Jedna ciepła krewetka.
Dziękuję.
Dobry wieczór, nazywam się Greg Davies, a to jest Taskmaster.
Jest za wcześnie, żeby stwierdzić, które z piątki komików
zabierze do domu to... trofeum o smaku bekonu.
Ale nie jest za wcześnie, żeby ich przedstawić
i zacząć rytualny proces poniżenia.
Więc to oni, a to ich nazwiska. Powitajcie...
Alice Levine!
Asima Chaudhry!
Lizę Tarbuck!
Russella Howarda!
I Tima Vine!
[oklaski]
I właśnie podjeżdżający obok...
O, kto to jest?
Brum, brum, brum, brum... Zaparkował!
To mały Alex Hooorne!
[okrzyki i oklaski]
Cześć, Greg.
- Jestem. - Cześć.
Jestem dzisiaj w dobrym nastroju.
Dobrze.
Chcesz wiedzieć, dlaczego?
- [śmiech] - Tak, chcę.
To dlatego, że wypożyczyłem pelerynę.
[śmiech]
- Wypożyczyłeś? - Mm-hm.
Nie pomyślałeś, żeby ją kupić?
- Widziałeś ceny? - Drogie są, peleryny, nie?
No.
Mogę ją później założyć.
- No. - Okej.
[śmiech]
[Greg] Co mam na to powiedzieć?
To ma być początek żarcików?
[śmiech]
Musimy teraz zacząć program.
Oczywiście. Teraz czas na zadanie nagrodowe,
i dzisiaj, nasi rywale grają o prawdziwą nagrodę pod koniec odcinka,
bo poprosiliśmy ich o przyniesienie ich najwspanialszej jednodniowej wycieczki.
- Ooo. - Ooo!
[publiczność] Ooo!
Osoba, która zaproponuje najlepszą wycieczkę wygra pierwsze 5 punktów odcinka.
Osoba z największą liczbą punktów pod koniec odcinka
będzie musiała znaleźć 5 wolnych dni w swoim harmonogramie, żeby...
przeżyć fajny dzień na koszt swoich rywali. Okej?
W tym tygodniu, zaczniemy od...
O-o-o, Russella Howarda.
[Greg] Jaką jednodniową wycieczkę wykupiłeś?
Cóż, jest podwójna. Spędzicie dzień z moją mamą,
i pojedziecie do Aqualand w Benidorm.
- [publiczność] Łuuu. - Tak.
- Szczerze, brzmi jak zwycięstwo. - [Russell] Tak.
- [śmiech] - Jak mam oceniać.
Kto nie lubi aquaparków?
Racja.
- Oto on. - Wow.
[wszyscy] Uuu!
[Russell] To jakiś spokojny dzień.
[śmiech]
Jak się tam pójdzie, jakbyśmy mieli Google Earth,
można zobaczyć zjeżdżalnię o nazwie Żółta Groza,
która jest najstraszniejsza ze wszystkich.
Bo zamiast wody, użyli sików, nie?
- Tak, tak. - [śmiech]
To będzie ciężko pobić, jeśli o mnie chodzi,
- ale musimy iść dalej. - Okej.
Lizo Tarbuck, witaj w programie.
Dzięki.
Opowiedz mi o swojej wycieczce.
Odbiorę was - najpierw - autem,
naturalnie.
A potem zabiorę do mistrza krawca,
pana Tima Everesta, w centralnym Londynie,
gdzie weźmie wasze wymiary na elegancki płaszcz,
- bo każdy takiego potrzebuje. - [Asim] Albo peleryny.
Nie, płaszcza.
Krawiec, Timothy Everest, jest napisane...
Według Vogue, ubierał najbardziej znanych ludzi na świecie,
więc poszerzy swój zakres.
[śmiech]
A kiedy skończymy,
spotkamy się z przewodnikiem od niebieskich tablic,
który oprowadzi nas po tej dzielnicy Londynu,
opowiadając ciekawe fakty, takie jak, "tu mieszkał Jimi Hendrix".
A potem zjemy fajny lunch z czterema gośćmi-niespodziankami,
w najlepszej restauracji w Londynie, a potem wyprawię was do domu.
Nara!
- Przewidziane są jakieś zjeżdżalnie wodne? - Nie, w ogóle.
To będziesz musiała nas skusić tym, kim są goście-niespodzianki.
Nie.
- [śmiech] - Zależy, kto wygra.
Aaa!
Wtedy dopasuję gości.
Okej. Czyli to nie stała grupa gości?
Dwójka ludzi też musi być w kraju. Jest międzynarodowo.
No.
Wygląda jak ekskluzywna wycieczka.
Asim, jaka jest twoja wycieczka?
Generalnie, lubię chodzić do muzeów, i takich innych.
Byłem w Barcelonie i poszedłem do takiego, Muzeum Gaudiego.
Kulturka, wiem.
- [Greg] No. - Człowiek kultury.
I robiłem zdjęcia, jak wydurniałem się w muzeum.
Na przykład, był tam obraz Herkulesa,
i wyglądałem, fizycznie, dokładnie tak samo.
- [śmiech] - [Liza] Super!
Ale, patrzcie na szerokość.
- Patrzcie na obwód, nie? - [ktoś gwiżdże]
Patrzcie.
Tak będzie, przejdziemy się, miło spędzimy dzień.
Potem pójdziemy na kebaba.
[śmiech]
- Fajne, nie? - Fajne.
Nie jest złe.
Alice, jaka jest twoja jednodniowa wycieczka?
