Patrzcie na mnie.
Dobry wieczór! Nazywam się Greg Davies. Witam w Taskmasterze.
Pragnąc zdobyć to bezcenne dzieło sztuki,
nasi komicy znoszą szalone zadania testujące ich gorliwość.
Ten sezon jest jeszcze młody,
tak jak dwoje z piątki naszych uczestników.
[śmiech]
Poznajmy ich.
Oto: Hugh Dennis!
Joe Lycett!
Lolly Adefope!
Mel Giedroyc!
I Noel Fielding!
A po mojej lewej siedzi admirał administracji, Alex Horne.
- Fajnie wyglądasz. - Mm-hm.
Dziękuję. Dziękuję, Greg.
Zapuściłem brodę. Zgoliłem ją po programie w ostatnim tygodniu.
- Tak. - Bo mi kazałeś.
Tak.
A potem kazałeś mi ją zapuścić z powrotem, bo ci się nie podobało.
Powiedziałem, że bez brody wyglądasz obrzydliwie.
Wyglądasz jak obrzydliwy młodzieniaszek.
- Zacznijmy program. - Mm-hm.
A kategoria dzisiejszego zadania nagrodowego to, Alex...?
Poprosiliśmy ich o przyniesienie przedmiotu, którym najbardziej się chwalą.
Okej, przedmiot który uznasz za najbardziej warty chwalenia się
zdobędzie jego właścicielowi 5 punktów
a osoba, która wygra odcinek, zdobędzie
pięć rzeczy, którymi naprawdę można się chwalić.
Jakim przedmiotem najczęściej się chwalisz?
Mam kota, który wcześniej należał do Dalego.
[śmiech]
Dwie rzeczy: nie wiedziałem, że mnie o to spytasz,
i nie wiedziałem, że tak odpowiem.
[śmiech]
Noel, jaki jest twój samochwalczy przedmiot i czemu się nim chwalisz?
Wygrałem tytuł Najseksowniejszego Mężczyzny Roku.
[rozproszone okrzyki]
Dzięki, mamo.
W rozdaniu nagród NME. Nie pamiętam, w którym roku, wieki temu.
2008.
Od tamtej pory wszystko zeszło na psy.
- [Greg] Strona 46. - [Alex] Tak, jest tu.
[Greg] "Noel Fielding. Chłopcy i dziewczęta uważają, że jest sexy".
Fakt.
[śmiech]
Lolly?
Mam świadectwo, które dostałam, kiedy miałam chyba 9 lat.
Bo uczyłam się matematyki na poziomie GCSE.
- [Greg] W wieku 9 lat? - W wieku 9 lat.
[Greg] Oto one.
[Hugh] Co robiłaś przez 6 lat, zanim napisałaś ten egzamin?
Nie pisałam samego egzaminu, tylko uczyłam się...
na tym poziomie.
Och, okej.
Co? Więc to...
Hej, hej! To coś super.
To nic nie znaczy.
Nie, wykonywałam zadania na poziomie
- [Greg] Tak. - Matematyki GCSE.
Tak, ale świadectwo nic nie znaczy.
Nie! Nie, to nie--
Nie możesz zabrać go na rozmowę o pracę, nie,
i powiedzieć, "jak miałam 9 lat, pewnie udałoby mi się zaliczyć matmę GCSE".
[śmiech]
Em, Mel?
Wygrałam Najlepszego Szorstkowłosego Samca,
Najlepszego Samca Wystawy,
i Najlepszego Nowego Samca, chyba.
Tak, to wszystko nagrody dla mojej świnki morskiej.
Wszystkie te nagrody.
- Oto one. - [Mel] To one.
[Hugh] O, patrzcie.
Jeśli wygrałaś te nagrody dla świnek morskich
jak byłaś dzieckiem, to robi wrażenie.
[śmiech]
Miałam 45 lat!
[śmiech i oklaski]
Hugh, co ty przyniosłeś?
Zawsze chciałem wygrać nagrodę sportową,
bo jak byłem w szkole, uwielbiałem sport.
Kiedy miałem 18 lat, dotarliśmy do finału
krajowego turnieju sześcioosobowej piłki nożnej szkół publicznych.
Okej.
I popełniłem ten błąd, że pozwoliłem szkole Oldham Hulme
wygrać tego dnia 1:0, i otrzymałem medal przegranego
od ówczesnego menedżera Wolverhampton Wanderers.
Oto on, patrzcie. Ależ to medal.
Czy ty... zrozumiałeś, o co prosiliśmy?
[śmiech]
Ale dla mnie to rzecz, którą najbardziej się chwalę!
Tak, ale nie wygraliście.
Coś jest nie tak, kiedy dorosła osoba, wystawiająca świnki morskie,
na pewno pobije twój przedmiot.
[śmiech]
Okej, Joe?
Przemyślałem to, i pomyślałem,
"O czym mówię ludziom najczęściej?"
i zorientowałem się, że w ostatnich latach najbardziej dumny byłem z
tego selfie z braćmi Chuckle. [duo komediowe]
[śmiech i oklaski]
Super. Bardzo trudne, nie? Um...
