Dziękuję i dziękuję.
Program nazywa się Taskmaster, a ja nazywam się Greg Davies.
Piątka wspaniałych osobistości ze świata radia i telewizji
z różnych powodów wykonywała dla mnie zadania.
Dla symbolicznej opłaty,
popularności,
i, co najważniejsze, szansy na wygraną tej
pozłacanej kopii mojego wielkiego czerepu.
Poznajmy ich więc. Nazywają się...
Alice Levine!
Asim Chaudhry!
Liza Tarbuck!
Russell Howard!
I Tim Vine!
[oklaski]
A tutaj, wałęsający się jak zagubiona łza w oceanie niedoli...
Kto to taki? To...
[piskliwie] Mały Alex Horne!
- [okrzyki i oklaski] - Cześć.
Według tradycji, teraz czas na wymuszone żarciki
trwające jakieś 2 minuty przed rozpoczęciem.
Nie.
[śmiech]
Dzisiaj się przygotowałem
i zająłem się tym, nagrywając wcześniej żarciki.
- Czyli, em... - [Greg się śmieje]
Podłożyłem twój i mój głos,
i możemy po prostu ruszać ustami.
- Gotowy? - Tak.
[Głos Aleksa] Świetnie jest tu być, Greg. Świetnie wyglądasz.
A ty, Alex, jesteś wspaniały.
[śmiech]
- Kocham cię, Alex. - [śmiech]
Lepiej, nie? Lepsze żarciki niż...
Mogę też podłożyć twój głos?
- Spróbujmy. - [śmiech]
Patrz w kamerę.
- Musimy? - Tak.
[Greg] Cześć. Jestem Alex Horne,
i popieram apartheid.
[śmiech]
Czy mamy...
Lećmy dalej, dobra?
[śmiech]
Hej, w końcu i tak by się wydało.
[śmiech]
Teraz czas na zadanie nagrodowe. Zadowolony?
W tym tygodniu...
poprosiliśmy ich o przyniesienie najbardziej solidnej rzeczy. Okej?
Osoba, która przyniesie najsolidniejszą rzecz,
twoim zdaniem, lordzie Gregu Davies,
otrzyma maksymalne 5 punktów,
a pod koniec odcinka, uczestnik z największą liczbą punktów
zabierze do domu wszystkie solidne rzeczy.
Dobra. Chyba czas, żebyśmy zaczęli od...
Tima Vine.
Cześć, Tim. Jaką masz solidną rzecz i dlaczego mam ją uznać za najsolidniejszą?
To mały, plastikowy bernardyn.
Okej.
Kiedy jestem zły, wychodzę na dwór i rzucam nim o patio,
bardzo mocno, i nigdy nic mu nie jest. To najsolidniejsza rzecz, jaką mam.
[Alex] Chcesz zobaczyć?
[śmiech]
Opracowaliśmy test na solidność przedmiotów,
czyli zrzucenie mnie z 5 metrów.
To jest... jak mówiłeś?
- To moja... - A, prędkość graniczna.
- Prędkość graniczna. - Prędkość graniczna.
Zgadłbym, że jakbyście zrzucili mnie z 5 metrów
na zezowatego plastikowego psa,
rozwaliłbym go.
Jaki jest duży, Tim?
Właśnie o to chodzi, jest mały. Jest takiego rozmiaru.
Raczej byś go nie rozwalił.
Wchłonąłbyś go. Chyba byś go wchłonął.
- Wchłonąłbym go. - [śmiech]
Wchłonąłbym go w moje grube stopy, nie?
Gdziekolwiek.
Jezu Chryste.
Asim, czym jest twoja solidna rzecz?
Zanim to zrobimy, chcę tylko powiedzieć,
że od dzisiaj, jestem oficjalnie weganinem.
- [rozproszone oklaski] - No dawajcie!
Moja solidna rzecz...
[śmiech]
Moja najsolidniejsza rzecz...
Trochę z innej strony, coś, co nie uznałbyś za solidne.
Ale wybrałem jajko.
- Aaa. - Wracam do gry.
- [śmiech] - Tak, wracasz.
[Asim] Wiedzieliście, że...
Odkurz swoją zezowatą bestię.
Wiedzieliście, że możecie zrzucić jajko z drzewa, i się nie stłucze?
Nooo.
[śmiech]
A jakbyście zrzucili 120-kilogramowego faceta
z 5-metrowej prędkości granicznej?
[śmiech]
Jajecznica!
Tak, jajecznica. Złe wieści dla...
Nie mógłbym jej zjeść, bo teraz jestem weganinem, to...
O, rany. No, to stanowczo ostatnie miejsce.
[śmiech]
[Greg] Liza?
Wybrałam osiołka.
- Prawdziwego? - No.
Przyniosłaś tu osiołka, tak?
Tak, Thomasa.
- [śmiech] - Przyniosłam.
Przyniosła. Jest tu.
To jest zdjęcie, ale zwycięzca...
- [publiczność] Ooo. - [Liza] Proszę. To Thomas.
[Greg] Osiołek zostanie tu przyprowadzony?
Tak, zwycięzca otrzyma wszystkie cztery solidne rzeczy
i może ujeździć osiołka.