Moja wycieczka to bilet wieloprzejazdowy,
strefy 1 do 6. [metro w Londynie]
[śmiech]
Możecie pojechać do najdalszych miejsc. Patrzcie.
635 przystanków do waszej dyspozycji.
Lubicie czerwony kolor? Wybierzcie linię Metropolitan.
[śmiech]
Mogę coś sprawdzić? Mówiłaś, że ile to przystanków?
Chyba 635.
- 270. - 270, tak.
Taka jest średnia, tak.
E, Tim?
Po pierwsze, udamy się do miejsca obok drogi A3,
czyli pola mini-golfa o nazwie Jurassic Encounters.
To mini-golf, i jest się otoczonym modelami dinozaurów.
Później pójdziemy na lunch do Cheam Village, skąd pochodzę.
Jasne.
I pójdziemy do burgerowni o nazwie The American Way,
gdzie mają swoją stację radiową,
o nazwie American Waydio.
[śmiech]
Chcecie zgadnąć, kto jest DJ-em?
[śmiech]
Mają też burgera nazwanego na moją cześć. Cóż, nie na moją cześć...
Mogę pokazać, jeśli chcesz...
Nazywa się Burger Żarty Sobie Robisz,
polecany przez Tima Vine.
Później pójdziemy do Sutton United, czyli niedaleko,
i pokopiemy rzuty wolne i karne przeciw rezerwowemu bramkarzowi...
jeśli jest dostępny.
[śmiech]
To mamy to, Greg.
To... wiemy, kto jest ostatni.
- Asim... - [Asim] Co?
Wydaje mi się, że po prostu pojechałeś do Barcelony,
i chciałeś to podkoloryzować, oferując "wydurnianie się w muzeach".
Nie kupuję tego, więc daję go na przedostatnie miejsce.
Zauważcie, że nawet nie wspominam o Alice.
- [Alex] Tak. - [śmiech]
Miałem problem z trzecim miejscem, pomiędzy Russellem a Lizą.
- Daję tam Russella... - To 3 punkty dla Russella?
- 4 punkty dla Lizy? - Daję mu 3, bo...
Liza wciągnęła mnie swoimi gośćmi-niespodziankami.
- [Alex] Okej. - To może być ktokolwiek.
- Mogą być okropni. - To może być ktoś, kogo uwielbiam.
I dlatego, że było bardzo konkretnie,
i tragicznie...
[śmiech]
Daję 5 punktów królowi Cheam.
- [Alex] 5 punktów dla Tima Vine! - [okrzyki i oklaski]
Dobra, jakie jest pierwsze właściwe zadanie, Alex?
Oto ono, więc połóżcie się,
zróbcie sobie kakao i śpijcie wygodnie.
- Hmm. - [Alex] Cześć, Alice.
Bella.
- Jak leci? - [Alex] Mnie?
- Tak. - Dobrze. A co?
- Pytam tylko. - Okej.
"Napisz, zilustruj i przeczytaj bajkę na dobranoc dla dorosłych".
"Twoja bajka nie może składać się z mniej ani więcej niż 50 słów".
"Wygrywa najbardziej wciągająca bajka na dobranoc".
"Masz 1 godzinę. Twój czas jest liczony od... teraz".
Super.
Świetne to.
Bardzo mi się podoba.
Podoba mi się.
[Alex] Chciałabyś może flamastry?
Chciałabym kredki i flamastry.
I trochę bezczelności, najwyraźniej.
Em...
[śmiech i oklaski]
To pewnie było trochę przeraźliwe, nie?
Tak, czułam się prześladowana...
- Tak, tak. - ...faktycznie.
- Razem wypełnimy formularz. - Dziękuję.
[śmiech]
Od razu czuję się lepiej. [śmieje się]
Najpierw zobaczymy alternatywne podejście do klasycznej bajki autorstwa
Vine. Alice Le-vine.
[śmiech]
[ziewa] To był długi dzień, czyż nie?
Przeczytamy bajkę na dobranoc?
Nazywam się Alice Levine.
A to "Alfabet dla Dorosłych".
"Dawno, dawno temu, staliście się dorosłymi,
co czasem jest do bani,
ale co oznacza, że możecie używać niektórych przydatnych słów".
"Tak jakby".
"Dupek".
[Ass - też osioł]
"Fiut".
[Bell - też dzwon]
"Kutas".
"Matoł".
"Erekcja, wagina, cymbał".
[śmiech]
"Robota ręczna".
"Masturbacja, walenie konia, debil".
"Frajer".
"Szpara".
"Jaja".
"Orgazm".
"Szczyny".
"Cipa".
"Podnieta".
"Gówniarz, pizda, bielizna".
"Piczka".
"Palant, dla dorosłych, ciągać".
"Zack".
- [śmiech] - Dobranoc.
[oklaski]
Będę adwokatem diabła, to była bajka?
Myślę, że w księgarni byłaby w dziale bajek.
Ja... się nie zgadzam.
[śmiech]
Myślałam, że bardziej ci się spodoba.
Nie, nie. Jest lepsze od biletu na metro.
[śmiech]
- Liza, gotowa? - Tak.
Okej, oto bajka Lizy Tarbuck.
"Oto bajka o roztrzepanym człowieku".
"Był sobie raz roztrzepany człowiek".
"Był bardzo dobry w swojej pracy,
ale nie najlepiej o siebie dbał".
"Pewnego dnia, był głodny,
i przypomniał sobie o starej kanapce z krewetkami,
która była w samochodzie".