Moim zdaniem nie jest, nie?
Nie no, Hugh na ostatnim miejscu.
- Ostatnie miejsce. - Bang, i tyle.
Bo nie można chwalić się przegraniem meczu.
[Greg] Czwarte...
To bracia Chuckle.
Co?!
[publiczność] Ooo!
[publiczność buczy]
Zamknijcie mordy.
Dam go na ostatnie. Mówię poważnie.
Wiecie, co? Na kolejne dam Mel,
bo było imponujące, dopóki nie dowiedziałem się, że byłaś
w średnim wieku, kiedy wystawiałaś swoje świnki morskie.
Nie wiem, czemu daję Lolly na drugie miejsce,
bo to absolutnie bezużyteczne świadectwo.
- O czym ty mówisz? - Tak już jest. Życie jest niesprawiedliwe.
Wszyscy cię szanujemy.
Tak. Na pierwsze leci ten przystojniak. Bang.
[Alex] Okej, to Noel Fielding wygrał to zadanie.
[okrzyki i oklaski]
Koniec tego chwalenia się.
Alex, jakie jest pierwsze właściwe zadanie?
To zawiera trochę konstruowania i trochę sportu.
[Greg] Uuu.
Aaa.
Poczekajcie chwilę.
[śmiech]
[chichocze] Okej.
Wow.
Ooo. "Spraw, żeby--"
"Spraw, żeby piłka została na bieżni jak najdłużej".
"Nie możesz dotykać piłki...
ani bieżni".
Super.
"Bieżnia zostanie włączona za 2 minuty".
[chichocze] Okej.
Dobra...
[zmartwiony dźwięk]
Em...
Nie mogę ich dotykać, ale coś innego może
dotknąć bieżni i piłki?
[Alex] Mm-hm.
Zbiorę trochę sprzętu.
[Alex] Okej?
- Mogę? - Tak!
[okrzyki i oklaski]
Świetny przykład mamusiowego biegu.
[śmiech]
Super. Zobaczymy jakąś akcję?
Okej, chcesz zacząć od modnych chłopców?
Joego i Noela.
[Greg] Tak, od modnych chłopców.
[śmiech]
Nie wiem, czy to zadziała.
[Alex] 30 sekund do włączenia.
[Alex] Włączamy za 8 sekund.
[Noel] 8 sekund?
- 5, 4, 3... - Zrobię tak.
[Alex] 3, 2, 1.
[Joe] O, nie!
[śmiech]
[Noel] Mogę położyć to z powrotem?
[Alex] Nie, nie. Już koniec.
To była odważna próba.
[Alex] Tak?
[Joe się śmieje] Odwal się.
- I tyle? - Tak, to tyle.
[oklaski]
Wiecie, czego używam, kiedy chcę zatrzymać
szybko poruszającą się piłkę na bieżni?
Poduszek od kanapy?
- No! - Zawsze.
Generalnie stworzyłeś bazę dla dzieci z lat 80.
Zadziwiająco słabo.
[Greg] Zadziwiająco słabo.
No, jak szybko spadła piłka?
3,75 sekundy. Bardzo krótka chwila.
3? Nawet jestem zadowolony.
Nie przypuszczam, że Joemu poszło lepiej.
3,8.
O, nieźle.
Blisko!
- Przecinek pięć. - [Alex] Przecinek zero pięć, tak.
Przecinek zero pięć.
[śmiech]
Dobra, kto następny?
Kobiety? Chcesz obejrzeć kobiety?
Okej.
Myślę, że mogę na nią dmuchać.
Wiesz, jak można utrzymać piłeczkę do ping ponga w powietrzu?
[Alex] Wiem.
O, nie.
Zaczynamy.
Poważnie traktuję rywalizację.
O!
- Ooo! - [Alex] Spadła. Spadła.
[Alex] Ale dobrze!
Och, to było-- Łopata, stary! Super było.
Niczego w życiu bardziej nie żałuję.
Niczego bardziej nie żałujesz?
Tak, kiedy będę umierać i spytają, "Czy jest coś, co zrobiłabyś inaczej?"
To powiem, że to.
- Naprawdę? - Tak.
[oklaski]
Byłaś blisko geniuszu, gdybyś tylko trzymała to wiadro.
Nie wiem, czemu nie trzymałam.
- Bardzo imponujące. Podaj jakieś czasy. - Dużo lepiej od chłopaków.
Mel zatrzymała ją na 9 sekund, i czas byłby
dłuższy, gdyby była w tym lepsza.
- [śmiech] - Warto to zauważyć.
[Greg] Tak.
Podczas gdy Lolly zatrzymała ją na 15,8 sekund,
- co odpowiada... - [Mel] Wow, dobra robota.
- [oklaski] - [Mel] Bardzo dobrze.
Przez taki czas piłka toczyłaby się przez 52 metry,
czyli dystans do księżyca i z powrotem,
jak się jest 26 metry od księżyca.
[śmiech]
Musimy teraz zrobić przerwę, ale niedługo
zobaczymy, jak zhańbiony piłkarz Hugh Dennis
zatrzymuje piłkę do kosza na bieżni.
Na razie, pa pa.
