Spotykaliśmy się na posiłkach.
Dziękuję i witam w Taskmasterze. Nazywam się Greg Davies.
Jestem potężnym człowiekiem na wiele sposobów,
ale mam tylko jedną supermoc,
czyli przyznanie jednemu z naszych zdesperowanych uczestników
tylu punktów, aby zabrał do domu to
wspaniałe, być może idealne trofeum.
Ta moc bardzo mi się podoba.
Ale które z następujących nazwisk
zostanie wyryte pod moim podbródkiem pod koniec sezonu?
Powitajcie ich.
Alice Levine!
Asim Chaudhry!
Liza Tarbuck!
Russell Howard!
I Tim Vine!
[oklaski]
A obok mnie, z bezbrzeżnym entuzjazmem
i optymistycznym podejściem,
którym nie mógłbym gardzić bardziej...
[piskliwie] To mały Alex Horne.
- Alex Horne. Wystarczy Alex Horne. - [okrzyki i oklaski]
Przyniosłem ci prezent, bo bardzo cię lubię.
Tak?
[śmiech]
Wiem, jak bardzo lubisz Japonię i puzzle.
Lubię... lubię Japonię.
I kwadraciki, i liczby, więc mam dla ciebie sudoku.
- A, super. - Chcesz rozwiązać sudoku?
Chcę, dziękuję.
Mam je wytatuowane na brzuchu, tak jak prosiłeś.
[śmiech]
- Gotowy? - No.
Bardzo bolało.
Oto one.
[śmiech]
Ta część staje się coraz bardziej...
Mm?
...wołaniem o uwagę, nie?
[śmiech]
Co robisz?
[Greg] O.
[śmiech]
Dobra.
[śmiech]
Lećmy dalej. Jakie mamy zadanie nagrodowe?
Poprosiliśmy ich o przyniesienie
najlepszej rzeczy, którą wynaleźli.
- Wow. - Uuu.
Greg oceni wynalazki
i przyzna najlepszemu wynalazcy 5 punktów.
Pod koniec programu, osoba z największą liczbą punktów
zabierze wszystkie wynalazki do domu.
Tak to działa.
[Greg gwiżdże]
Okej. Russell Howard.
Powiedz, co wynalazłeś, i oby było dobre.
Nazywa się płatki w kubku.
Nasza mama nie pozwalała nam jeść kolacji.
Nie mogliśmy jeść płatków po obiedzie,
ale wynaleźliśmy system.
- Do kubka wkłada się łyżkę. - [Greg] Tak.
Ale nie można jej wyjąć, bo mama by zobaczyła.
Więc kiedy oglądała swój program,
to my po prostu...
powoli jedliśmy płatki...
a ona myślała, że coś pijemy.
Twoja mama chyba nie nabrałaby się na to zdjęcie.
[śmiech]
[Greg] Cóż, Russell, powiem ci tyle.
Regularnie jem płatki z kubka.
Kiedy nie chce mi się myć miski.
Więc nie uważam, że to wynalazłeś,
bo tego używam. Używasz tego?
Kellogg sprzedaje płatki w kubku. Cheerios też.
[śmiech]
Dziękuję. Kto teraz?
- Asim. - Asim.
Bardzo uwielbiam buty sportowe,
zawsze tak było.
I poszedłem do fabryki Nike,
to jak fabryka czekolady z Willy'ego Wonki.
- Okej. - [Asim] Odjazdowa.
I zaprojektowałem swoje własne Air Maxy 97, na drukarce 3D.
- Oto one. - [śmiech]
[Greg] Nie wynalazłeś drukarek 3D, nie?
Nie.
Nie. Ani procesu projektowania?
Nie.
[śmiech]
Powiem ci, że Adidas sprzedaje buty drukowane w 3D,
a także Kellogg's i Cheerios.
- [śmiech] - Są dosyć popularne.
Okej, Tim Vine?
Wiecie, jak w teatrze...
mają noże z chowającym się ostrzem?
To plastikowy nóż.
Kiedyś były też w sklepach zabawkowych.
Wbija się go, i nóż chowa się w rączce.
Bardzo chciałem taki mieć w podstawówce.
Dokładnie, taki.
Pomyślałem, że byłoby śmiesznie, jakbym
zabrał ze sobą na scenę...
taką łopatę.
- Okej, oto filmik. - [Tim] Patrzcie.
[Greg] O, proszę!
[śmiech]
[Greg] Jezu Chryste.
Podoba ci się, jak się schowała?
[oklaski]
Nie, no...
To jest najgorsza runda, jaką w życiu mieliśmy.
[śmiech]
[Alex] Ale zostały dwie.
Liza, możesz to uratować.
Er, kaktusy chausseur.
- Pesymista we mnie myśli... - To ostatni krzyk mody!