[śmiech]
"Zesrał się... na wylot".
[oklaski]
"Wy dokonaliście dzisiaj świetnych wyborów".
"Dobra robota".
[śmiech i oklaski]
Dziękuję. Mam obsesję na punkcie czcionek.
Rysunki były świetne.
- Prezentacja... - [Russell] O!
...była przytłaczająca, bo jak oglądałem,
to miałem ochotę położyć się u twoich stóp.
[śmiech]
Jak wielki kocur.
Spokojnie.
[śmiech]
Obawiam się, że pierwsza część już nie żyje.
Macie teraz 3 minuty na opłakiwanie jej,
a potem głowa do góry! Nadchodzi część druga.
Cześć!
Witam ponownie w Taskmasterze, sezonie 6, odcinku 3.
Jeśli nie wiecie, co się obecnie dzieje,
39-letni facet, który wynajął pelerynę...
[śmiech]
...wbrew mojej woli, zaraz wam powie.
W świętej pamięci części pierwszej obejrzeliśmy bajki Alice i Lizy.
Liza napisała wzruszająco niepokojącą i edukacyjną bajkę
o potencjalnie niebezpiecznych konsekwencjach
niewłaściwego zarządzania kanapkami.
A Alice opowiedziała nam nieprzyzwoitą wersję alfabetu.
Kolejny jest Asim.
- Asim. - Asim!
Hej!
[śmieje się]
Cześć, dorosłe dzieci.
Nazywam się Asim Chaudhry i opowiem wam historyjkę.
Nazywa się Bolący brzuszek, czyli Sraczka, na podstawie prawdziwych wydarzeń.
"To był deszczowy wieczór".
"Asim miał swój duży parasol".
"Miał ochotę coś przekąsić..."
"Zdecydował się na rybną paellę". [chichocze]
"Żabnica, małże, raki i krewetki".
"Wszystko popił likierem Baileys".
"Jego odbyt się rozerwał".
[śmiech]
"Sąsiadka się skarżyła, Asim na to, "przepraszam panią!"
"Bolał go brzuszek".
"Rzygając, srając, z każdego otworu".
- [śmiech] - "Koniec".
[wzdycha] Uważajcie na tę rybę.
[oklaski]
Podejrzewam, że tamtego dnia
naprawdę miałeś sraczkę.
Tak. Dosłownie, miałem sraczkę, i pomyślałem,
wiesz, co mówią, "pisz o tym, co wiesz".
- No. - [śmiech]
Ja wiedziałem, że mam sraczkę.
[śmiech]
Odważnie zdecydował się rymować.
Cóż, kiedyś rymowałem i takie inne, to...
- No. - [śmiech]
- Zrymował "paella" z "umbre-ya" [zamiast umbrella]. - No.
[śmiech]
- Jak Rihanna. - Tak, tak.
Warto też wspomnieć duży parasol.
- Nie no, ogromny parasol. - O, ogromny.
- Było kolorowo. - Dziękuję.
- Wciągająco. - Dziękuję.
- Rymowało się. - Dziękuję.
ŁO!
[śmiech]
[Greg] Kto teraz?
[śmiech]
Znowu się prawie zesrałem.
Kuźwa mać.
Została dwójka ludzi. Najpierw zobaczymy Tima Vine.
- Gotowy na Tima? - Mam nadzieję, że jest o kupie!
[śmiech]
[wzdycha]
O, hej! Nazywam się Tim Vine,
i mam historyjkę dla was, dzieci i dorośli.
"Ropuch Benny".
"Benny miał egzamin z muzyki, ale stroik jego klarnetu był zepsuty".
"Susan Marchewka nie mogła pomóc".
"Wtedy pojawił się Ed Obieraczka".
"Wydrążając i skrobiąc,
Ed zmienił Susan w stroik klarnetu".
[śmiech]
"Benny dostał szóstkę na egzaminie".
"Współpraca jest najważniejsza. Głosujcie na Zielonych".
[śmiech i oklaski]
Bardzo odważnie, komunikat polityczny
na końcu bajki dla dzieci.
To dlatego, że zorientowałem się,
że potrzebowałem też czegoś dla dorosłych.
[śmiech]
Komuś tam stała się krzywda.
- Susan. - Susan, dziękuję.
Jak popatrzycie na ostatni obrazek,
Susan jest w miejscu stroika klarnetu,
i wciąż się uśmiecha.
[Greg] Tak by to wyglądało w prawdziwym życiu,
jeśli ktoś zostałby poważnie okaleczony?
Przypuszczam, że nie wszystko fikcyjne...
można powtórzyć w prawdziwym życiu.
[Greg] Nie.
Co?
Też nie wiem, o czym ja mówię.
- [śmiech] - Głosujcie na Zielonych!
[śmiech]
Kto został? Napalony Russell Howard.
[śmiech]
Oto on. Russell Howard.
Witajcie, dorośli. Nazywam się Russell Howard.
Oto... Przeznaczenie.
"Erekcja Aleksa drżała, gdy patrzył na śpiącego Grega".
"Nagle, wpadł Bobby Davro".
"«Wypierdalaj!»" krzyknął Alex, łapiąc za siekierę".
"Wepchnął Davro do dołu".
"«Tak będzie!»", krzyknął Michael Ball".
"«Tak!»", zawyła Sinitta. "Nie ma innej opcji".
"«Nigdy!»", ryknął Alex, oddając mocz na ich twarze".
"Greg nigdy nie wystąpiłby w pantomimie".
"Nie nigdy".