Witam ponownie w Taskmasterze, gdzie jestem ja, Greg Davies, i...
- I ja, Alex Horne. - ...Alex Horne.
[śmiech]
Nasza piątka komików stara się zatrzymać piłkę
na frustrująco włączonej bieżni.
Jeszcze nie widzieliśmy próby Hugh Dennisa.
- Możemy ją zobaczyć teraz, Alex? - Oczywiście, że tak.
Dobra, ale mogę...
Czekaj.
[brzęk sprzętów kuchennych]
- Powodzenia, Hugh. - Dziękuję bardzo.
[Alex] 5, 4, 3, 2, 1.
[bieżnia przyspiesza]
Mógłbyś może przynieść mi krzesło?
- Krzesło? - Tak, chciałbym krzesło.
- Przyniosę ci krzesło. - Dzięki, stary.
[Alex] Twoje krzesło.
Postaw je za mną, byłoby super. Dziękuję.
[oklaski]
Dosyć nudne, nie?
Zastanawiam się, czy mógłbyś przynieść mi książkę albo coś.
Dobrze, przyniosę ci książkę.
Postawić ją tutaj?
Połóż ją tutaj, byłoby super. Dzięki.
Mógłbyś podać mi wtyczkę?
- Wtyczkę? - No.
Jest podłączona do tego, Hugh.
Czas ciągle leci.
- Nie dotknąłeś maszyny. - Nie, nie dotknąłem niczego.
[okrzyki i oklaski]
Jak długo piłka Hugh leżała na bieżni?
Leżała tam przez 4 miesiące, dopóki...
[śmiech]
...dopóki nie zepchnął jej sztorm Doris.
[Greg] Wow.
Tak, wygrywa Hugh Dennis,
a potem Lolly, Mel, Joe, i na końcu Noel.
- [Greg] Bang! - To Hugh Dennis!
- [oklaski] - Dziękuję.
Możemy pierwszy raz rzucić okiem na wyniki.
Tak, na drugim miejscu są trzy osoby,
a prowadzi Lolly Adefope! Tak jest.
[Alex] Jest blisko.
[oklaski]
Dobrze. Mam nadzieję, że teraz będzie
fajne, kreatywne zadanie, tak?
- O, tak. - Nie?
Tak? Tak, tak.
O, czekaj.
[śmiech]
O, mogę wejść na dywan? Nie!
Myślę... mam dobre przeczucie co do tego.
"Namaluj najlepszy obraz Taskmastera".
"Tylko farba i pędzle..."
"mogą dotykać maty, sztalugi i płótna".
"Masz 10 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Po pierwsze, muszę dostać się do sztalugi,
bo nie mogę dotknąć maty. Tak?
Już mam masę pomysłów.
"Poza tym, musisz uśmiechać się do kamery
z coraz większym entuzjazmem co 30 sekund".
"Masz 10 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
[oklaski]
Jestem pewny, że tylko Joe został poproszony o uśmiechanie się.
[śmiech]
Wtedy to nie fair, bo
straciłem swój czas na uśmiechanie się.
Dobra, wiem, że każdy znajdzie sposób na
malowanie bezpośrednio na płótnie.
Nikt nie spróbuje malować z tej odległości,
bo to przecież mądrzy ludzie.
Tak, nie da się malować na odległość.
Kto normalny malowałby z dużej odległości?
- To, kto najpierw? - Joe i Lolly.
[śmiech]
Ooo!
[Alex] 30 sekund.
[śmiech]
[Alex] Zadowolona z twarzy?
Ło, było blisko!
[gwizdek]
- Dzięki, Lolly. - Dziękuję.
[gwizdek]
- Dziękuję, Joe. - Dziękuję.
[oklaski]
[Greg] Śliczny uśmiech.
- [Greg] Możemy zobaczyć inne? - Tak, w sumie to 20 uśmiechów.
- Aaaa. - Możemy zobaczyć wszystkie!
[oklaski]
Policzyłem 16 ładnych uśmiechów i 4 miny przy ciężkim robieniu kupy.
Ale jak wyglądały obrazy?
Lolly, twój system był totalnie obłąkany.
- Możemy zobaczyć malunek. - Możemy je zobaczyć? No.
Muszę przyznać, ten Lolly to nie zaskoczenie.
Ale zważywszy, że musiał się uśmiechać,
i był na tyle głupi, żeby malować z odległości,
to wygląda niesamowicie, uważam.
[okrzyki i oklaski]
[Lolly] Moje było za krótkie.
Wiadomo, że przed programem,
muszę usuwać z szyi drut do szydełkowania.
[śmiech]
Kto teraz?
Teraz obejrzymy Hugh. Przypomnę tylko...
Zasady są trochę skomplikowane.
Tylko farba i pędzle mogły dotknąć maty.
Dosyć jasne, więc...
Tak, to było absolutnie jasne.
[Alex] Tak, tylko farba...
[obaj] ...i pędzle mogły dotknąć maty.
[Alex] Hugh? Gotowy?
Ho-ho!
[gwizdek]
- Trochę jak pop art, nie? - [Alex chichocze]
Uwielbiam śmiech Aleksa. Taki świszczący.