Ujeżdżenie czegokolwiek jest fajne.
[Russell] No.
To okropne, jak nowoczesny kontekst zmienia wyrażenia, nie?
O, nie miałem na myśli... Myślałam o stanięciu obok niego.
Wiem, ale zrozumiałem to jako "seks z osiołkiem".
[śmiech]
Myślę, że osioł jest solidniejszy od jajka i plastikowego bernardyna.
Mam takie przeczucie. Alice?
Myślałam o czymś, co
zostało przetestowane w kierunku solidności.
Przetrwało ekstremalne temperatury.
To tunel foliowy z działki mojej mamy.
[Alex] To on.
[Greg gwiżdże]
Młodszy prowadzący nie byłby pod wrażeniem,
ale ja jestem w średnim wieku, i to jest...
To jest świetna rzecz.
[śmiech]
Jest solidniejszy od osła? Przekonasz mnie?
Myślę, że jakbyś na tym wylądował...
Po prostu byś się odbił.
- [Greg] Tak. - Świetnie byś się bawił.
Bo rozprowadziłbym swój ładunek.
Dokładnie.
Rozprowadziłbym ładunek--
[śmiech]
To pole minowe, nie?
[śmiech]
- Russell? - Tak.
Pobij osła, pobij szklarnię.
Okej. Łydki mojego brata.
[śmiech]
Bardzo solidne. Ma niesamowite łydki.
- [Greg] Tak? - No.
- Widziałem je. - Jest tutaj?
Jest tutaj.
Gdzie jest? Chcę skoczyć na niego z 5 metrów.
[śmiech]
Okej, oto łydki brata Russella.
[śmiech]
[Greg] Nie no, naprawdę są obleśne, nie?
[śmiech]
Russell, co dostanie zwycięzca?
Zwycięzca może obok nich stanąć?
Zwycięzca może ich dotknąć, zrobić im zdjęcie,
i, oczywiście, może go ujeździć.
- Jasne. - [śmiech]
Dobra, jajko daję na ostatnie,
bo rozwaliłbym jajko szybciej, niż rozwaliłbym
- bernardyna Tima. - [Alex] Znane.
- To ostatnie i przedostatnie. - Punkt dla Asima, 2 dla Tima.
Spotkałem brata Russella, i, czego Russell nie wie,
wiele razy jeździłem na nim na barana.
- Te łydki potrafią zawodzić. - Załamały się.
Przez chwilę mnie niosły, więc daję cię na trzecie.
[Alex] Okej.
Jest ciężko, bo jak można odrzucić osiołka?
Są mocnym obrazem tego, co jest dobre w świecie,
więc zanim rozłożę się na...
[śmiech]
Na należącym do mamy Alice...
- Tunelu foliowym. - Tunelu foliowym.
[śmiech]
muszę uwierzyć na słowo Lizie Tarbuck.
[Alex] 5 punktów dla Lizy!
[okrzyki i oklaski]
I mamy. Wszystko jak należy. Co jest pierwsze?
Mamy zadanie, które odpowie na odwieczne pytanie.
[grzechotanie klamką]
[śmiech]
W tę stronę.
Okej.
Mam iść za sznurkiem?
To coś, o czym się marzy, nie? Kiedy ma się 7 lat.
[śmiech]
Poczekajcie. Wychodzi się tak...
Tak, tutaj. Dobra! A!
- [Alex] Co robisz? - Idę za sznurkiem.
- O, tak? - Tak.
- Cześć. - [śmieje się] Cześć.
- To moja przyczepa. - Fajna.
Idę za sznurkiem.
Idę za sznurkiem!
[Asim] I proszę.
Jak długi jest ten sznurek?
"Nie opuszczając przyczepy..."
"...zmierz, jak długi jest ten sznurek".
- [klakson] - Przepraszam.
[śmiech]
"Masz 5 minut. Wygrywa odpowiedź najbliższa poprawnej".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Cholera jasna.
Nie opuszczając przyczepy?
Dobra.
Z powrotem.
[śmiech]
[oklaski]
Myślałem, że mamy iść za sznurkiem.
Ewidentnie.
Nie chciałem zostać zdyskwalifikowany za--
"Nie przeszedłeś przez tunel, nie?"
Myślałem, że tylko ja go nie przejdę, a nie że przejdę jako jedyny.
[śmiech]
Tak, dotarcie do zadania zabrało ci 15 minut dłużej niż innym.
[śmiech]
Jak długi jest sznurek? Bardzo proste, nie?
A-ha. Mieli 5 minut na zmierzenie,
nie mogli opuścić przyczepy.
Okej.
Chcesz zobaczyć dwóch małych chłopców,
- Asima i Russella? - Dwóch małych chłopców, proszę.
[śmiech]
Cholera jasna.
Nie opuszczając przyczepy?
[Alex] Tak, przykro mi.
Okej.
Będę musiał bardzo dobrze zgadnąć.
[Alex] Co robisz?
Patrzę, czy nie ma tu miarki.
[Alex] O, przydałaby się.
Wygląda na to, że nie. Po prostu zgadnę.
Dobra, po prostu z grubsza oszacuję.
W wannie jest pełno sznurka.
Tam jest w środku z każdej strony, czyli trzeba dodać.