[śmiech]
[oklaski]
Nie wiem, co u diabła się dzieje.
[śmiech]
- Ty spałeś. - Ja spałem.
Alex jest twoim fanem. Był podniecony.
Wielkim fanem.
Był podniecony, gdy oglądał, jak śpię.
- Tak, i... - Prawdopodobne.
[śmiech]
Alex wrzucił Bobby'ego Davro do dołu,
a potem masa ludzi ze świata rozrywki
próbowała wciągnąć cię do swojego świata.
Okej.
Ale Alex na nich nasikał.
[śmiech]
I wszystkich uratował.
- I też na nich ryknąłem. - Tak.
Nie brzmi jak ty, nie?
- Nie, nigdy nie ryczałem. - Chciałbym zobaczyć, jak ryczysz.
- Okej. - Teraz.
Stop!
[śmiech i oklaski]
Nigdy tak nie ryczałem.
[oklaski]
Okej, chcesz zacząć od 1 punktu?
Tak.
[śmiech]
Rysunki były bardzo ładne, ale dostajesz 1 punkt. Bardzo mi przykro.
To 1 punkt dla Alice?
Robię tak tylko dlatego, Tim, bo uważam,
że próbowałeś uratować sytuację tematem dla dorosłych na ostatnią chwilę.
Bo moim siostrzenicom pewnie spodobałaby się
klarnetowa masakra.
- 2 dla Tima. - Tak.
3 punkty daję dwójce ludzi,
bo ich bajki były inne,
ale były nowoczesne...
- [śmiech] - ...i obrazowe,
i ekscytujące.
Więc daję 3 punkty Russellowi,
i Asimowi.
Okej.
A robię tak, bo najlepiej dopracowana bajka do dorosłych
- była o wiele lepsza od innych. - Okej.
Tą osobą jest Liza Tarbuck.
[Alex] Liza Tarbuck wygrywa 5 punktów!
[okrzyki i oklaski]
Daj mi swoją najlepszą punktację, Alex Horne.
Okej, pierwsze wyniki w tym odcinku wyglądają tak.
Prowadzi Liza Tarbuck z 9 punktami.
- Podoba mi się 9. - [oklaski]
- I proszę. - Bardzo dobrze.
Przechodzimy do kolejnego zadania.
Dobrze. Puśćcie filmik. Oto on.
- Cześć, skarbeńku. - Skarbeńku? Okej.
- Okej, stary? - [Alex] O, cześć.
- [Alex] Cześć, Russell. - Cześć.
Dobra.
Do wszystkich zainteresowanych...
"Spraw, aby coś kręciło się jak najdłużej".
"To coś nie może być osobą".
"Masz 10 minut na przygotowania do kręcenia,
i jedną próbę kręcenia".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Moja pierwsza myśl, "czy to jest jawor?"
Kręcenie...
Tak, jest. Wchodzę.
[oklaski]
Powiem tylko, że mieli 10 minut na przygotowanie kręcenia.
Mogli kręcić raz.
Jak kręcenie kontynuowało po tych 10 minutach, było okej,
ale nie mogli mu pomagać.
Jak kręciło się samo, było okej. Gotowy?
- Tak, jest jasne. - Dobra.
[śmiech]
Zaczniemy od prób kręcenia Tima i Alice.
[Greg] Dobra!
"Spraw, aby coś kręciło się jak najdłużej".
Nie ma gramofonu?
W teorii, kręcenie się płyty można dokonać za pomocą innych technologii.
Nie jest powiedziane, że nie mogę tego trzymać, nie?
Włączę... włączę muzykę.
[motyw przewodni Taskmastera]
Nie jest powiedziane, że nie mogę trzymać. Tylko...
- [Alex] Dokładnie. - Właśnie.
Włącz, proszę.
[Alex] Włączyć czas? Dobra, leć.
- Zimno. - [Alex] Tak?
- [Alex] Kręci się? - Tak.
[Alex] Czy się toczy?
Kręci się!
[Alex] 2:15...
...do końca.
- To twoje kręcenie? - To kręcenie.
- Masz jedną próbę kręcenia. - Okej.
- Będę mierzyć. - Tak długo, jak to moż?
Tak długo, jak to możliwe.
[Alex] Zostało 45 sekund.
Okej.
- Zobaczmy twoje kręcenie. - Okej.
[Alex] Musisz to odłożyć na gwizdek.
[gwizdek]
[śmiech i oklaski]
To pewnie... To pewnie półtorej minuty.
[Alex] Okej. Dziękuję.
- Okej, wracaj szybko. - Na razie.
[oklaski]
Czasami, ktoś wysuwa się z końca grupy
prosto na prowadzenie, nie?
W każdych zawodach.
Będzie wyglądało, jakby się czepiał Alice, ale...
Ale czy fizycznie zakręciła płytą? Coś się kręciło?
Cóż, nacisnęła "start" w telefonie.
Okej, czyli nie.
[śmiech]
Butelka kręciła się przez 2,2 sekundy.
Przyjmę to! To lepiej, niż myślałam.
Tim, no...
Czy piłka się kręciła? To jest pytanie.
- Tak, kręciła się. - Okej.
Nie mogła się nie kręcić. To jak świat, jak planeta.
[Greg] Jak planeta.
Tak, zapisałem czas 3:47,
zanim przestałeś kręcić, czyli w sumie 3:47.
Bardzo dobra próba.
Twoja taka nie była.
[śmiech]
Dobre wieści dla fanów części trzeciej. Nadchodzi.