...że przykleiłaś dwa kaktusy do jakichś butów.
- Właśnie nie. - [Alex] Nie, nie.
Właśnie nie.
[Alex] To one.
[śmiech]
Jakie jest ich podstawowe zastosowanie? Moda?
Moda.
Cóż, są wynalazkiem.
Jezu Chryste.
[śmiech]
Alice, nie żartuję,
ten program może zostać zdjęty, jeśli nie podniesiesz poprzeczki.
Byliście kiedyś na mieście, i pomyśleliście... [wzdycha]
"Zostało mi mało baterii".
Ale Alex, na swoim smartfonie...
- No. - ...ma jej więcej.
Mogę powiedzieć, co bym wtedy zrobił,
zabrałbym Aleksowi telefon.
Dobra. Wyobraź sobie, że jesteś na mieście
z kimś, kogo szanujesz.
[śmiech]
Ja tak miałam, byłam w pociągu z moim kolegą, Jamesem.
I powiedziałam, "daj mi się połączyć z twoim telefonem".
- "Oddaj trochę baterii mojemu telefonowi". - Jasne.
"Bezprzewodowo, i wtedy będę miała więcej baterii".
Na co on, "nie".
Bo nie ma czegoś takiego.
Łączysz się po baterię?
- Mam twoje początkowe projekty. - Dziękuję.
[Alex] To wymyśliłaś.
Tam jest napisane "laptopy", to bardzo dobry przykład,
bo można też łączyć się po baterie z laptopami.
To chyba wyjaśniło wszystko, co było do wyjaśnienia.
Wpadłaś na pomysł, tyle ci przyznam.
Tak, tak.
Ale nie możesz powiedzieć, "wynalazłam coś".
To jakbym powiedział, "mam kapelusz, który zmienia się w gaz".
- Masz? - Nie.
[śmiech]
Greg, usłyszałeś już wszystko.
O, Boże. Jestem na was autentycznie zły. Dziwne.
5 punktów dam Timowi. Niesamowite.
Bo to przynajmniej jest wynalazek.
Nie bądź z siebie taki zadowolony.
- [śmiech] - Było do bani.
I Liza, jej kaktusy było bardzo do bani,
ale technicznie, to jej wynalazek.
- Więc dam jej 3 punkty. - 3 punkty dla kaktusowych butów.
A reszta może mi podziękować za 1 punkt.
I tyle.
[Alex] 1, 1, 1, 3, 5 punktów dla Tima Vine.
[okrzyki i oklaski]
Dobra. Zadanie, proszę, Alex.
Świetny pomysł, szefie,
i wesołych świąt wszystkim!
Co?
Cześć.
Jesteś gotowa?
O-o.
[przerażająca muzyka]
[Tim] To ten magiczny śnieg, nie? Być może.
O, ciągle... jakby rośnie.
[Alex] Mm-hm.
"Stwórz najlepszą kulę śnieżną".
"Masz 10 minut na zamówienie jej elementów..."
"...a potem 20 minut na stworzenie kuli".
"Stwórz najlepszą kulę śnieżną".
Co to jest?
[Alex] To śnieg. To mój śnieg, dla inspiracji.
- Nie mogę go użyć? - Nie, to mój śnieg.
No... dobra.
Może mogę wziąć figurkę Jona Snowa
i wsadzić do kuli.
[Alex] Jona Snowa z Gry o tron czy z wiadomości?
- Mogę zajrzeć do kuchni? - Tak.
[Alex] Wróć i powiedz nam, co znalazłeś.
Nic.
[śmiech]
Okej, potrzebny mi pojemnik.
Jak możesz, kup mi czekoladowe płatki śniegu.
Mogę dostać dużo wacików?
Chciałbym dostać kulę śnieżną.
Kup mi puszkę pianki do golenia.
Wyciory do rur.
Jedną prezerwatywę i jeden wielki balon.
- Mogę dostać mięso z twarzą? - Co masz na myśli?
Szynkę, na której jest rysunek twarzy.
[śmiech]
[oklaski]
Kogo zobaczymy najpierw?
Zaczniemy od dwóch osób.
Zaczniemy od Lizy...
i chyba, jeśli można, Tima Vine.
Em... dobra.
[Alex] Okej. Oto oni.
Wybrałam to...
bo może dobrze działać.
Zobaczmy. Zabierzmy się za to.
To moje elementy.
Zdejmę kapelusz.
Nawet nie wiem, jak to będzie działać.
O, Boże.
I... teraz tak.
Już teraz wygląda świątecznie.
[śmieje się]
Wrzucam śnieg.
[Alex] Ile wrzucasz?
Wszystko.
- Nie uważasz? - [Alex] Tak.
Zrobimy sobie imprezę.
O-o.
Ma na sobie, em, zielone rękawiczki.