Jakie rzeczy mogły dotykać maty?
Tylko farba i pędzle mogły dotykać maty.
Okej, to nie można rzucić czegokolwiek
na matę i się po niej przejść.
[śmiech]
To absolutna dyskwalifikacja.
Nie! Co to znaczy? Musi opuścić program?
[śmiech]
Tylko w tej rundzie. Nie wywalamy go.
[Alex] Możecie zobaczyć jego obraz.
- [Mel] O, podoba mi się. - [Greg] O, szkoda. Fajny!
[Greg] To z czasów, kiedy zapuściłem włosy
zupełnie dookoła głowy.
[śmiech]
[Greg] Kto jest następny?
- Teraz Mel i Noel. - Dobra.
Em...
Mogę przybliżyć czymś sztalugę do siebie?
Przyrządem?
Jak to było? Tylko farba i pędzle?
- Dobra, to sztaluga. - [Alex] Tak.
- To paleta. - [Alex] Tak?
Wałek. To może dotykać maty, tak?
Trochę bliżej sztalugi.
[Alex] Jak twoje malowanie?
Em, bardzo słabe.
On ma-- Ma włosy, nie?
[śmiech]
O, tak!
Duża gęba, patrz.
Blady. Jest dość blady, nie?
[gwizdek]
O, oczy bardziej złe! Złe!
[gwizdek]
Ooch.
Przepraszam, Greg.
[oklaski]
Pomóż mi z czymś.
"Ma włosy, nie?"
- Mm-hm. Ma dużo. - "Złe oczy".
"Duża gęba".
- "Jest dość blady, nie?" - Blady, blady.
[Greg] Blady.
Laska, masz jakiś problem?
[chichocze] Bardzo przepraszam.
Przepraszam. Nie mogę spojrzeć ci w oczy.
- [Greg] Nic się nie stało. - [Alex] Oto one.
[śmiech i oklaski]
Rzuciły mi się w oczy dwie rzeczy.
Blady, duża gęba, bez włosów...
Dla ciebie, oznacza to gibona.
[śmiech]
I Noel, nie mogę uwierzyć, że wiesz, jak wyglądam w trakcie seksu.
[śmiech i oklaski]
Chcesz je ocenić?
Chyba znam pierwsze miejsce, ale nie znam reszty.
Cóż, wygra cokolwiek, co pokaże mnie jako seksualnego gladiatora.
[Greg] I tyle.
Na ostatnim miejscu Hugh, oczywiście.
[Alex] Dostaje 0, obawiam się.
♪ Bo nie zrozumiał zasad ♪
Noel pierwszy. Moim zdaniem, namalowanie tego, co Joe
z odległości jest imponujące, dam go na drugie.
Mel, masz wielkie szczęście, że lubię gibony.
- Daję cię na trzecie. - Trzecie.
I Lolly, masz farta, że nie jesteś ostatnia.
[śmiech]
No i mamy, to Noel Fielding zwycięża to zadanie.
[okrzyki i oklaski]
Okej, czas na przerwę reklamową. Cieszcie się nią.
Witam ponownie w Taskmasterze, gdzie piątka samochwalczych celebrytów
gra o samochwalcze przedmioty innych osób.
Co mamy teraz, Alex?
Czas na pierwsze zespołowe zadanie sezonu, Alex.
Aaa, super.
Rany, dużo tu się dzieje, nie?
[Alex] Dziękuję.
[Alex] Cześć.
Tam jest Lolly Adefope!
Ale nie ma jej tu być.
Cześć! Desky! Oooo! [desk - biurko]
[Joe i Lolly] Ooo!
- [Lolly] Niemożliwe! - [Joe] Cześć.
[Lolly] Co tu się u diabła dzieje?
[Mel] Zaczniemy?
Cóż, czemu nie? Na wulkanie z mąki.
- [Mel] Człowiek z blizną. - Nie wiem, czy to robi.
- Chcesz przeczytać? - Albo to program o pieczeniu.
[Noel] Co to?
"Sprawcie, żeby mąka wylądowała na celu".
[Noel] Dobra. Okej.
[oboje] "Sprawcie, żeby mąka wylądowała na celu".
Och, okej.
"Nie możecie opuścić estrady".
"Wygrywa najwięcej mąki leżącej luzem na celu".
[Mel] "Macie 20 minut. Wasz czas jest liczony od teraz".
[Joe] Chyba musimy zrobić to balonami, nie?
[Lolly] Ale luzem, musi być luzem.
O, czekaj.
- Zachowujesz je? - Zachowuję je.
- Tak? Dlaczego? - Później je przetopię.
Dobra, zaczynamy. Teraz musimy zaczynać, nie?
Wow, mamy tylko 20 minut.
[oklaski]
Tak, podzieliliśmy ich na zespoły.
Mamy najpopularniejszy duet telewizyjny,
Mel i Hugh, przeciwko...
[Mel i Sue - duet komediowy z Mel]
Przeciwko Joemu, Noe-lowi i Loe-lly.
Mamy Joego, Noela i Lolly.
Chciałem powiedzieć Joe, Noe i Loe, ale nie działa.