O, rany!
I o, cześć.
Mamy część trzecią, a nasi komicy grają o jednodniowe wycieczki.
Mm-hm. Próbowali kręcić rzeczami, na razie
z niewielkim powodzeniem.
Widzieliśmy na razie próby Tima i Alice,
więc wszyscy liczą na bardziej porywającą telewizję.
Oto, jak zadanie wykonali Asim i Liza.
To jest oczywisty wybór.
Okej, pozbierałam coś.
Masz taśmy?
Tak, liczę na coś dobrego.
[dzwonek rowerowy]
No?
O, patrz na to.
- [śmiech] - To ciekawy...
"Uuu, nie rób mi tak! Huhu!"
Myślę...
zakręcę tym, i będę dalej kręcić,
a potem puszczę, i to zmierzymy.
Chyba ciężko będzie to pobić.
Mam coś, co doda show biznesu do całego procesu.
Ho ho! Spodoba ci się.
[śmiech]
Zróbmy to.
[Alex] Zaczynam mierzyć czas.
O ile się kręci, nie musi być za szybko.
Nie chcę, żeby...
Hej, nie szalej, Liz!
[Alex] 3 minuty, jak będzie musiało kręcić się samo.
Okej. Możesz mi powiedzieć, Alex,
- kiedy zostanie 30 sekund? - [Alex] Mogę.
Mam mały problem z przyciskiem, nie?
[Alex] Jeszcze nie przestałaś kręcić.
Oczywiście!
Zapomniałam, jedna próba.
[Alex] 10 sekund.
Musi być... w górze...
- [jęk Asima] - [gwizdek]
O, do dupy.
[śmiech]
Jak to się u diabła stało?
[śmiech]
- Cóż, dziękuję, Lizo. - Dzięki.
[Alex] Zostanę, aż wyczerpie się bateria.
Nie... [wzdycha]
Co się stało?
- Dziękuję, Asim. - Dziękuję.
- Możesz pójść odpocząć. - Dzięki. Uch, cholerne hamulce.
[śmiech]
[Liza] Niepokojące, nie?
[oklaski]
To bardzo ciekawe,
że Alex powiedział, że możesz pójść odpocząć.
Byłem po tym wykończony.
Nie dziwię się. Ta ekscytacja
po jeździe na dużym, niebieskim rowerze.
[śmiech]
Już się czujemy, jakbyś został naszym adoptowanym synem.
Mam słabą relację z ojcem,
więc jak chcesz być moim ojcem, to spoko, stary.
[śmiech]
[okrzyki i oklaski]
Pięknie.
[Alex wzdycha]
[okrzyki i oklaski]
To najdziwniejszy portret rodzinny,
jaki w życiu zobaczycie.
[Alex] Podobało mi się.
- [Greg] Ciągle masz ten niebieski rower? - [Alex] Tak, jest twój.
Może dam go Asimowi.
- [publiczność] Ooo. - Ooo, tato.
Świetna próba.
Zepsułeś, kładąc nacisk na rower, oczywiście,
- i hamując. - Tak, hamulce.
Na pewno się kręciło, to koło, nie?
Jak długo się kręciło?
Cóż, robił tak przez 5:57,
a potem kręciło się przez kolejne 2 sekundy,
bo, jak mówiłeś, hamulce były włączone.
- No. - Więc wyhamowały.
[Greg] No.
Dlatego tak ciężko...
- No. - [śmiech]
Em, Liza, ciekawe.
Niczym przywódczyni harcerek, powiedziała,
"Dobra, zróbmy to!", po czym...
wsadziłaś w dupę plastikowej jaszczurce...
[śmiech]
...wiertarkę.
Jazz!
[śmieje się] Super wyglądało.
Wsadziłaś jej do gęby moje zdjęcie i nią zakręciłaś.
Miałam tę jaszczurkę na oku już od jakiegoś czasu.
[śmiech]
Bardzo chcę usłyszeć jej czas,
bo wiem, że będzie kolosalny.
Tak, bateria się wyczerpała... W tym samym czasie, co długość Martwego zła 2.
- [śmiech] - Co?
- Kręciła się 84 minuty. - Wow.
[Alex] Sporo.
[Liza] Niezły wynik. Dziękuję bardzo.
Została jedna osoba. To kręcenie Russella Howarda.
Oto ono.
Wsadzę tu tę ścierkę.
Em, nastawię na krótkie pranie.
I zacznie się kręcić.
Hej, coś się dzieje.
Jeszcze się nie kręci, Alex.
Jedno, co wiem o pralkach, to...
szaleją na punkcie kręcenia.
Napełnia się. Jest napisane "krótkie pranie", a trwa wieki.
Jeszcze nie zaczęła się-- O, proszę.
- [Alex] Kręci się, tak? - A-ha.
- Okej, czas start. - Nie widziałeś czegoś takiego.
Patrz.
- No kuźwa mać. - Zatrzymała się?
- [śmiech] - [Russell] No.
Cholera! Myślałem, że to zmiażdżę.
Co za gówno.
Bardzo mnie to wkurzyło, Alex.
Miałem dobry pomysł.
[Alex] Pomysł był świetny, Russell.
[oklaski]
Okropne.
Nie można pobić szczerego "no kuźwa mać".
Okej, Alice Levine, 2,2 sekundy.
Russell, 10 sekund.
Potem mamy 3 punkty dla Tima, z 3 minutami 47.
4 dla Asima, ale Liza zabiera 5 punktów z 84 minutami!