[śmieje się]
[śmiech]
Trzyma sanki. Zabiera je do domu.
Mam nadzieję, że to stworzy efekt, jakiego chcę.
[chichocze]
[śmieje się]
I proszę. To jak show biznesowa burza piaskowa.
Nikt nie wie, co się u diabła dzieje.
Dobra. Jedziemy.
[śmiech]
To on. Tu są sanki.
Wyłączymy i zobaczymy, jak pada śnieg?
Tak.
[śmiech]
Fajne, nie? Gdzie spojrzysz, widzisz fragmenty jego uśmiechu.
Potrzymasz na moment?
Tak.
[Liza] Ooo.
[śmiech]
Pa.
[oklaski]
Czym było stworzenie, które wsadziłeś do blendera?
- To był bałwan. - To bałwan?
Z zielonymi rękawiczkami.
Albo absolutnie zajebistą parą zielonych piersi.
[śmiech]
Jak, tak?
Piersi są raczej bardziej w środku, tak...
One były...
Jestem ze środkowej Anglii.
[śmiech]
Uważam, że twoja była piękna.
- Dzięki. - [Tim] Dzięki-- O.
Urzekająca. Twoja nie była, twoja była jak...
okropny świąteczny armagedon.
[śmiech]
Okropne wieści. Czas na kilka reklam.
Na razie.
Dwa.
Witam ponownie w Taskmasterze,
gdzie czujemy się świątecznie.
Tak, Greg.
Przed przerwą widzieliśmy, jak Tim i Liza tworzą kule śnieżne.
Kto teraz?
Kolejni są Alice i Asim.
Nie mogę się doczekać tej prezerwatywy.
Wesołych świąt!
[śmiech]
Zacznę od...
Jakby...
Luzik. Później pozbieramy.
Muszę zrobić swój śnieg.
Dodam trochę ryżu.
Okej. Mamy śnieg.
Mędrzec numer dwa.
Jestem z tego dosyć zadowolona.
Zrobiło się bardziej obślizgłe, niż bym chciała.
Nie ma efektu, którego oczekiwałem.
Chyba zostaniemy przy balonie. Dobra?
Okej.
Włazi Jon Snow.
O, przebije go.
O, cholera. Powiększa się przez to!
Kuźwa. Skurczył się.
Widzisz, jak teraz mają dużo więcej charakteru?
Teraz dużo łatwiej w to uwierzyć, nie?
O, mój Boże. Super.
Aaa.
Aaa!
[śmiech]
A, biedny Jon Snow.
Teraz topi się w piance.
Nie, no...
Nie bardzo go widać.
To jest kula śnieżna Jonów Snowów. [Jon Snow-globe]
W tej kuli jest dwóch Jonów Snow.
Należy spojrzeć na to spoza kuli śnieżnej.
[grzechot balonu]
[Alex] Dobrze się tam bawią, nie?
O, proszę.
Dwóch Jonów Snow.
[śmiech]
Musisz popatrzeć na kulę przez miskę,
żeby w pełni jej doświadczyć.
[Alice] Potrząśnij kulą, kiedy będziesz gotowy.
[Alex] Czyli pokojem?
[Alex] Co robisz?
To woda!
Uch, to płyn do szyb!
- [śmiech] - O, okropne!
Jestem zadowolony z tej kuli śnieżnej,
ale chcę jeszcze wykonać plan C.
Żeby... spróbować czegoś porządniejszego.
- Plan C? - No.
[śmiech]
Trochę poleciało.
- Przepraszam. - [śmiech]
[oklaski]
Okropne, i bardzo fajne.
Zacznijmy od mięsa z twarzą.
Nie no, o co chodziło?
To byli Trzej Mędrcy.
Mieli złoto, krewetki i kuskus.
Tak.
Nie wiemy, czy tak nie było.
Dlaczego tego nie uaktualnić?
No.
Podobał mi się podwójny Snow.
Ale kiedy w grę zaczęły wchodzić kondomy...
Wiem.
I, wiesz, kiedy pianka zaczęła wylatywać...
- Wieeeem. - [śmiech]
- Tak, wiem. - [Greg] Kto teraz?
Teraz zobaczymy mój ulubiony serial,
którego akcja dzieje się na wybrzeżu wśród jachtów.
To Howard's Way. [serial]
- [śmiech] - [Alex] Russell Howard's Way.
Oto on.
Przyniosłem ci wszystko, o co prosiłeś.
[Russell] Są większe, niż się spodziewałem.
No super nie jest.
To najgrubszy Mikołaj, jakiego można kupić.
[Alex] Dziękuję.
Mam pistolet do kleju, co jest super.
Mogę przykleić to...
- ...do stołu. - Do stołu.
A potem jakby potrząsnąć.
Czyli, Mikołaj.
Elfy.
Wy dwaj.
W sumie wygląda nieźle.