Powiem, że...
60...
64 metry.
[Alex] Wliczając w to szpulkę, tak?
O.
Nie.
Okej, myślałem, że chodzi o to, jak długi...
[Alex] To zależy od ciebie.
[śmiech]
Dobra, to powiem... 152 metry.
Dużo. Tak, powiem, że 152.
[Alex] Okej.
Ma 31 metry.
[Alex] 31, cały sznurek?
Cały sznurek ma 31 metry.
- Dokładnie? - Tak.
[oklaski]
Fajnie oglądać, jak pracują ścisłe umysły.
[śmieją się]
"64".
"O, nie. Jesteś pewny?"
"152".
[śmiech]
Russell, przez tą kurtkę wyglądasz, jakbyś w przyczepie był u siebie w domu.
Wygląda, jakbyś prowadził z niej działalność.
Wyglądam w niej jak wujek, który mamrocze do siebie
"Zdobędę ją z powrotem".
[śmiech]
Dla wyjaśnienia, ostateczna odpowiedź Asima to...
[obaj] 152 metry.
[Greg] Na podstawie niczego.
- [Greg] A Russell zgadł... - [Alex] 31 metry.
Czyli pomiędzy nimi jest różnica 121 metrów.
[śmiech]
Dużo się pomyliłem.
Okej, oto ona. Pierwsza przerwa odcinka.
Będę chciał wszystko o niej usłyszeć. Na razie.
Witam ponownie w Taskmasterze.
Nazywam się Greg. Przed przerwą działy się sznurowane rzeczy.
Mam całkowitą rację, Alex?
Zawsze, zawsze.
Zawsze.
Tak, i próbowaliśmy się dowiedzieć, jak długi był sznurek.
Asim i Russell już spróbowali,
ale nie wiemy, czy ich odpowiedzi były dobre.
Kolejne są Alice i Liza,
pewnie z bardziej logicznym podejściem.
Zaryzykuję.
[Alex] Przyniosłaś ze sobą narzędzie?
Tak, ale często mam przy sobie narzędzie.
Mogłabym dostać nożyczki?
[Alex] Mam ci je przynieść?
- Byłoby super. - Okej.
O, rany.
No, jest całkiem długi!
- Oto nożyczki. - Dziękuję bardzo.
Okej.
Nie mam pojęcia.
Nie mogę ci pomóc, i nie chcę udawać, że mogę.
Chciałabyś zgadnąć?
Okej.
To...
Myślę, że ten sznurek ma 170 centymetrów.
Okej.
Nie wiem, czy to ta część, czy ta część.
Wyjęłam kawałek ze szpulki.
Więc ten kawałek ma chyba 170 cm.
Em, powiem, że 6,5 km. [4 mile]
- Długi, nie? - [Liza] Bardzo długi, nie?
[gwizdek]
- Dziękuję, Alice. - Dziękuję.
- Na razie. - Pa.
[oklaski]
Podejrzewam, że Asim i Russell myślą, "wracam do gry".
[śmiech]
Liza zgadła 51 km?
Nie, Liza zgadła 6,4 km.
- 6,4 km. - Nie jest niedorzeczna.
O, przepraszam.
[śmiech]
- 6,4 km... - Byłam zła tego ranka.
I teraz, jak myślicie, że to było szalone...
Nawet nie wiem, od czego tu zacząć.
Nie byłam pewna, którą część sznurka mam zmierzyć,
i pomyślałam, że lepiej jest dobrze zmierzyć kawałek,
niż źle zmierzyć całość.
- Hmm. - To, czyli...
świetna robota.
[śmiech]
- Super. - Odpowiedź Alice, 170 cm.
[Greg] Źle.
Liza, 6,4 km. Pomiędzy ich odpowiedziami jest 6,27 km.
[śmiech]
Okej. Dalej jest czas na Vine'a!
Jaki długi jest ten sznurek? Em...
Zobaczmy, czy jest tutaj coś, co...
Cóż...
Mogę go zmierzyć...
Mogę zmierzyć w homarach.
Dobra.
1, 2, 3... 5...
6, 7, 8, 9, 10...
67, 68, 69, 70, 71, 72...
107, 108, 109, 110...
111, 112. 112.
113, 114, 115, 116 homarów w przyczepie.
- Ile zostało? - 1:40.
[śmiech]
To będzie musiało... tylko dla homara. Dobra.
189, 190, 191, 192, 193...
[śmiech]
103...
[Alex] 20 sekund.
[śmiech]
[Alex] 10 sekund.
308 homarów!
[Alex] Jak myślisz, jaką długość ma homar?
- Homar ma około 30 centymetrów. - Okej.
[gwizdek] Cóż, dziękuję, Tim.
Dziękuję.
[okrzyki i oklaski]
Dużo mi się w tym podobało.
- Mój ulubiony moment? - Mm-hm?
"Chyba zmierzę w homarach".
Jakby to było najnormalniejsze w świecie.
Powiem tylko, że Tim jeszcze nie wygrał zadania.
Wygrał zadanie nagrodowe, ale takiego jeszcze nie.
- [Greg] Mam dobre przeczucie. - Hej!
Naprawdę, bardzo chcę wiedzieć.
Okej. Zgadł 308 homarów.