Bo Lolly się czyta...
Wygląda jak Jo, No i Lo, ale brzmi inaczej.
- Miałeś udar, stary? - Maleńki.
[śmiech]
No ale, Mel nazywa Hugh jakoś inaczej.
- Desky. - Tak, Desky.
Dlaczego nazywasz go Desky?
Nazywam go Desky, bo na studiach...
No.
- Był trooochę kujonem. - [Hugh] Tak. Ciężko pracowałem.
- Desky Dennis. - [Greg] Okej, Desky.
Oto oni.
[syk helu]
[wysokim głosem] Cześć, Hugh. Przepraszam, nie mogłam się powstrzymać.
[piskliwy śmiech] Co robisz z rzutkami, Hugh?
Więc, cel jest teraz tam.
[Mel] Tak. O, o!
- Możemy przenieść cel tutaj. - Możemy go przenieść!
[Mel] Tutaj, i potem tylko...
- I tylko rzucać czymś na niego. - [Mel klaszcze] Tak, bum.
Dobra.
O, nie. To nie zadziała.
Dawaj, Hugh!
To chyba nie...
- [Mel] Och! - [Hugh] Nie...
Och!
[Mel] Dobra.
[Mel piszczy] Halo! Dobra.
Och! O, Boże! O, Boże.
[Mel] Niesamowite.
[Hugh] Przetnij to.
Przeciąć to? Jesteś pewien?
[Hugh] Tak, przytrzymaj. Gdzie to jest?
Wyskoczyło z powrotem?
Jest tam na dole!
[Hugh] Katastrofa.
[Mel] Absolutnie genialne.
Może można przewrócić cel.
Dobre rzuty, Hugh.
[Hugh] Straciliśmy rzutkę.
Cholera, trudne to, nie?
W końcu będziemy musieli po prostu wypełnić poppadomy mąką.
Hugh, bułko-bomby. Rzuć nimi. Bułko-bomby.
[Mel] O, dobrze. Rzuć całą miską.
[śmiech]
[Mel] Poppa-bomby, mamy kilka.
[Alex] Poppa-bomby? - Poppa-bomby.
[Hugh] Ale gówno.
Wtedy by-- O, cholera!
Bum. Rzucam lejkiem.
[Mel wzdycha]
[Alex] 2 minuty.
- [Hugh] Rzucimy całym... - [Mel] Okej, super.
[Mel] Dobra, rzucamy.
[Mel] Ooo!
[Mel] Fajnie. Bardzo fajnie.
[oklaski]
Desky.
Nie no, rozwinęły się ciekawe techniki w ciągu...
Oboje studiowaliście w Oxbridge, tak?
Tak.
Nie no, desperackie wypełnianie lejka mąką...
[Greg] Po prostu, no.
[Joe się śmieje]
Mieliście system z poppadomami, "możemy nimi rzucać".
A na końcu, chrzanić to, wypełniam lejek. Cisnę nim.
No ale, jak im poszło?
Na początku mieli 5 kilo mąki.
Udało im się rzucić 193 gramów mąki.
Chcesz zobaczyć Joego, Lolly i Noela?
- Tak. - Dobra.
[Joe] O, możemy zrobić
- coś typu wyciąg na sznurku? - [Lolly] Mamy miskę.
Zobaczę, czy możemy przyciągnąć to do
estrady, żeby stworzyć wyciąg.
[Noel] Aaaa!
[Lolly] Ale, było nieźle!
[Noel] To trudne zadanie, nie?
[Joe] Tak, trudne.
- [Noel] Tak! - [Joe] Jest, jest.
Teraz możemy spuszczać po tym rzeczy!
[Joe] Przymocuj spinaczem.
- Tak myślisz? - Tak.
[Noel] Dobry pomysł. Ale czy zadziała?
[Noel] Jak my... O, tak!
- [Noel się śmieje] - [Joe] Patrzcie!
[Noel] Jakbyśmy mieli jakąś torbę, byłoby genialne.
- Zrobiłam kilka takich. - Spróbujmy.
[wszyscy] Łuuuu!
[Joe] Cześć, kolego!
[Alex] Noel, co robisz z tym lisem?
Otwieram go, jak przemytnika narkotyków.
- [Alex] Patroszysz lisa? - [Noel] Wkładam mąkę w lisa.
- [Noel] Spuśćmy tam lisa. - [Joe się śmieje]
[śmiech]
[Joe] Wyżej...
[Joe] TAK! TAK! TAK!
A jakbyśmy ją namoczyli i zrobili z niej kule?
[Noel] Podoba mi się.
Patrzcie! Uda się, chyba, masz rację.
Patrzcie!
[Noel] Ooo!
TAK!
[Joe] Tak, stary!
[Noel] Ooo!
[Joe] Po prostu rzucajmy wszystkim.
[śmiech]
[gwizdek]
[Joe] Nie skończyliśmy!
[Alex] Dobra, koniec czasu!
Możecie przestać rzucać rzeczami w stół.
[okrzyki i oklaski]
O, rany.
Nie no, to było jak skrócona wersja Władcy much.