[gwizdek]
- [Alex] I jest. - Jaka jest twoja pierwsza myśl?
To jest największa kula, jaką... potrząsałem.
Ładna scenka.
- Robić to stopniowo? - Tak.
Wygląda jak jakiś seksualny rytuał amiszów.
[śmiech]
O, tak. Bonanza.
- Trochę męczące. [kaszle] - Tak, tak.
- Pa. - Na razie.
[tłuczenie szkła]
[śmiech]
[okrzyki i oklaski]
Amisze są znani ze swoich rytuałów seksualnych?
Nie wiem, czy są z tego znani, ale przypuszczam,
ale musi być amisz, który wykonuje rytuały seksualne,
i niech mnie diabli, jeśli nie wyglądają właśnie tak.
[śmiech]
Chcesz zobaczyć wszystkie pięć, żeby je ocenić?
Tak, byłoby dobrze.
Oto zdjęcia wszystkich.
[Greg] Wesołych świąt wszystkim.
Oceniam na podstawie "przez którą z nich moja siostrzenica płakałaby najszybciej?".
[śmiech]
To dawaj mi nagrodę.
[Alex] Okej, najpierw ostatnie miejsce?
Myślę, czy to może być eksplodujący balon z pianką
z figurką Jona Snowa w środku?
- Taki mam instynkt, Asim. - Dwóch Jonów Snow.
[Greg] 1 punkt.
Timowi i Alice dam po 3 punkty,
bo były bardzo pomysłowe,
ale ostatecznie, to koszmarna wersja Świąt,
która doprowadziłaby małe dzieci do łez.
- Okej. - Doceniam to.
- I dam 4 punkty Lizie. - [Alex] Okej.
Ale jako taka, najbardziej tradycyjna i działająca kula śnieżna...
- to ta małego Russella Howarda. - O, rany.
[okrzyki i oklaski]
Bardzo dobrze, jesteśmy po dwóch rundach.
Chciałbym zobaczyć punktację, Alex Horne.
Mamy wczesnego lidera, oczywiście,
a jest nim...
To znowu Tim Vine.
[okrzyki i oklaski]
Okej, co teraz?
Teraz powiem o zespołach, powiem o arbuzach,
powiem o kaczkach, powiem o barierkach,
ja powiem a ty będziesz słuchał, i bardzo przepraszam.
[śmiech]
[Liza się śmieje]
[Alex] Cześć, Lizo. Cześć, Tim. Cześć, Asim.
[wszyscy] Cześć!
"Przewróćcie jak najwięcej kaczek".
"W trakcie zadania, wszyscy musicie stać na czerwonym dywanie".
"Macie 5 minut. Wasz czas jest liczony od teraz".
[Russell] A, tak. Nie możemy stąd pójść.
[Alice] Nie, zostaliśmy uwięzieni.
[kwakanie]
[oklaski]
No, tu pewnie nie ma innego sposobu.
Pewnie jedyne, co mogą zrobić, to rzucić arbuzem, nie?
- Jeden arbuz, 136 kaczek. - No.
Chcesz najpierw zobaczyć trzyosobowy zespół?
Tak.
[Alex] Oto oni. Tim, Liza i Asim.
[Asim] Jeśli nie możemy ruszyć się z czerwonego dywanu...
Może możemy ruszyć czerwony dywan.
Wiecie, jakbyśmy wszyscy...
[Tim] Dobry pomysł.
- [Tim] Podoba mi się! - Przybliżyli się.
- [Asim] Wiem! - [Liza] Co?
- [Asim] Złapcie za brzeg i skaczmy! - [Liza] No.
- Gotowi? - Tak.
- [Tim] O, upuściłem go. - [Asim] Ostrożnie.
- Arbuz-- [piszczy] - [Asim] Ostrożnie!
- [Asim] Okej, to może nie... - [Liza się śmieje] Dziękuję.
- [Tim] Przepraszam, upuściłem arbuza. - [Asim] Dobra.
Chyba musimy dokładnie wiedzieć, dokąd skaczemy.
[Asim] Okej.
- 1, 2, góra? - Okej, lecimy.
1... okej. Czekajcie. Skaczemy na "3"? Czy...
[obaj] 1, 2, góra.
- Okej. Gotowi? - Tak.
1, 2, góra!
- [Asim] O, dobrze! - 1, 2, góra!
- [Asim] Ostrożnie! - [Liza się śmieje]
[Liza] Niebezpieczne.
- [Alex] Zostały 3 minuty. - Zostały 3 minuty?
- Rozwalmy go. - Rozwal.
[Asim] Dobra robota. Super.
[Liza] Rzucać? Mamy 3 minuty.
Praca w grupie. Lećmy.
[Asim] Dobry rzut!
- [Asim] Odbił się. - [Tim] Mój też.