No?
Przeliczając, to 94 metry.
Sznurek miał...
97 metrów.
[wszyscy] Ooo!
[okrzyki i oklaski]
Kurczę!
[oklaski]
To zupełnie nowy system.
Jak tylko zobaczyłem homara, wiedziałem, że wygram.
Być może określiłeś, teraz jak wychodzimy z Europy,
od teraz będziemy wszystko mierzyć w homarach.
Od teraz "lb" w oznaczeniu funta może oznaczać homara. [lobster]
[śmiech]
O ile homarów się pomylił?
- Pomylił się o 10 homarów. - Okej.
- [Asim] Wow. - [Alice] Niesamowite.
Liza pomyliła się o 21 tysięcy homarów.
[śmiech]
Zrozumiałe.
Najdalej od poprawnej odpowiedzi była Liza.
Dostaje 1 punkt.
Alice dostaje 2, Russell 3, Asim 4,
a Tim Vine dostaje 5 punktów!
Mamy to!
[okrzyki i oklaski]
Nie do wiary.
Zdaje się, że powinniśmy zobaczyć punktację, Alex.
Dobrze.
Obecnie prowadzi Tim Vine, po raz pierwszy.
[okrzyki i oklaski]
[Alex] To czas Vine'a.
[oklaski]
- Chcesz zobaczyć nowe zadanie? - Tak, proszę.
Okej, to jest trudne.
Cześć, moja mała fretko.
- [Alex] Cześć, Alice. - Cześć.
Jajka.
[śmiech]
"Ściągnij ten obrus ze stołu".
"Wygrywa największa liczba niestłuczonych jajek na stole".
"Masz jedną próbę, i nie możesz ingerować w stół, obrus, ani jajka".
- Fajne użycie "ingerowania". - [Alex] Dziękuję, Lizo.
E? Czyli musimy... [świst]
[oklaski]
Nie ma się czego obawiać, Asim,
skoro jajka są tak solidne.
[śmiech]
- To zobaczmy. - Okej.
Czyli mam go wyszarpnąć, tak?
[Alex] Oczekujemy pociągnięcia.
[śmiech]
[Alex] Jesteś dobra w takie rzeczy, Lizo?
Nie odpowiem na to. To wiele mówi.
[wzdycha]
Okej.
- Jedno pociągnięcie, proszę, Asim. - Jedno pociągnięcie.
Ogólnie, ta ręka musi pójść w tę stronę,
i nie możesz nawet widzieć, jak się rusza.
Dobra. Czyli ruch pociągnięcia.
Musi być błyskawicznie, nie? O to chodzi.
To musi być... [świst] Okej.
Zmiażdżę to.
Mam takie wrażenie.
[okrzyki i oklaski]
[szeptem] O, Boże.
Hmm!
Hmmm!
[oklaski]
To się liczy?
[oklaski]
- [okrzyki i oklaski] - O ho ho ho!
I to koniec Taskmastera. Dobranoc!
[śmiech]
Niesamowite! Wszystkim nam się udało.
[Alex] No.
Jedyna różnica to sposób, w jaki się cieszyliście,
bo większość po prostu pomyślała
"cieszę się, że mi się udało".
Russell, podobno, od razu wyszedł,
padł na kolana i zaczął szlochać.
[śmiech]
Bardzo byłem zadowolony.
Czułem się jak Roger Federer.
Okej, 5 punktów dla wszystkich!
[okrzyki i oklaski]
Daliśmy im zadanie, w którym dostali tyle samo punktów?
Tak.
Nigdy, przenigdy więcej tego nie rób.
Albo kopnę cię w nogę.
[śmiech]
Chyba najlepiej będzie, jak się rozstaniemy.
Ale tylko na chwilę. Na dłuższą metę nam to pomoże.
Poczekajcie, zobaczycie.
Cześć!
Cieszę się, że wróciliście.
Alex, oddaję ci głos.
- Okej, chcesz nowe zadanie? - Tak, proszę.
Oto zadziwiające zadanie zespołowe, kochanie.
[śmiech]
- Cześć, Alex! - Cześć, Lizo.
- Poznałeś moich znajomych? - [Tim] Cześć, Alex.
- Tak. - Rany.
- [Asim] O, mój Boże. - Śmierdzi, nie?
Gdzie jesteś? A, tu.
Pachnie spoconymi, martwymi psami.
- Okropne, nie? - No.
- Mam to wziąć? - Tak, mogłabyś?
Przepraszam. Patrzcie na to.
Związane z jakimś porwaniem, czy czymś?
[Tim] Kurka wodna.
[Alice] Okej.
"Znajdźcie powiązanie, a potem wykonajcie je dokładnie 100 razy".
"Wygrywają najszybsi. Wasz czas jest liczony od teraz".
"Znajdźcie powiązanie..." Czyli to wszystko jest połączone.
- [Asim] Okej. - [Tim] Znaleźć powiązanie.
[Liza] Jakie jest powiązanie.
[oklaski]
Bardzo chcę zobaczyć zadanie,
ale powiem, że zespół detektywów
Vine'a, Chaudhry'ego i Tarbuck...
Jakby porwali waszą mamę, albo coś,
i ta trójka by się zjawiła, pomyślelibyście, "o nie".