[okrzyki i oklaski]
Alex, co teraz?
To twój ulubiony typ zadania, Greg.
To ohydne zadanie.
- Lubię takie. - Mm-hm.
[śmiech]
[śmiech dziecka]
Cześć, stary.
O, Boże.
Za szybko wszedłem w drzwi.
[śmiech]
Dobra.
Co to u diabła jest, zastanawiam się?
To wygląda jak rozkładający się tuńczyk z kukurydzą.
"Zgadnij smaki tych obiadków dla dzieci".
"Wygrywa najwięcej trafnych odpowiedzi".
O Boże, obrzydliwe.
"Masz 10 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
"Jest też dodatkowy punkt dla osoby, która zje najwięcej".
No jasne.
Jeszcze nie jedliśmy lunchu, więc...
Nie oceniajmy pochopnie.
Jeśli naprawdę zarąbaliście to dziecku dzisiaj rano,
to jestem gotowy.
[śmiech i oklaski]
Wszyscy przypuszczali, Alex, że to prawdziwe obiadki dla dzieci.
No.
Być może były, być może nie.
[śmiech]
- Nie były. - Nie były.
Zaczniemy od próby Alice Levine.
O, Boże!
O, Alice, nie bądź taka.
- [Alice] Nigdy nie jest dobrze! - Świetnie ci dzisiaj idzie.
[śmiech]
Okej, zacznijmy od tego.
Sprawdźmy konsystencję. O, Boże.
Powiem, że to ryba.
Aż tak ogólnikowo.
[śmieje się]
- Powiem, że to ryba. - [DING!]
Dlaczego zawsze smakują nieświeżą rybą?
Dlaczego dzieci lubią nieświeże ryby?
O, to jest słodkie.
- Jakby ryba na słodko. - [DING!]
To wszystko rodzaje obrzydliwej, zepsutej ryby?
[Alex] Czyli zgadujesz rybę, rybę, i rybę na słodko?
- Tak. Ryba, ryba, ryba na słodko. - [DING x2]
Najbardziej ohydne, drugie najbardziej ohydne,
- trzecie najbardziej ohydne. - [DING]
[oklaski]
O co chodziło z końcówką łyżki?
To jedyny sposób na wydobycie jak najmniejszej porcji,
bo samo otwarcie było traumatyczne.
Oczy mi łzawiły, jak otworzyłam pierwszy słoik.
Wyglądałaś, jakbyśmy zamierzali cię otruć.
Wyglądałaś na przerażoną.
Mogę teraz powiedzieć, co było w środku.
To, co moim zdaniem lubią dzieci.
Pierwszy to połączenie kiełbasy i płatków z miodem.
[jęki i śmiech]
[Alice] To tak śmierdziało!
Słoik dwa, powiedziałaś, że to ryba.
To były sardynki z kokosem.
[jęk publiczności]
[Alex] Czyli zgadłaś jedno.
Ale dostałaś "ding" za rybę.
Trzy, trzydaniowy obiad,
krewetki, pierś z kurczaka i ciasto czekoladowe.
[jęk widowni]
Przepyszne!
Małe "ding" za krewetki?
- Dostałaś małe "ding". - Dostałaś ding.
Zapisałem dwie pół-poprawne odpowiedzi.
Jasne, przyjmę to. Wraz z płukaniem żołądka, po tym.
Zjadłaś też w sumie 6 gramów,
co odpowiada jednej kartce papieru.
Ciężko to sobie wyobrazić jako kartkę papieru.
No.
To tak, jakbyś celowo wybrał
- kartkę papieru. - Tak było.
- No. - Tak, tak.
Bardzo irytujące.
[śmiech]
- Kto teraz? - Russell i Tim.
Russell Howard i Tim Vine. Gotowy?
- No. - Okej.
To, numer jeden.
[udaje dramatyczne dźwięki otwierania]
Nic dziwnego, że zawsze płaczą. Patrzcie, czym ich karmią.
O, rany. Dlaczego uważam to za ohydne?
To wygląda, jakby ktoś zmielił wróbla.
[śmiech]
To jest...
farsz.
Zgadnę, że to niedzielny obiad, cały zmielony.
Zmielony w coś cholernie wstrętnego.
[wzdycha]
[wącha]
To na pewno jakaś ryba.
[DING]
Kuźwa!
To jest, em...
[uderza łyżką]
- ...ryba. - [DING]
To makrela, i coś, co smakuje jak...
łzy.
Czyli dziecięce łzy, makrela i ziemniak.
[Alex] No.
To, bez wątpienia, jakiś rodzaj ryby,
- ale jeszcze nie wiem, jakiej. - [DING]
Śledź i pomidor.
A to...
wygląda... zgadnę, że to jakiś rodzaj...
musu.
Z płatkami zbożowymi.
Spróbuj trochę.
Zobacz, co to jest.
- Mógłbyś mnie nakarmić? - Jasne.
Robimy samolocik?
- [udaje samolocik] - [śmiech]
Proszę. Jaki to ma smak? Smakuje ci?
Nie.
- Dziękuję, Tim. - Okej.
[Alex] Dobra robota.
Co ty gadasz, "dobra robota"?
[śmiech]
[oklaski]
Mogłem trochę zjeść!
Jak ci smakowało?
Em... nie najlepiej.
Smakowało okropnie, i myślałem, że to obiadki dla dzieci.
Więc bardzo współczułem dzieciom.
Czy mogę powiedzieć, to było ciekawe,
- że trochę zjadłeś, Alex. - Alex. No.