Była logika, był...
pluszowy przemytnik narkotyków.
Mokra mąka Joego, genialny pomysł.
A potem nagle, mamy trójkę szaleńców...
Byliśmy pewni siebie, po czym pomyśleliśmy,
"Rzućmy stołem z estrady".
Myślałem, że ten stół to szaleństwo,
ale jakbyście nie zauważyli,
Noel rzucił też pełnym kanistrem z gazem.
- [Mel] To to czerwone? - [Greg] Tak!
Dobrze im poszło, przerzucili 675 gramów mokrej mąki,
którą wysuszyłem palnikiem,
przez co uzyskaliśmy 217 gramów suchej mąki, luzem.
Autentycznie osuszył mąkę. Nie do wiary.
[Mel] Przepraszam, Desky.
Ale jest jeszcze coś. Mieli trochę więcej czasu.
Nie wiem, czy to sprawiedliwe.
Dlaczego?
Bo Noel ingerował w mój system mierzenia czasu.
[śmiech]
Masz na to dowody?
Na szczęście, tak.
[śmiech]
- [Noel] Twój zegar się nie rusza. - [Alex] Wcisnąłeś pauzę.
- Nie wcisnąłem! - Wcisnąłeś na nim pauzę.
[Noel się śmieje]
- To nie ja. - Noel wcisnął pauzę.
- Absolutnie nie ja! - [Joe] Nie wcisnął.
[śmiech]
[oklaski]
Och, Noel.
[Mel] Jak nisko upadają wielcy.
Czego nie tolerujemy w tym programie?
T-tańca... Oszukiwania.
- Oszukiwania. - Oszukiwania!
Przyłapani na oszukiwaniu tracą wszystkie punkty,
- tak jak wszyscy w ich zespole. - [Mel] Nie!
- Czekaj, wszystkie punkty? - Nie wszystkie swoje punkty.
- [Joe] Miałem mówić.
Nie, tylko za to zadanie.
[śmiech]
Żeby był jasne, mówimy, że młodzież dostaje 0 punktów,
a rodzice...
- [śmiech] - A rodzice po 5 punktów.
Obawiam się, że tak. Jest, jak jest.
- Dobra, zwyciężają Mel i Hugh! - Desky!
- [oklaski] - [Lolly] Nic się nie stało.
Co teraz, stary?
Mamy proste, ale skomplikowane zadanie.
Czeeeść.
[Alex] O, cześć.
Lubię, kiedy jest różnorodnie.
Jajko. Balon. Trochę chleba, trochę ryżu.
To może... to mógłby być posiłek, nie?
Ale może w Korei Północnej.
Trochę konia, trochę ryżu, trochę jajka.
I balon.
Wygląda jak coś, co zrobiłbym w szkole artystycznej.
Tak.
Tak!
Tak.
Gdzie jest zadanie? O, tu!
"Bez dotykania jajka albo kieliszka do jajka..."
"...włóż jajko do kieliszka".
"Możesz użyć tylko przedmiotów znajdujących się obecnie na stole".
"Jeśli dotkniesz przedmiotu, którego dotknie też inny uczestnik..."
Ooo!
"Oboje dostaniecie jednominutową karę..."
"...za każdy dotknięty przedmiot".
"Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
To mogę dotknąć czegokolwiek?
Ale jak ktoś inny tego dotknie...?
Ale nie mogę dotknąć tego, albo tego.
Wow, okej. Wygrywa najszybszy.
- Okej. - [Alex] Twój czas...
Czas jest liczony od teraz.
[oklaski]
Absolutnie diabelskie. Kogo zobaczymy najpierw?
Cóż, zdecydowałem się pokazać ci obu Joego i Noela.
To nie oznacza, że użyli tego samego przedmiotu, ale...
- Tak, użyli. Użyli. - [śmiech]
"Wygrywa najszybszy".
[obaj] "Twój czas jest liczony od teraz".
[Joe] Koniec.
Koniec.
Cóż, dzięki.
[Alex] Dzięki, Joe.
Do zobaczenia.
[oklaski]
Dostają jednominutową karę, ale...
- Ale technika była wyśmienita. - Uuu, błyskawiczna!
Rękawiczka chlebowa. Kto ich nie lubi?
[Alex] Rękawiczka chlebowa, 2,5 sekundy Noela,
2,8 sekund Joego. Błyskawicznie.
Tylko bop, bop.
Tak, ale pokazuje dużą inteligencję.
Bam, i jest, jajko. Bam.
Bam, chleb, chleb. Chcesz zobaczyć, co zrobił Hugh?
Tak.
Okej.
[śmiech]
[Alex] Dotknąłeś chleba i pałeczki.
Oczywista kombinacja.
[oklaski]
Nie zobaczycie bardziej tragicznego widoku...
w żadnym domu opieki w kraju.
[Mel] Och, Hugh!
- [wszyscy chichoczą] - O, rany.
Próbował być dystyngowany, nie?
- Ze swoją pałeczką. - Zmiękczył chleb.
Zmiękczył chleb, zrobił w nim dziurkę.
[śmiech]
Może za dużo myślałem.
[Mel] Och, Desky!