"O, nie. Już więcej jej nie zobaczę".
[śmiech]
To mój kolega. Jest w kostiumie z safari.
[śmiech]
Kogo zobaczymy najpierw?
Zaczniemy od Russella i Alice.
- Zespołu Funk? - Zespołu Funk.
- [Russell] Zespołu Funk. - [śmiech]
Możemy proszę dostać kartkę i długopis?
Dziękuję bardzo.
Okej.
Co oznacza ten rzutnik?
Będę z tobą szczery...
Chciałbym to wszystko spalić.
Tu jest napisane hopelessbezeless.
Jest tu powiązanie czy nie?
Tutaj jest whisky.
Ale tu jest napisane "sikanie", więc nie wiem, czy to whisky.
- S... Steps? - Steps.
- [Alice] Gość. - Gość ze Steps?
Gość ze Steps. W zespole Steps był jakiś koleś?
- O, tak! H ze Steps. - [DING]
[Russell] Dobra robota.
Co to znaczy? 8, 15, 16?
To mogą być litery, czyli A, B, C, D, E...
- F, G, H. - [DING]
I, J, K, L, M, N, O.
[DING]
M, N, O, P. To znowu House of Pain, nie?
House of Pain. H-O-P.
Debiutancki album Damiena Rice...
- Okej, to było O. - [DING]
Jego album nie nazywał się O?
Sikanie. "Pee".
- P! - [DING]
Dobra robota. O to chodzi.
D, L, L, P.
Mam. Czy połączenie to "hop" [podskakiwanie]?
I mamy podskoczyć 100 razy?
[DING]
- O, bo podskakiwanie... - Bo House of Pain...
Mówiłaś o jeszcze jednym "HOP",
które gdzieś było.
Jak nazywa się whisky w, em...
To jest królik?
- [Alex] Króliczek. - [Alice] Króliki skaczą.
- [DING] - [Russell] Króliki skaczą.
Mamy podskoczyć 100 razy? To dużo skakania.
No.
Każdy po 50 podskoków?
- No. - Musi być dokładnie tyle.
- Okej, gotowa? - Tak.
1, 2, 3, 4, 5...
15, 16, 17...
28, 29, 30...
- 41, 42, 43, 44... - [Alice się śmieje]
45, 46, 47... to...?
Nie, więcej nie! Dokładnie.
Policzą te dodatkowe podskoki, nie?
- Tylko jeśli są gnidami. - No.
[okrzyki i oklaski]
Wyglądaliście jak pierwszorzędna para detektywów.
Tylko jedna rzecz to zniszczyła.
Jak rozwiązaliście zagadkę, oboje, bez gadania...
Królicze łapki.
[śmiech]
Jesteśmy zawodowcami, nie?
[Russell się śmieje]
"Udało nam się. Dobra robota".
"Zespół Funk znowu wygrał".
"Teraz możemy się zmywać!"
[śmiech]
[Alex] Ale rozwiązali zagadkę.
- Imponujące. - [Russell] Zmiażdżyliśmy to.
Króliki skaczą, whisky to była Hopscotch.
Zaznaczone loty to krótkie loty "short-hop".
Zatrzymałem czas po ich setnym skoku,
- bo nie jestem gnidą. - Nie jesteśmy gnidami.
Dlaczego tam tak okropnie pachniało?
To był chmiel [hops]. W tacy był chmiel.
- [Russell] A, rozumiem. - A, nie wiedziałem.
- Nigdy cię tam nie ma. - Nie.
[śmiech]
Nie. Dosłownie siedzę na sofie i liczę pieniądze.
[śmiech]
[śmiech i oklaski]
Russellowi i Alice zabrało to 11 minut i 18 sekund.
Teraz zobaczymy Tima, Asima i Lizę.
[Liza] To whisky?
S-T-P-S-G-U...
To nic nie znaczy, nie?
- [Tim] "Znajdźcie powiązanie, a potem je wykonajcie..." - [Liza] Steps...
Gość ze Steps. Co to znaczy?
[Tim] Rzutnik.
- No J Simpson. - [Asim] No J Simpson.
- Enigmatyczne, nie? - [Alex] Bardzo, Tim.
- To ciągle ten sam program? - Patrzcie na królika.
Tak.
[Liza] Wiecie, w czym leży? Wygląda jak chmiel.
Ciągle myślę o jakimś skakaniu.
[DING]
- To chmiel? - Chyba tak.
[dzwonek]
Może warto tak zrobić. [dzwonek]
Zróbmy krok do tyłu i spójrzmy,
bo chyba jesteśmy za blisko.
Coś pewnie pomijamy...
Stąd mamy pełny obraz.
- [Asim] Gość ze Steps. - [Tim] Gość ze Steps.
Gość ze Steps. H!
- H. Gość ze Steps to H. - Tak.
Czekajcie, H. To jest...
No J Simpson. H.
Gość ze Steps to H.
Okej, mamy H.
Idźmy dalej. Okej, i to, czyli H...
Co tu jest napisane?
- Diddy. OK, P? - [Tim] P.
[Asim] Do czegoś dochodzimy. Czyli H...
Czy ktoś ma...? Nie mamy długopisu.
