
Oooch!
O-o...
[śmiech]
Jaja sobie robisz.
Niesamowity prezent.
Kosztował tylko 17 funtów, więc kupiłam też trzy zdrapki.
Patrz się i ucz, Key!
Patrzcie, mam własną myszkę.
- [śmieje się] - Też ma na imię Greg.
No i? Ja mam tatuaż z jego imieniem.
[oklaski]
- Dziękuję ci bardzo. - Nie ma sprawy.
Moralnie, nie powinno się dawać zwierząt na prezent.
- [Josh] Nie, nie powinno się. - Nie martwcie się, nie zatrzymam go.
Ooo!
Oczywiście, kupony na książki na końcu.
Przykro mi, Romesh. Jakbyś nie dał mi kaczych stóp,
byłbyś wyżej.
- Obraz na czwartym. - Nie do wiary.
Będę używać tych okularów codziennie,
ale muszę je dać na trzecie miejsce.
Nie wiem, co zrobić z tą dwójką. A nie, wiem.
Każdy, kto na zawsze robi sobie tatuaż
musi wygrać to zadanie.
Pan Josh Widdicombe.
[oklaski]
Pokaż mi kolejne zadanie.
Flamastry. Old school. Grube...
Kolejny dzień, kolejne jajko.
"Korzystając tylko z przedmiotów znajdujących się na tym stole,
unieś to jajko na jak największą wysokość".
"Wygrywa największa wysokość. Jajko nie może się stłuc".
"Masz 20 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Unieść to jajko jak najwyżej używając tylko tych przedmiotów?
Więc, mam flamastry.
Dlaczego miałbym użyć flamastrów?
Miarka. Nożyczki.
Dobra. Mam tylko papier, i to tyle?
Na pewno wszystko jest?
Naprawdę, przydałoby mi się pudełko.
Potwierdzę tylko, nie mogą stłuc jajka.
Jeśli stłuką jajko, to są zdyskwalifikowani, tak?
To prawda, bardzo proste.
Jedno jajko, unieś je jak najwyżej.
Tak, zobaczmy Romesha.
Cholera.
Nie no, nie wiem, co robię.
Nie wiem, co mam robić!
O, rany.
[Alex] Tak?
Powiedzmy... 111?
Pffft.
Nie będę udawał. Chyba poszło niespecjalnie dobrze.
- [śmiech] - [Alex] To tyle.
[Alex się śmieje]
Wyjaśnijmy sobie jedno: kiedyś byłeś nauczycielem.
Tak.
Po 20 minutach,
zamierzając unieść jajko jak najwyżej, jak to jest możliwe...
Tak.
Położyłeś jajko na ryzie papieru.
I na flamastrach, na flamastrach też.
O, przepraszam, na flamastrach.
- Jaką wysokość uzyskał Romesh? - 1 metr 11, przez flamastry.
Inaczej byłoby 1 metr 10.
Moje rzeczy już tak wyglądały na początku.
Twoje rzeczy dokładnie tak wyglądały na początku.
Więc on miał ułatwione zadanie od razu?
[śmiech]
Gdyby tylko byłoby tam jakieś kartonowe pudełko.
Nie było tam żadnego pudełka!
Obejrzyjmy kogoś, kto nie zajmie ostatniego miejsca.
[śmiech]
Prowadzisz, Romesh. Oto Roisin.
Musi zostać jak najwyżej przez określoną ilość czasu?
- [Alex] O czym myślisz? - Rzucę je i złapię?
[śmiech]
Niespodzianka, Romesh. Nie jesteś ostatni. Nie do wiary.
Jakbym je złapała, to byłby mój sukces życiowy.
O, Boże. Masz rację.
Teraz jak usłyszałem twoje wyjaśnienie,
dam cię na pierwsze miejsce.
Szczerze, to może zabrzmieć trochę brutalnie,
ale jakby to zależało ode mnie, wyrzuciłbym cię za to z programu.
- Kto teraz? - Poeta Tim Key?
Ach, poeta i jajko.
Pfffffbbt.
[szeptem] O, Boże.
- Coś takiego. - [Alex] Co to?
Gęś.
- [śmiech] - Ugotuję to jajko.
Naturalna taśma klejąca.
[okrzyk frustracji]
Nienawidzę rękodzieł!
Muszę pójść na zewnątrz. Obiecujące.
Dwie minuty!
Jajko.
[krzyczy]
- [Alex] 1 minuta 30. - Ciiiii.
[cicho] Gówno. Bzdury. Wal się.
[śmieje się]
- [Alex] 1 minuta 10. - Okej.
- Ile teraz? - [Alex] 41 sekund.