Pożarł to!
My czuliśmy strach przed nieznanym.
Ty wiedziałeś, co to, więc uważam,
że jakby składniki były opisane na słoikach...
Wtedy byłoby dużo łatwiej.
- Wtedy... - [śmiech]
Zawiodłem sam siebie, nie jedząc w ogóle, wiem.
- Nie mów tak. - Jesteś dla siebie surowy.
Poza tym, ciało daje nam sygnały ostrzegawcze,
żeby nie jeść szkodliwych rzeczy,
a wszystkie te połączenia były szkodliwe.
Jasne, i uważam, że z nas wszystkich ty najbardziej wyglądasz jak niemowlę.
[śmiech]
Jakbyś to zjadł, wróciłyby nieprzyjemne wspomnienia.
No, wspomnienia wróciły tylko przez zapach.
Oczywiście.
- Wiemy, co w nich było. - No.
Moje było inne, nie?
Twoje było takie same, tylko z wegetariańską kiełbasą i kurczakiem.
O, rozumiem.
Wegetariański kurczak?
- [śmiech] - Tak, takie kupiliśmy.
Wszystkie kurczaki są wegetarianami, nie?
- No. - [śmiech]
Zjadłeś 14 gramów, odpowiednik dwóch ludzkich oczu.
- [Tim] Wow. - [śmiech]
Obecnie, prowadzisz przez dodatkowy punkt.
[Greg] Super.
Hej, jeśli macie ochotę na reklamy,
uważnie oglądajcie kolejne kilka minut
i zobaczcie, czy je zauważycie. Pa!
Cześć, oglądacie ostatnią część Taskmastera,
gdzie jeden szczęśliwy uczestnik wygra wycieczkę do Barcelony
na koszt Biura Podróży Asima Chaudhry'ego.
Oddaję głos mojemu asystentowi, małemu Aleksowi Horne,
żeby przypomniał wam, co się działo przed przerwą.
Mam to zrobić teraz? Dobrze.
Okej, cześć, oto relacja na żywo.
- Nasza piątka... - [śmiech]
Nasza piątka rywali zgadywała smaki obiadków dla dzieci.
Na razie, w kuchni mieliśmy szczura [RAT]: Russella, Alice, Tima.
Szczura w...
- Sprytne. - Mm-hm.
Dwaj ostatni są Asim i Liza.
Jak tam ich gusta?
- Zobaczmy. - O, Boże.
Fu, trochę jak żarcie dla psa.
Powiem, że to farsz do kurczaka.
- Szałwia, cebula. - [Alex] Super.
- Kiełbasa. - [DING]
To jakieś mięso, nie?
Tu jest chyba też chleb.
- To zmielony łosoś z puszki. - [DING]
Być może z cebulą.
To tuńczyk...
Kukurydza.
Kokos.
- [DING] - [Alex] Smakuje ci?
Nie jest złe.
To jakby tuńczyk w majonezie, kukurydza, kokos.
Co jest takiego koloru?
Kasztany.
O, Boże. Czym są te małe białe kawałki?
- To krewetki? - [DING]
Fu. Wygląda jak robak!
[jęk publiczności]
No!
To chyba Marmite.
- To chyba czekolada. - [DING]
No, to może być też kocie żarcie.
[Alex] Masz faworyta? 1, 2, czy 3?
Nie.
[śmiech]
- Dziękuję, Lizo. Dobra robota. - Dziękuję bardzo. Pa!
[Alex] Pa.
[oklaski]
Asim jako jedyny wyjął zawartość słoika.
Każdy mógł znaleźć taką krewetkę.
To się chyba wszystkim podobało.
Paskudztwo rozsmarowywane po stole.
Bo, do tej pory w programie,
- chyba można tak powiedzieć... - No.
- ...Asim był konsekwentnie do bani. - No.
Przy pierwszym powiedział płatki zbożowe, zamiast z miodem.
Powiedział tuńczyk, "jedna ciepła krewetka".
Jedna ciepła krewetka.
Lubię, jak krewetki są ciepłe.
[śmiech]
Zgadł kokosa. Liza też zgadła kokosa, czekoladę i kiełbasę.
Więc ta dwójka... Asim miał jedną więcej poprawną odpowiedź.
Zjadł też 38 gramów.
- [jęk publiczności] - Tak jak mówiłem, nie jadłem lunchu.
Tak. 1/60 cziłały.
[śmiech]
Liza zjadła 33 gramy. Odpowiednik żarówki.
- [Alex] Nieźle. - Żarówki?
Tak, tyle ważą żarówki.
Jeśli chodzi o punkty, obawiam się, że 1 punkt dla Tima,
2 dla Alice, 3 dla Russella, 4 dla Lizy.
Asim Chaudhry dostaje 6.
- [Russell] Jej! - [Liza] Łoo!
[oklaski]
Dobra robota!
Powstał niczym feniks. Rzućmy okiem na punktację.
Okej, Asim, po raz pierwszy,
ma szansę wygrać odcinek.
Ma 15 punktów, Liza ma 18 punktów.
[okrzyki i oklaski]
Super. Okej.
Alice, Asim, Liza, Russell i Tim,
udajcie się proszę na scenę
na ostatnie zadanie programu.
[oklaski]
Masz czelność wkładać pelerynę?
Z tyłu jest wyhaftowane moje nazwisko.
[Greg] Mogę zobaczyć?
[śmiech]
Okej, możesz zatrzymać pelerynę.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Kto ma przeczytać zadanie?