Okej, pamiętajcie, H.
Tak, zapamiętam H.
Okej. Nie musimy tego zapisywać.
Sos HP! O, nie, czekajcie.
Patrzcie.
H. Sikanie. Szczyny.
[Asim] H-P. Wiecie, co to może być?
Co?
Alfabet.
A-B-A-B.
To chyba dobry pomysł. Myślicie, że...?
To "hops".
A, skakanie, może musimy skakać...
Może mamy... trochę poskakać.
6, 7, 8, 9...
- [śmiech] - 12, 13, 14, 15...
[Asim] Nie wiem, czy to skakanie, czy nie.
Też nie jestem pewny, czy to skakanie.
- [Liza] Podskoczyłam 100 razy. - [gwizdek]
- Co to było? - Co to znaczy?
[Liza] To zadanie.
To znaczy, że całe zadanie...?
[Alex] Tak, wykonaliście je. Gratulacje, zespole.
Co do... To tyle?
[okrzyki i oklaski]
[oklaski]
Czy mieliśmy kiedykolwiek jaśniejszą metaforę
zmagań kobiet poprzez wieki?
Podobało mi się to strudzone...
staranie, żeby usłyszeli "hops",
a w końcu, powiedzenie, "no okej",
"Po prostu zacznę skakać".
[śmiech]
10 na każdej nodze, przytrzymując dziewczynki.
[śmiech]
Weszli do drugiego pokoju wściekli.
Żadnego "dobra robota". Wściekli.
Tim powiedział, "Greg mnie za to zniszczy".
[śmiech]
Od razu to odgadłaś!
Jak szybko Liza to rozwiązała?
Powiedziała "hops" przed upływem minuty.
[śmiech]
I jak długo w sumie tam byli?
Ukończyła 100 skoków w 8 minut 34.
Dobra, czyli mieliśmy około 7 minut pierdzielenia...
[śmiech]
Nie mogłem ogarnąć "H".
Gadałem, "H"!
Nie chcę pogorszyć twojej sytuacji, Asim,
ale zapisałem to.
"H. Sikanie. Szczyny".
[śmiech]
Ale wygraliśmy, nie? To chrzanić to.
[śmiech]
Liczy się zespół, nie?
- Powiedzmy, że 5 punktów dla... - Asima, Tima i Lizy.
Lizy i jej dwóch klaunów.
I po 3 punkty dla Zespołu Funk.
- Może być? - [Alex] Tak.
[okrzyki i oklaski]
Co teraz, Alex?
Następne zadanie to niezła sztuczka.
Super. Alex?
Cześć, Russell.
Lubię snookera.
- [Alex] Ja lubię ciebie. - [Tim się śmieje]
[Alex] Coś, co lubisz?
Tak, dobrze mi wychodzą...
tradycyjne gry chłopców.
O, Boże.
"Wykonaj najbardziej skomplikowany trik bilardowy".
"Masz 20 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
[wzdycha] O, Boże.
O, podoba mi się.
Nie mogłabym nawet...
wbić ich normalnie, a co dopiero trikiem.
Nie gram jakoś specjalnie w snookera.
Dlaczego masz na sobie rękawiczki?
- Jestem... - A, oczywiście.
Jesteś... sędzią? Tak się nazywa? Nie.
- Sędzią. Snookerowym sędzią. - Snookerowym sędzią.
[śmiech]
[oklaski]
Miałem wyśmiać twój tekst z sędzią,
ale zorientowałem się, że też nie wiem, jak nazywa się ten snookerowy gość.
- Albo gościówa. - [śmiech]
To snookerowy gość.
- Snookerowy gość? - [śmiech]
[Greg] Kogo zobaczymy najpierw?
Zaczniemy od osoby,
która nigdy nie grała w rzutki ani snookera,
czyli Alice Levine.
♪ Co za trik ♪
♪ Patrzcie na odjazdowy trik ♪
O, Boże.
To będzie trudniejsze, niż myślałam.
[Alex] Całkiem długi ten trik.
O, teraz możemy gadać.
I wielki finał...
♪ Nadchodzi finał ♪
[Alex] Wszystkie wpadły.
I to, kolego, jest trik bilardowy.
Dziękuję, Alice.
- [Alex] Do widzenia. - Cała przyjemność po mojej stronie.
[oklaski]
Masz jakieś pytania?
Mamy taki program szkolenia asystentów, Alex i ja,
gdzie czasami pozwalam mu podejmować decyzje.
[Alice] Jasne.
- Tak też zrobię, w tym przypadku. - Okej.
Tak, i myślę, że na twój wyczyn można patrzeć na dwa sposoby.
Można powiedzieć, że było w nim trochę humoru.
Potarłaś kije kredą, żartobliwie,
chociaż wiedziałaś, że ich nie użyjesz.
- Była piękna muzyka. - Dziękuję.
Nawet zapisałem tekst.
♪ Co za... patrzcie na odjazdowy trik ♪
Ludzie by zapomnieli.
Więc można powiedzieć, że to była przemyślana, ciekawa,
- niespodziewana zmyłka. - Nie wiem, jak inaczej można na to patrzeć.
Cóż, inny punkt widzenia to taki, że było do bani.