- Ile teraz? - [Alex] 26 sekund.
[chichocze] O, Boże!
[dźwięk gwizdka]
[śmiech i oklaski]
Zostało mu 20 sekund.
Tak?
Ta runda zamienia się w
"Kto potrafi nie stłuc jajka w 20 minut?"
Moim problemem było to, że nie zauważyłem garnka
i kuchenki elektrycznej na stole.
Bardzo mi przykro, że ich nie zauważyłeś.
Może dam ci za to dodatkowy punkt.
Jeśli-- przysięgam Bogu, stary.
Mówię tylko, że nie stały wyraźnie na widoku,
a to niesprawiedliwe, nie?
Strasznie mnie dzisiaj wkurzasz.
Kogo zobaczymy teraz?
Ostatnich dwóch: Franka i Josha.
"Unieś to jajko na jak największą wysokość".
Nie musi być na tej wysokości przez długi czas.
Mogę rzucić tym jajkiem w górę?
Zbuduję tylko... materac... z papieru.
Nie, czekaj!
Co jeśli owinę jajko tym papierem kilka razy?
Trochę je tym ochronię...
i rzucę nim bardzo wysoko?
Nie mogę w pełni ocenić trajektorii.
Spróbuję rzucić prosto w górę, potem prosto w dół.
Ile czasu mi zostało? 9:41?
[Alex] 5 i pół minuty.
No, dobra.
Myślę, że kluczem przy łapaniu jest
schylenie się razem z nim, żeby się nie stłukło.
[Alex] Jedna minuta, Josh. Jedna minuta.
- [Alex] Gotowy? - Denerwuję się!
NIEEE!
[śmiech]
Na pewno myślicie o tym samym, co ja.
Dziwię się, że mnie to obchodzi.
Ale jest autentyczne napięcie, co nie?
Tak, więc w tym momencie, jajko Josha było na wysokości 6 metrów 80.
Jajko Franka na 8 metrach.
- [Greg gwiżdże] - Franka jest wyżej.
[Greg] Więc, Frank potencjalnie może zniszczyć to zadanie.
Zobaczymy, czy jajka się stłukły?
Dobra.
Gotowy?
NIEEE!
Och! Jest całe!
[śmiech]
- [Alex] Jesteś cały, Frank? - Nieważne, czy jestem cały!
Jak to się nie stłukło?
[melancholijna muzyka]
Um... nie udało się.
[publiczność] Ooo.
Byłem tak pewny siebie.
Nie przypuszczałem, że coś pójdzie nie tak.
[publiczność] Ooo.
[oklaski]
Ciężko powiedzieć, co było smutniejsze.
Twój widok kiedy straciłeś swoje jajeczko,
czy kiedy się przewróciłeś.
Tak jak mówiłem, lata gry w krykieta przydały się w tym programie.
To był jakby mały cud, jajko Josha...
Znaczy, nie wiem dlaczego rzuciłeś je jeszcze raz.
Nie, nie wiem. Coś poszło nie tak z moim myśleniem.
Z jajkami jest tak, są składane przez ptaki,
więc jeśli wylądują na trawie, są zbudowane tak, żeby się rozbić.
To dlatego ptaki owijają je papierem?
Nie pomyślałbym, że będę musiał ogłosić coś takiego.
Troje z was nie zaliczyło tego zadania.
Oczywiście wygrywa Josh.
I wbrew wszelkiemu rozsądkowi...
Na drugim miejscu jest Romesh Ranganathan.
[oklaski]
Pamiętajcie, później, ktoś może odebrać Timowi Key jego tłok.
No nie? Do zobaczenia po przerwie na ostatnim zadaniu na żywo.
Tak, będę tam.
Witam z powrotem w ostatniej części tej czteroczęściowej taskmasterowej historii.
Alex, jak wyglądają wyniki?
Cóż, Frank jest trzeci, Josh Widdicombe drugi,
a Romesh Ranganathan jest pierwszy.
[oklaski]
[Greg] A niedługo wyłonimy zwycięzcę.
Chciałbym, aby to Josh proszę przeczytał zadanie.
"Wstań po 100 sekundach".
Dziękuję, Josh. Masz wspaniały głos.
Och, bardzo dziękuję, Alex.
[Greg] Okej, wyjaśnijmy sobie zasady, musicie siedzieć na swoich rękach.
Nie możecie patrzeć na zegarki, Romesh.
- Czy to wibrujący zegarek? - Słucham? Nie?
Możesz dać mi proszę swój zegarek?
- Co?! - Móżesz dać mi swój zegarek?
- Zabierz jego zegarek. - [Roisin] Showbiznesowy napad.