[Liza] Dawaj!
[Asim] O, Boże. Okropnie mi idzie.
O, to pa.
[Liza] Dobra robota!
[Alex] Zostały dwie minuty. Dużo kaczek stoi.
[Asim] Okej.
- [Liza] Em, buty? - [Tim] Dobry pomysł.
Czekajcie. Możemy użyć czegokolwiek...
na naszym ciele?
- [Tim] Tak, czemu nie? - O, super.
[Tim] To było dobre.
[Liza] I co ty na to! O, okropne.
[śmiech]
O, kuźwa. Przepraszam! Okropne.
[śmiech]
[Asim] Dobrze!
- [Alex] Została jedna minuta. - [Tim] Jedna minuta?
Może spróbujemy się trochę zbliżyć?
- [Liza] Może podejdziemy? - [Tim] Dokładnie.
1, 2, góra!
- [Alex] Macie 10 sekund. - [Liza] 10 sekund.
Chyba mogę zwinąć skarpety w kulkę.
- [okrzyki] - [okrzyk publiczności]
[gwizdek]
- [Alex] Dziękuję, zespole. - Dziękujemy bardzo.
[Asim] Nieźle nam poszło.
[oklaski]
Tak, to 5-minutowe zadanie.
Wpadliście na pomysł z przesunięciem się bliżej,
i bardzo dobrze wam szło.
Po czym uznaliście, "zostały nam tylko 3 minuty!"
"Przestańmy się przesuwać".
Baliśmy się, że nie dotrzemy tam na czas.
Na pewno byście dotarli.
[śmiech]
Na początku stało 136 kaczek. Przewrócili 78.
Czyli 57,3% kaczek.
Jakby był tam milion,
przewróciliby 573 tysięcy.
Jeśli tak jest łatwiej.
Albo jakby była tam jedna kaczka,
przewróciliby trochę ponad jej połowę.
[śmiech]
- Jeśli to pomaga. - Tak, pomaga.
[śmiech]
Chcesz zobaczyć Zespół Funk?
- Tylko mnie irytujesz. - No.
Uwielbiam to,
że Russell nazywa siebie i Alice Zespołem Funk,
a Alice nie chce być nazywana Zespołem Funk.
Wiem! Może przesuniemy się z dywanem?
Dobry pomysł. Ile mamy czasu?
[Alex] Zostały 4 minuty.
[Russell] Rozgromimy to. Dobry pomysł.
[Alice] Tylko nie spadnij.
[Alice] Okej.
- [Alice] 1, 2, 3! - [Russell] Super.
[śmiech]
[Russell] O, tak.
[Alice chichocze]
[śmiech i oklaski]
[Alice] 1, 2, 3!
1, 2, 3!
[Alex] 1:20. Musicie przewrócić wszystkie.
Jestem z nas dumna.
- Została tylko tamta. - Denerwuje mnie.
Możemy się szybko tam przesunąć.
Kuźwa! Przepraszam.
[jęk publiczności]
Nie pamiętam tego fragmentu.
Nie pamiętam też...
w jakiej byliśmy pozycji.
[śmiech]
- Nieźle go przeleciałaś. - No.
- [śmiech] - Tak, i czemu nie?
Zostaniemy zdyskwalifikowani?
W zasadach nie było "skaczcie na dywanie,
wyglądajcie, jakbyście brali się od tyłu".
[śmiech]
"Przewróćcie wszystkie kaczki oprócz jednej, postawcie stopę gdziekolwiek".
To nie były zasady.
- Tak je zrozumiałem. - Źle usłyszeliśmy.
Nie chcę pogarszać sytuacji,
ale zapisałem twój cytat z początku zadania,
było to, i tu cytat, "rozgromimy to".
[śmiech]
Zespół Funk, 0.
- [Alex] Zero? - Ooo!
Zespół 1, 2, góra, po 5 punktów.
- [Alex] 5 punktów. Wygrywają. - [okrzyki i oklaski]
Trzy minuty na wzięcie kąpieli. Idźcie.
♪ Trzy! ♪
Cześć.
Witam ponownie w trzeciej części tej taskmasterskiej historii.
Co mamy dalej, Alex Horne?
Teraz mamy ważne ogłoszenia.
Uuu.
Tu jest coś dla mnie?
[Alex] Ekscytujące.
"Ogłoś coś".
"Wygrywa największe ogłoszenie wygłoszone największej liczbie ludzi".
"Masz 12 tygodni".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Jadę do Indii w ciągu następnych 12 tygodni.
- [Alex] Hmm. - To duży kraj.
[Alex] Tak, spotkasz wszystkich.
To mogę wydać niezłe ogłoszenie.
Znam kogoś, kto wybiera się na duży...
zlot guru w Malibu.
[Alex] Ile guru będzie na zlocie guru?