[śmiech]
- [Alex] I ja mam zdecydować? - [Greg] Tak.
Powiedziałbym, że to pierwsze. Tak?
Tak myślisz?
- Tak? Może? - Nie.
- Było do bani. - [śmiech]
Będziecie smutni, zadowoleni albo obojętni tym, że to koniec części trzeciej.
Idźcie sobie i wróćcie na ostatnią część,
w której ktoś zabierze do domu jajko,
nogi brata Russella Howarda,
i osiołka.
Cześć! To dopiero część czwarta, i powiem: triki bilardowe.
Fajne rzeczy.
Ma rację. Gra nazywa się triki bilardowe.
Alice delikatnie zasugerowała, że to zadanie,
które nieszczególnie się jej spodobało,
a teraz zobaczymy kogoś,
kto wykorzysta każdą okazję,
żeby popisać się z piłkami. To Russell Howard.
[skrzypienie taczki]
[świst dmuchawy]
- Trzymaj to. - O, dziękuję.
Musisz mi przeszkadzać, jak będę próbował,
ale będzie kilka etapów.
To pierwszy etap, i muszę zrobić pięć takich.
Czyli będzie kilka prób.
Po pierwsze, musimy kopnąć piłkę do tego,
a potem wrzucić piłkę do wanny,
a potem, pod sam koniec,
muszę włożyć to tutaj.
Za jednym razem. Gotowy?
Kiedy mam zacząć cię atakować?
Na każdym etapie.
Masz mnie obrażać, wyzywać,
robić cokolwiek wrednego.
Nie jestem w tym dobry, ale spróbuję.
Spróbujemy. Gotowy?
1, 2, 3, 4, 5!
Pierwsza część skończona. Teraz kopnięcie piłki tam.
[Alex] Nie umiesz grać w piłkę.
Zrobione!
[Alex] Nie rozumiem stylu twojego ubioru.
Dobra!
Teraz muszę to wrzucić tam.
- Nie jestem pewny co do twoich włosów. - Zrobione!
To nawet nie jest częścią tego,
i teraz muszę zrobić to.
Twoje... okulary wyglądają trochę śmiesznie.
Fajnie.
- Dobra robota, Russell. Dobry strzał. - Dzięki, stary.
[okrzyki i oklaski]
Cóż...
Najpierw omówmy twoją technikę obrażania.
Tak, bardzo przepraszam. Przepraszam, Russell.
- Normalnie bym tego nie powiedział... - Tak, trochę przesadziłeś.
"Nie jestem pewny co do twoich włosów".
"Twoje okulary wyglądają śmiesznie".
No. Tu miał rację, tak.
Wszystko udało ci się za pierwszym razem?
Cóż, stary.
Powiedziałbym, że...
[śmiech]
- Wszystkie trudne części udały się za pierwszym razem. - Jasne.
Za każdym razem trafiłem piłką do przyczepy,
za każdym rzuciłem do...
Nie za każdym, i mamy kilka innych twoich prób.
[śmiech]
Zacznij od nowa, jak mi się nie uda.
Gotowy?
1, 2, 3, kuźwa!
Dobra, 1, 2, cholera jasna. Trudne to.
AAA, ty...!
To znaczy, że muszę zacząć od nowa!
No dobra!
Aaa, kurde!
O, pieprzony...!
Dobra, jedziemy znowu!
Nie no, totalnie frustrujące.
[wzdycha]
[Russell] No i znowu.
Uf.
[oklaski]
Ale się cieszyłem.
Trafienie piłką do przyczepy to super uczucie.
[Greg] No.
Prosiliśmy cię o trik bilardowy.
[śmiech]
[Greg] Kto teraz?
Teraz zobaczymy, jak Liza Tarbuck podchodzi do stołu.
[śmiech]
Dziękuję, Alex.
[okrzyki i oklaski]
- [Russell] Że co? - [Liza] Nic.
Absolutnie świetnie.
Zupełnie jak było animowane, albo coś.
Niesamowite, nie?
[Greg] Po prostu świetne.
Nie no, szanuję cię, uważam, że jesteś niezwykła,
ale to stek bzdur.
- [śmiech] - [Greg] Tak? Nie wiem.
Liza poprosiła zespół ludzi, żeby dla niej biegał.
Ty biegałeś sam jak kretyn,
pisząc własne zasady,
a Liza pomyślała, "okej, nie włożę w to żadnego wysiłku".
"Te klauny zrobią to za mnie".
Tak. Chrzanić to!
[śmiech]
Było niesamowite. Zobaczmy coś innego.
Okej, ostatnią dwójkę zobaczymy razem.
To Tim i Asim.
Gdzie mamy to położyć?
W jednej linii, jakby jako przedłużenie stołu.
A, dobra.
Całkiem nieźle.
Okej.
Okej, spróbuję.
- Gotowy? - Powodzenia.
Jazda!
[oklaski]
Właź.
A!
[Tim] To kolejna próba.
- [pisk zabawki] - [śmiech]
[Tim] To mniej trafiona żyrafa.
[Alex] Mniej trafiona żyrafa...?
[Tim] Nazwa triku, tak.
[Alex] Dziękuję.
[gwizdek]
[okrzyki i oklaski]
[Alice] Super to.