- Pewnie Liza Tarbuck. - Okej.
[śmiech]
Lizo.
"Złapcie jak najwięcej skarpetek i włóżcie je do koszy na pranie".
"Przez całe zadanie musicie patrzeć przed siebie".
"Nie możecie dotykać żadnych majtek".
[śmiech]
"Nie możecie ruszać koszy,
a jak upuścicie skarpetkę, nie możecie jej podnieść".
"Kiedy dotkniecie majtki, tracicie skarpetkę".
"Wygrywa najwięcej skarpet". Czekaj chwilę.
- [Alex] Mm-hm? - Chcę się upewnić...
Prościej nie mogłoby być.
[śmiech]
Tak, mogę coś wyjaśnić. Mam coś wyjaśnić?
- Tak, proszę. - Włożę to z powrotem do... peleryny.
[śmiech]
Będą na was spadać skarpetki i majtki.
Przez cały czas musicie patrzeć przed siebie.
Jasne.
Przez "złapanie" mamy na myśli rękami,
nie nogami.
Przepraszam, co mamy robić?
[śmiech]
Macie złapać skarpetki, ale nie majtki.
To połączenie Crystal Maze i Crackerjacka. [programy tv]
[śmiech]
Zaczną spadać po gwizdku.
[gwizdek]
[śmiech i oklaski]
[Alex] Patrzcie przed siebie.
Aaa!
Nie, nie.
Nieee!
Sukinsyn!
Podwójne majtki!
Lizo, przygotuj się.
Czekam niecierpliwie.
Tak myślałam.
Mogę wykorzystać kogoś, kto kiwałby albo kręciłby głową?
Do kogo mówisz, Russell?
Do kogoś z widowni,
- kto siedzi naprzeciwko mnie. - [Greg] Patrzcie!
Dziękuję.
O, wszyscy mają skarpetki!
Nie możemy podnieść skarpetek z ziemi?
Nie możecie, Asim.
A, wal się.
[śmiech]
Siedzisz bardziej do przodu niż reszta, Asim.
- No. - Dlaczego?
Żyję na krawędzi, stary.
[śmiech]
- [śmiech] - Ooo! Złapałam je.
[śmiech]
Czuję się jak ktoś z Południa,
"Mam nadzieję, że nie będzie padać".
[śmiech]
[Greg] O!
O, to mój kucyk. Myślałem, że to skarpetka.
[śmiech]
O, super, to skarpetka.
- [Alex] Niezły chwyt, Ali-- O! - O!
- Liczy się. - Dotknęła podłogi.
- Chyba nie dotknęła. - Chyba dotknęła.
Powiem wam, jest tu przecudowna pani, która mi pomaga,
i jeśli myśli, że jej po tym nie wyściskam...
Jest wspaniała.
Dzięki, stary.
[śmiech]
Jest wyjątkowa, naprawdę mi pomaga.
- [śmiech] - Cholera jasna!
[gwizdek]
[oklaski]
Policzmy je i zobaczmy, jak to wpłynęło na punktację.
Wróćcie tu do mnie, uczestnicy.
[oklaski]
Było napięcie, nie?
- [wzdychają] - Peleryna?
- No. - No.
[Greg] To co się stało?
- Straciłem co do niej pewność. - I słusznie.
[śmiech]
- [Greg] Skarpetki i majtki. - Chciałbym wyróżnić dwie osoby.
Technika Lizy - pamiętacie, nie dotykaliście majtek -
jej technika polegała na składaniu majtek.
[śmiech]
Żeby łatwiej było je policzyć.
Tak, policzyłem je.
Zwycięzca wykorzystał osobę z publiczności.
[Greg] Tak.
Pojawiły się dwa anioły,
w czym miał udział mój zez.
[śmiech]
Obie myślały, że patrzę na nie.
Okej, to Alice...
Złapała jedną skarpetkę, ale dotknęła dużo więcej majtek,
czyli w sumie ma -3 punkty.
Jezu, zupełnie jakbyś chciała dzisiaj przegrać.
[śmiech]
Ale dostajesz 1 punkt za ostatnie miejsce w zadaniu.
Dostajesz punkt.
- Tak, ale to musi być gorzki... - To nic nie znaczy.
...punkt, nie?
Potem jest Asim, Tim i Liza,
którzy dotknęli tyle samo majtek, co złapali skarpet,
czyli kończą z wynikiem 0.
Ale zwycięzcą, z dwiema skarpetkami, jest Russell Howard!
Tak!
Moje dwie cudowne panie!
[oklaski]
W punktacji w sezonie, Alice, która z łatwością wygrała pierwszy odcinek,
jest daleko w tyle za innymi.
Ooo.
Ma 37, Asim ma 40,
Tim też ma 40, potem Russell z 48.
Liza ma 58 punktów.
Uu, galopuję!
[oklaski]
Mogę też powiedzieć, że ten odcinek, z 22 punktami,
wygrywa Liza Tarbuck!
Dziękuję bardzo.
Liza wygrywa kilka fajnych wycieczek,
podejdź i odbierz swoje nagrody!
[okrzyki i oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że kiedy obudzicie się smutni,
i będziecie się czuć samotnie i beznadziejnie,
nie jedźcie na wycieczkę Alice Levine. Są do dupy!
I co ważniejsze, odkryliśmy, że dzisiaj wygrywa Liza.
Gratulacje dla niej, gratulacje dla was,
gratulacje dla przegranych, gratulacje dla ludzkości.
Wstydź się, Alex Horne!
Dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time