Nie wiem. Pewnie jeden ogromny guru.
[śmiech]
- Pomyślę o tym. - [Alex] Okej.
Największe ogłoszenie. Okej.
- Do widzenia. - Do widzenia.
[oklaski]
Największe ogłoszenie musi się czymś wyróżnić.
[Alex] Mamy tu wpływowe osoby z dużym potencjałem.
- Mamy ludzi z dużą publicznością. - O, i 12 tygodni.
Tak. Russell nawet nie chciał tego zrobić w tym kraju,
bo tu mieszka tylko 65 milionów ludzi.
- Niewystarczająco. - [śmiech]
Zaczniemy od Alice?
- Zacznijmy od Alice Levine. - Miejmy to z głowy.
Wielkie ogłoszenie.
Najpierw chciałam krzyczeć...
na rynku, z nadzieją, że usłyszy dużo ludzi,
ale przypomniałam sobie, że mam program radiowy, i to ma więcej sensu.
[śmiech]
Właściwie, rynek w tych czasach to Twitter.
Każdy nazywa go nowoczesnym rynkiem.
[śmiech]
Oto wielkie ogłoszenie Alice Levine.
Zobaczmy.
[Alex] "Pizza Quattro Formaggio ma cztery rodzaje sera,
a nie poczwórną ilość sera".
- Dobrze się czujesz? - Nie, nie. Dobrze.
- Jesteś pewny? - Tak, tak.
Nigdy jej nie zamawiam, to skąd miałam wiedzieć?
Poza tym, kto zamawia Quattro Formaggio?
To po co to ogłaszać?!
[śmiech]
- Dostało 400 polubień! - [Alex] No.
96 tysięcy ludzi mogło to zobaczyć. Tyle ma obserwujących.
- Okej. - Okej, kto teraz?
Zobaczmy ogłoszenie Tima Vine.
Wielkie ogłoszenie.
Zdecydowałem się ułożyć słowo "ogłoszenie".
Wielką wersję.
- [Greg] Okej. - Okej?
Nieszablonowe myślenie, podoba mi się.
Pojechałem na lotnisko Bristol, i...
Książę lotnisk.
[śmiech]
Chcesz zobaczyć pierwsze zdjęcie?
Pierwsze zdjęcie, zacząłem układać dwie pierwsze litery.
Kolejne zdjęcie pokaże, jak przyjechała policja, zanim ułożyłem...
[śmiech]
...trzecią. To był miły gość.
Spytał, "co pan robi?"
Ja na to, "wielkie ogłoszenie..."
Spytałem, "mam sobie pójść?"
Odpowiedział, "tak chyba byłoby najlepiej, tak".
Tworzyłeś wielkie ogłoszenie.
- [Tim] Tak. - Ale tak naprawdę...
na trasie lotów małego lotniska,
- napisałeś litery "OG". - Tak!
- [śmiech] - Taka jest rzeczywistość.
Kolejna jest Liza Tarbuck.
Tak.
Mam dobre przeczucie.
O, dobrze. Cieszę się.
Nie bardzo wiedziałam, co robić.
Sam pomysł wielkiego ogłoszenia.
Tak?
I byłam tym trochę zirytowana, myślałam,
"Ale... po co?"
[śmiech]
Wtedy pomyślałam, "mam program radiowy".
"Ogłoszę coś wielkiego".
Ktoś dał ci coś wielkiego
- do ogłoszenia? - Każdego tygodnia.
Szczerze, to jedyne...
Wiesz, bo trzeba uznać
"wszystkiego najlepszego, Sue!" za ogłoszenie.
- Więc zrobiłam to. - [Greg] Okej.
[śmiech]
Muszę powiedzieć, Lizo,
wydajesz się być zła na to zadanie.
Chyba jestem, tak.
[śmiech]
Okej, Liza ogłosiła o ogłoszeniu. Kto teraz?
Co powiesz na Asima Chaudhry?
- [Greg] Ooo. - [Alex] Ooo.
Gruba ryba.
Pomyślałem, "no czekajcie,
- ten program jest dosyć duży". - [Greg] No.
- Wasze statystyki są super. - O, są.
Świetne statystyki. I pomyślałem,
"Ogłoszę coś
w tym programie".
Chcesz powiedzieć, że już coś ogłosiłeś w tym programie?
- W poprzednim odcinku... - Chcesz zobaczyć?
Czy chcę?
O, mój Boże!
To wielkie ogłoszenie Asima.
Zanim to zrobimy, chcę tylko powiedzieć,
że od dzisiaj, jestem oficjalnie weganinem.
- [oklaski] - No dawajcie!
[Greg] Dziękuję za ogłoszenie tego.
Nie ma sprawy. Będę informował cię na bieżąco.
[śmiech i oklaski]
Oczywiście, program jest popularny,
oglądają go miliony, a leci na kanale Dave,
a oni puszczają wyłącznie powtórki.