Asim, czy ty tylko stworzyłeś wielką tubę?
Tak. Tylko wielką tubę.
Ale otrzymała brawa od tych prostaków.
[śmiech]
Wrzuciłem ją z odległości, widziałeś? Byłem zbyt pewny siebie.
- [Greg] Tak, tak. - Podobało ci się?
Bardzo.
[śmiech]
Szczerze, to bardzo ciężko jest ocenić to zadanie.
Pomoże, że Tim nazwał swój trik "Mniej trafioną żyrafą"?
Tak, przez to dostaje pierwsze miejsce.
[Alex] Okej.
[okrzyki i oklaski]
Myślę, że wizualnie przepiękny...
trik Lizy powinien być na drugim miejscu.
- [Alex] Tak? - [Greg] Tak uważam.
Dziękuję.
[oklaski]
- [Alex się śmieje] - [śmiech]
Dobra.
Im bardziej potrząsasz głową,
tym niżej spadasz, ty łobuzie.
[śmiech]
Czyli 5 dla Tima, 4 dla Lizy. Gdzie teraz?
O, rany. Ciężkie.
Może warto pójść na dół? To ułatwiłoby sprawę?
Pewnie tak.
Nie, no!
Nie, patrzę na Alice. To przez okulary.
[śmiech]
Dam 1 punkt Alice. Wielkiej Tubie dam 2.
[śmiech]
3 dla Russella. I tyle, koniec.
Okej, koniec.
- Przepraszam, Wielka Tubo. - Wygrywa Tim Vine!
[okrzyki i oklaski]
Marzę o zobaczeniu punktacji, Alex.
Mogę ją zobaczyć?
Znowu czas na Vine'a. Prowadzi z 22 punktami.
Druga jest Liza Tarbuck.
[okrzyki i oklaski]
Okej, udajcie się proszę na scenę,
na ostatnie zadanie programu!
[okrzyki i oklaski]
Ależ złowrogi widok.
Kto przeczyta zadanie, Alex?
Alice Levine.
"Wrzućcie jak najwięcej jajek na półki".
"Przez cały czas musicie leżeć na łóżkach".
"Wygrywa najwięcej jajek na półce".
"Macie 100 sekund".
Wygląda, jakby nie było trudne, Asim.
[śmiech]
Mamy to przez jakieś dziwne BHP, jakby jakieś jajko...
Hej, to dlatego, że jajka są solidne!
[śmiech]
Użyj mocy, Luke.
[śmiech]
100 sekund zaczyna się...
- [gwizdek] - [Greg] Jajkujcie!
[Alex] O, niefortunne, a to szczęście.
O, trzy naraz.
Masz dużo czasu, Asim.
Bardzo ładnie, Liza.
Tak, dobrze ci idzie.
- [Alex] Uuu! - [Greg] Jej!
Ło, mam jajko na...
[publiczność] Ooo!
Zostało 30 sekund.
To twoje ostatnie jajko.
O, to był fart. To ostatnie jajko.
Masz koszyk.
Zostało niewiele czasu i jajek.
[śmiech]
Ekscytujące, nie?
[gwizdek] To koniec jajecznej zabawy.
[okrzyki i oklaski]
Policz je, zabierz ich na dół,
i zobaczmy, jak to wpłynęło na wyniki.
[Alex] Okej.
[okrzyki i oklaski]
Chcesz, żebym powiedział ci o jajkach?
Tak, powiedz mi o jajkach.
Alice wrzuciła na półkę 2.
Chyba... jedno się odbiło.
- Tak? - Nie.
O, nie.
Patrzyłem. Miałaś niezłą trajektorię,
ale 5 metrów za sobą.
[śmiech]
Alice miała 2, Asim 3,
Russell i Tim po 5,
ale Liza jest świetna w rzucaniu jajkami na półkę.
- Wrzuciła 6 jajek. - [Greg] Znowu!
Kto by pomyślał?
[okrzyki i oklaski]
Kto by pomyślał?
Jesteś kobietą renesansu. Co ty wyrabiasz?
[Alex] Tak, niesamowite.
Ma trzycyfrową liczbę. W sezonie ma 103 punkty.
- [Russell] O, Liz! - [Alice] Co?!
Alice i Asim mają 76 i 77,
więc to spora różnica.
Możesz być najpotężniejszą kobietą w Wielkiej Brytanii.
Ale dzisiaj, punktacja wygląda tak.
- Oto ona. To... - [Asim] Viney.
[Alex] Czas na Vine'a!
[okrzyki i oklaski]
[śmieje się]
Dobra robota.
I proszę. Tim Vine wygrywa piąty odcinek.
Podejdź i odbierz swoje solidne rzeczy!
[okrzyki i oklaski]
[Liza] Dawaj, Tim!
[okrzyki i oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy, że gdy Wielka Brytania postawi żagiel i opuści Unię,
będziemy wiedzieć, bo na znakach będzie
"Londyn do Brightonu, 390 tysięcy homarów".
Poza tym, nauczyliśmy się, że Tim Vine wygrał odcinek.
Kto mógłby o tym zapomnieć?
Teraz, ty. Schodź. Pokażę ci, co jest solidne.
Do zobaczenia!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time