Myślałeś przez jedną minutę 40 sekund.
[Hugh] Tak?
Plus minuta, plus minuta, więc teraz to 3:40.
[Hugh] O, brawo ja.
- Bo wszyscy użyliście chleba. - [Alex] Dokładnie, Mel.
Nie cierpię trzymać was w takiej niepewności,
ale to reklamy sprawiają, że świat się kręci.
Dosłownie.
Do zobaczenia w ostatniej części programu.
Cześć.
Jesteśmy w części czwartej, a za rogiem czai się zadanie na żywo.
Na czym skończyliśmy, Alex?
Cóż, wszyscy próbowali włożyć jajko do kieliszka
nie dotykając jajka albo kieliszka, Greg.
- [Greg] Tak? - Ale to nie takie proste.
Jeśli użyją tego samego sprzętu do przenoszenia jajek
co ich rywale, otrzymają karę czasową.
Niestety, według tej zasady, wszyscy trzej panowie
otrzymali karę czasową, bo wszyscy użyli chleba. Okej?
Chcesz teraz zobaczyć Lolly? Oto ona.
"Bez dotykania jajka albo kieliszka". Dobra.
[okrzyki i oklaski]
I to jest innowacja, którą mają w sobie młodzi.
Mamy młodą osobę używającą modnego produktu.
Blu Tack. Pewnie nigdy o nim nie słyszałeś, nie, Hugh?
[śmiech]
[Greg] Jaki był jej czas?
Użycie jej gadżetu zajęło 28 sekund.
Przez chwilę pomyślała, co się czasem przydaje.
Więc jest na prowadzeniu.
Wbija się na prowadzenie, powiedziałbym.
Została tylko Mel Giedroyc. Gotowy?
- TAK! - Oto ona.
"Czas jest liczony od... teraz".
[szeptem] Okej.
Dobra, um...
Och, to... och, a...
Tak, ktoś już mógł tego dotknąć.
O, rany.
Dlaczego... dlaczego to tu jest?
Znowu dotknęłam.
Ja... Patrz, znowu dotknęłam wszystkiego.
To tylko... przepraszam.
Dlaczego...? Dlaczego tu jest koń?
Może galopować nad...?
[śmiech]
O, widzicie, to jest dobre.
To działa trochę jak rękawiczka z chleba.
[śmiech]
[Alex] Dokładnie 57 sekund, Mel.
Ale dostanę 1, 2, 3, 4, 5...
Karę 6 minut, tak?
[Alex] Tylko jeśli ktoś inny dotknął...
Idiotka ze mnie.
To... no, ale podobało mi się.
[oklaski]
[Lolly] Dlaczego dotknęłaś wszystkiego?
Który fragment ci się podobał, Mel?
Podobało mi się dotykanie tych rzeczy.
[śmiech]
Słyszeliście, jak Hugh głośno westchnął,
bo wiedział, że tu mu się upiecze?
Była dużo szybsza niż Hugh, 57 sekund, ale ona...
- [Greg] Dotknęła wszystkiego! - Dotknęła wszystkiego,
więc kończy z wynikiem 5:57.
Podczas gdy Hugh miał 5:40.
I jeszcze te 3 minuty...
2,8 dla Joego, 2,5 dla Noela, ale wygrywa Lolly z 1:28.
- [Greg] Bang! - [Alex] Bang.
[oklaski]
Jak to wpłynęło na wyniki?
O! Ho-ho-ho-ho.
Patrzcie! Trzy osoby razem na pierwszym miejscu. Lolly, Mel i Noel.
[oklaski]
[Alex] Każdy może wygrać.
Dosyć tego siedzenia.
Udajcie się na scenę na ostatnie zadanie programu!
Oto i oni. Smock the Week. [Smock - fartuch]
[Mock the Week - program tv]
[Alex] Pod fartuchami, Greg,
każde z nich ma wiadro balonów,
- trochę taśmy, - [Greg] Tak.
trochę gumek recepturek i sznurek.
- [Greg] Okej. - [Alex] Mm-hm.
O oficjalne przeczytanie zadania,
jeśli można, chcę poprosić Joego.
[Alex] Dobrze.
To wielki zaszczyt.
Nie możesz użyć rąk, więc jeśli mógłbyś otworzyć...?
- [śmiech] - Trochę szybciej.
Wzruszający sequel Mojej lewej stopy.
[śmiech]
"Przez cały czas patrząc na Taskmastera,
i z rękami zawsze pod fartuchem fryzjerskim,
przymocuj do siebie jak najwięcej balonów".
"Macie 100 sekund. Wygrywa najdłuższy łańcuch z balonów".
Okej, na mój gwizdek.
Tak, nie ważcie się już przytwierdzać balonów.
[pisk balonów]
[śmiech]
Joemu chyba pękło krocze.
Dobra, zaczynamy?
Wygrywa najdłuższy łańcuch, wasz czas jest liczony od teraz!
- [gwizdek] - [Greg] Patrzcie na mnie!
[Greg] Macie na mnie patrzeć, jak to robicie.
[widownia krzyczy zachęcająco]
[Alex] Jak ci idzie, Mel?