Czyli, podwójcie tę liczbę...
Robią własne programy, i są w tym świetni.
- [Asim] Są. - [śmiech]
[okrzyki i oklaski]
Zauważyłem, że ogłosiłeś to
w ostatnim odcinku, który nagraliśmy.
I nie wiedziałem, że to ma związek z tym.
I mogę mówić tylko za siebie,
myślałem, że oszalałeś.
[śmiech]
Ciągle mamy człowieka, który poleciał do Indii.
- Teraz, słuchajcie... - [śmiech]
To, co się stało... Dajcie mi wyjaśnić.
- [Greg] Duży kraj. - Bardzo duży.
Wydarłem tam mordę.
Po prostu zobaczmy.
Tak? Okej.
- [szczekanie psów] - Podejrzewam, że te...
Jak już tu jesteśmy, mogę szybko zrobić coś do Taskmastera?
- [mężczyzna] Tak. - Będzie okej?
Psy Indii!
BĄDŹCIE CICHO!
[szczekanie]
Mam nadzieję, że było dobrze.
Coś takiego, muszę coś ogłosić.
Ale nikt nie słuchał.
[śmiech]
[oklaski]
Mogę tylko mieć nadzieję, że jak przylatywałeś z Indii...
Tak?
...to spojrzałeś na ziemię...
[śmiech]
...i zobaczyłeś litery "OG".
- Które cię uspokoiły. - [śmiech]
Zacznijmy od góry. Asim Chaudhry.
- Super. 5 punktów. - 5 punktów.
[oklaski]
Nie mogę tego wyjaśnić, ale technicznie,
tworzył wielkie ogłoszenie.
To dzieło osoby z prawdziwymi problemami,
ale dam mu 4 punkty.
4 punkty dla Tima. Okej.
[śmiech]
Dam Lizie i Alice po 2 punkty,
bo wygłosiły coś
do dość dużej widowni.
Em, przepraszam, Russell.
O, nie ma za co, stary.
To 1 punkt dla Russella Howarda.
- Dokładnie. To mamy to. - Okej.
Okej, mam coś wielkiego do ogłoszenia.
Zacznijmy kolejne zadanie.
- Zaimprowizowałem to. - Tego nie było w scenariuszu!
- Cholernie to zaimprowizowałem. - Świetne.
Okej, tutaj zobaczymy dramatyzm i łyżki.
- [Tim się śmieje] - Cześć, Tim.
- Cześć, Alex. - Gotowy?
Mogłeś mi to po prostu podać, wiesz.
Ooo.
Nie udało mi się.
"Stwórz najlepszy spadochron dla tej drewnianej łyżki".
"Masz 10 minut na zamówienie materiałów..."
"...i 10 minut na stworzenie spadochronu".
"Wygrywa najwolniejsze i najdramatyczniejsze spadanie".
Cóż, potrzebuję... sznurka.
Masę balonów.
Dużo balonów, wypełnionych helem.
- Ile? - 20? 30.
Dwie plastikowy torby, proszę.
Porządny zszywacz.
Dajcie mi procę.
O, i jak to nie zadziała, jakieś rzutki.
Kupcie mi duży blok papieru.
Chciałabyś zacząć tworzyć?
Nie widzę powodu, żeby z tym zwlekać.
[oklaski]
Oczekujemy dramatyzmu i wolnego spadania.
No.
Zaczniemy od człowieka, którego osobiście zacząłem nazywać...
Tim Vine.
Dla dramatyzmu, bo ma być powoli i dramatycznie,
kiedy łyżka spadnie,
powiem coś, grając rolę jak z filmu wojennego.
Łyżka spadnie, i wtedy ja się tak odwrócę,
zbliżycie tak, wtedy coś powiem,
i to będzie wasz dramatyzm.
[Alex] Twój czas jest liczony od teraz, Tim. 10 minut.
O, matko.
Kurka wodna!
Zrób coś dla mnie.
[wzdycha] Nie wiem, jak zrobić spadochron.
[śmiech]
Dobra, teraz...
Wiem, co sobie myślisz.
Jakbyście obniżyli chwytak, byłoby super, dziękuję.
[dramatyczna muzyka]
Nie, Sarge!
Coś ty narobił?
[śmiech]
[oklaski]
[okrzyki i oklaski]
Niesamowity występ.
Generalnie, to był człowiek, który zrzucił trochę papieru i łyżkę.
[Greg] Trochę ją spowolniło, nie?
- Tak, spowolniło ją. - Trochę zrobiło tak.
- [Alex] No. - Troszeczkę.
Ale gra...
Jezu Chryste, to było poruszające.
Co zrobił Sarge?
Tak, podaj nam jakieś tło.