[śmiech]
Dobra, to bardzo proste. Alex zagwiżdże gwizdkiem.
Wy musicie obliczyć w myślach, jak długie jest 100 sekund
i wstać po tym, jak waszym zdaniem ten czas minie. Alex?
[gwizdek]
Nawet ekscytujące.
Tim, na ilu sekundach myślisz że teraz jesteśmy?
35?
[śmiech]
Alex, Romesh wydaje się być zdenerwowany.
[Greg] Jest coś, co mógłbyś dać Romeshowi,
co trochę by go uspokoiło?
Bo wygląda na strasznie zestresowanego.
O, tutaj, patrz.
[śmiech]
[Greg] To powinno go trochę...
To go trochę zrelaksuje.
To nie jest śmieszne, stary. To nie jest śmieszne.
Josh, na ilu sekundach myślisz, że teraz jesteś?
Jednej.
- [Greg] Bam! - [Josh] Idiotko!
[Greg] O, mój Boże.
Ktoś właśnie wskoczył
na ostatnie miejsce, panie i panowie.
Ile było?
Nie możesz usiąść z powrotem!
Nie będę stać.
Będzie mogła wstać jeszcze raz?
[śmiech]
[Greg] Och! Widdicombe stoi.
Ja już wstałam.
[zduszony okrzyk]
[Romesh] Wal się.
Wstał! Wszyscy wstali.
[oklaski]
[Greg] Ekscytujące.
Alex, ty sprawdź, kto był najbliżej.
Zejdźmy. Dodamy punkty do ostatecznych wyników, zobaczymy jak wam poszło.
[oklaski]
Co ciekawe, Roisin wstała zarówno pierwsza jak i ostatnia,
przez co była najdalej od stu za każdym razem.
- [śmiech] - [Greg] Wow.
- [Alex] Niesamowite. - Jesteś ostatnia dwa razy.
Frank ostatni był czwarty.
Och, nie.
[Alex] Ci dwaj mają dokładnie taki sam wynik.
Romesh i Tim obaj wstali około 12 sekund po 100 sekundach.
Josh Widdicombe, 5 sekund po 100 sekundach.
- Wstał w 105 sekundzie. - Wow, nieźle.
[oklaski]
Ostateczne wyniki wyglądają tak...
[zduszony okrzyk]
Remis. Ekscytujące.
Alex, nie mam pojęcia, jak to rozwiążemy.
Mamy taskmasterowe pytanie dogrywkowe.
Więc zadam wam obu pytanie.
Związane z numerami. Ten, który będzie bliżej prawidłowej odpowiedzi,
wygrywa. Dobrze?
Pytanie brzmi: podaj wiek Franka Skinnera w minutach.
- [śmiech] - Jest nauczycielem matematyki!
Jakie są trzy odpowiedzi?
Tu nie ma wielokrotnego wyboru.
Dobra, posłuchamy, Greg? Kogo chcesz zapytać najpierw?
Najpierw chcę zapytać Josha Widdicombe.
Och, nie wiem.
To niesprawiedliwe, jeśli ja mam być pierwszy.
- Nie może on być pierwszy? - [Greg] Okej!
[śmiech]
Romesh, chcę abyś zgadł pierwszy.
Aby zachować swoją obrączkę.
On- on nie może być pierwszy?
Absolutnie nie.
Nie- nie wiem. Około 150 000?
Och, żenujące.
Trochę więcej, może... 200 000.
Dobra, więc wiek Franka Skinnera to 30 505 028 minut,
co oznacza, że Josh Widdicombe był bliżej.
[oklaski]
Tak więc, były nauczyciel matematyki traci swoją obrączkę.
Zwycięzca dzisiejszego programu, panie i panowie,
pan Josh Widdicombe!
[okrzyki i oklaski]
Dobra robota, to wszystko na dzisiaj.
Nazywam się Taskmaster, a program nazywa się Taskmaster.
- Dziękuję, Alex. - Nie ma sprawy.
Ty, panie Widdicombe, możesz podejść i odebrać swoje nagrody.
Panie i panowie, ależ pula nagród.
Josh Widdicombe!
I pamiętajcie, kiedy macie tylko resztkę nadziei
i serce pełne smutku,
kiedy wszystkie wasze marzenia są w jednym koszyku
ale kurczak opuścił kurnik...
Widzimy się w następnym odcinku Taskmastera. Dobranoc!
[oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy wykonane przez Tribbletown Tłumaczenie na polski wykonane przez Hanny Time
Przypuszczam, że twoja żona będzie autentycznie zła, co?
To nie będzie miły wieczór.