Bardzo, bardzo dobrze.
- [pęknięcie balonu] - [Alex] Patrzcie na niego.
Patrz na mnie, Lolly!
Została 1 minuta.
[Alex] Patrzcie na niego.
Patrzcie na mnie. Noel, patrz na mnie.
Jak długi jest ten balon?!
Jak długi jest twój balon- Nie, patrz na niego!
Jak długi jest mój balon?
Jak długi jest twój łańcuch z balonów?
- Ogromny. - Tak?
[Alex] 10 sekund.
Nie jestem gotowy.
[Alex] Tak czy inaczej, 5 sekund.
Patrz na niego.
[Joe] Nie jestem gotowy.
[gwizdek]
Przestańcie dotykać balony!
Przestań.
- Okej. - [pisk balonów]
Przestań.
Stanowczo jedno z najbardziej erotycznych doświadczeń mojego życia.
Bardzo podniecające.
Bardzo.
Przez cały czas, ściągałem majtki i wkładałem je z powrotem.
[śmiech]
Chcę zobaczyć, jak twój łańcuch będzie wyciągany.
Zaczniemy od... od Desky'ego?
Zobaczymy, co Desky wyczyniał pod fartuchem.
Mogę ci to dać...
Co ty...? Co ty zrobiłeś?
[Greg] Chryste!
[okrzyki i oklaski]
Odłączyło się! Zanim wyciągnąłeś, było połączone, na pewno.
[Alex] Cóż, nie.
To bardzo dobrze, Desky.
1, 2, 3, 4, 5...
- 6! 6 balonów. - [Greg] 6!
[oklaski]
Zobaczmy, co zrobił pan Lycett.
- [Joe] No. - Gdzie jest koniec?
O! Ach...
[Greg] 1... 2... 3...
To łańcuch z 3 balonów!
To łańcuch z 3 balonów.
[oklaski]
Lolly, bardzo intensywnie się wpatrywałaś podczas tej czynności.
[Greg] O...!
[Mel] Dobrze!
[Greg] Ooo...
Nie rozumiem.
[śmiech]
Powiedziałeś, "stwórzcie z balonów szaloną kałamarnicę"?
Jest na niej 10 balonów, ale nie jest tak długa, jak Desky'ego.
Powiem, że to łańcuch z 4 balonów.
Tak, to łańcuch z 4 balonów.
[oklaski]
Wszystko jest pod tym.
[Greg] Ooo...
- [publiczność] Uuu! - 1, 2, 3...
- [Greg] 4, 5... - 4, 5...
- 6, 6, 7! - [Greg] SIEDEM!
Mamy łańcuch z 7 balonów!
- [okrzyki i oklaski] - Łańcuch z 7 balonów.
- Imponujące. - [Alex] O, tak.
Ostrożnie!
- To nie balony ani fartuch. - [śmiech]
A, dwa końce.
A, to było przymocowane.
Patrz, to było przymocowane do tego, a ty...
Nie zrobiłeś tego dobrze. Zniszczyłeś to!
To było przymocowane, a ty to oderwałeś.
- Okej. - 1, 2, 3...
Zaprzeczam, że oderwałem koniec łańcucha.
Jest 5. Rozerwał je, Greg.
Łańcuch z 4 balonów. Przykro mi, Noel.
[oklaski]
Jest jeszcze jeden. Patrzcie, na końcu jest dowód.
- Patrzcie, jest ślad. - Tak, ale ja mogę powiedzieć to samo.
[śmiech]
To teraz łańcuch z 8 balonów, Noel.
- [Noel] Tak, ale... - Wszyscy możemy tak powiedzieć, nie?
To wygląda, jakby ludzie projektujący mapę metra
- mieli załamanie. - [śmiech]
"Gdzie jest Edgeware?!"
[Greg] Bardzo dobrze.
Hej, tak wam powiem. Zejdźcie na dół
i zobaczmy, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki.
[oklaski]
Bardzo dobrze. Możemy dostać sprawozdanie, Alex?
Cóż, to chyba kwestia pokoleń.
Joe miał tylko 3, Lolly 4, Noel 4,
ale ta dwójka emerytów...
Hugh miał 6, a Mel miała łańcuch z 7 balonów.
[Greg] O, dobra robota!
- [okrzyki i oklaski] - [Greg] Dobra robota.
Śmiem spytać, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki?
Joe niestety ma 13 punktów pod koniec odcinka.
Dwójka ludzi jest razem na drugim miejscu,
ale żadne z nich nie jest Mel, bo to ona wygrywa odcinek z 20 punktami!
[Greg] Och!
[okrzyki i oklaski]
Mel jest dumną zwyciężczynią rzeczy, którymi może się chwalić.
Mel, podejdź w wywyższający się sposób
na scenę i odbierz swoje nagrody!
[oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że Joe ma piękny grymas uśmiechu,
oraz to, że dorosła Mel Giedroyc
wystawia świnki morskie i lubi dotykać rzeczy.
Nasza zwyciężczyni dotarła na scenę.
Wielkie oklaski dla Mel.
Dziękuję wam za oglądanie. Dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Korekta: tena