[śmiech]
Ja stałem na krańcu urwiska,
a on próbował rozbroić bombę, która wisiała na drzewie.
Tak, ale byliście blisko, czy nie?
Cóż, spotykaliśmy się na posiłkach, ale to był...
[śmiech]
To moment, kiedy myślał, że ją rozbroił,
miał właśnie odskoczyć od bomby,
a ja wiem, że jego spadochron go nie utrzyma.
Czyli przypadkowo spowodowałeś śmierć Sarge'a?
Czekaj, to kiedy spytałeś "coś ty narobił?",
- Mówiłeś do siebie. - [Greg] Do siebie!
- [wszyscy] Ooo! - O, mój Boże!
Gęsia skórka.
Dlatego pod koniec się zmarszczyłem,
bo to było dla mnie za dużo do zniesienia.
- Czy to nie wojna? - [śmiech]
Kto teraz?
- Kolejni są Alice i Asim. - Okej.
Pokazywani razem po raz drugi w programie.
- [Greg] Podwójne A. - [Alex] Oto oni.
O, nie!
Cholera jasna.
Myślałam, że będą tylko związane. Alex!
Kuźwa mać.
Ile straciłem?
Jak to się stało?
[śmiech]
O, Boże. Dlaczego wszystko jest takie głupie?
[krzyczy]
[śmiech]
To jeden z najbardziej rozczarowujących momentów w moim życiu.
Coś się dzieje.
Okej.
[gwizdek]
Koniec budowania. Dziękuję, Alice.
Okej.
[Alex] Co zamierzasz zrobić?
Zamierzam dramatycznie sprowadzić ją na ziemię
używając rzutek i zszywacza, w nawiasie, (tapicerskiego).
Jak to działa?
Wiesz, co...
Może lepiej pójdzie mi z kijem. Rzutką na kiju.
Już jest bardziej dramatycznie.
- Gotowy? - [Alex] Tak.
[odgłosy zszywacza]
[śmiech]
[pękniecie balonu]
Czyli działa.
- Wystraszyłem się. - Ja też.
I było mi głupio, że się wystraszyłem.
Okej.
[pękanie balonów]
- [Alex] U. U. Uu. - [Asim] O, kurde.
[pęknięcie balonu]
- Dziękuję, Asim. - Dziękuję, Alex.
- [pęknięcie balonu] - O, mój Boże.
[pęknięcie balonów]
- Dziękuję, Alice. - Dziękuję.
[oklaski]
No, Asim. Po kolei.
Miałem wrażenie, że jak już dostałeś balony, o które prosiłeś,
nie bardzo wiedziałeś, jak balony działają.
[śmiech]
Jak wcześniej widzieliście po moim balonie z pianką,
niespecjalnie dogaduję się z balonami.
Ale fajnie spadały na dół,
a ty wrzuciłeś je z powrotem w górę.
- Nie, ja... - [śmiech]
Chciałem przebić więcej,
- ale utknęły, i... - [Greg] No.
Ale jeśli już, to dodało
- całości dramatyzmu. - No.
Spadły z większej odległości, niż gdy zacząłeś.
- Ten Alice? - Tak, piękny.
Szczerze, to jedno z najfajniejszych rzeczy, które w życiu widziałem, ten Alice.
- Tak, było super. - Dziękuję.
- Niesamowite, nie? - Wow, a oglądasz rzeczy typu snooker.
- O, bez przerwy. - [śmiech]
STOP!
Część trzecia ma skurcze, i już widzimy główkę części czwartej.
- Doświadczcie narodzin w części czwartej. - [śmiech]
[jęk Asima]
[piskliwie] ♪ Cztery! ♪
Cześć! Witam ponownie w Taskmasterze.
To ostatnia część programu,
ale początek reszty naszego wspólnego życia.
Autentycznie chciałbym cię teraz pocałować.
O, chciałbyś?
To dawaj.
[okrzyki]
[okrzyki i oklaski]
W końcu!
Nareszcie.
- Przed przerwą... - [śmiech]
Przed przerwą, ci tam
próbowali stworzyć spadochron dla drewnianej łyżki.
Spodziewaliśmy się wolnego i dramatycznego spadania.
Oto dwie ostatnie próby, naraz.
To Liza i Russell.
Dobra. Zróbmy to.
[Alex] Masz 10 minut, Russell.
Super.
Potrzebny mi kwadrat.
O, ty gnoju.
Ty dupku.
Tutaj wydarzyło się coś okropnego.
Patrzcie, polane dramatyzmem.
Ostatnia część.
[śmiech]
O, Boże.
- Musisz się wysikać, Russell? - Nie...
Aa, ty MENDO!
Muszę skleić tego dupka.
[śmiech]
[wzdycha]
To wygląda jak prymitywna
lalka Donalda Trumpa.
- [gwizdek] - [śmiech]
Można dodać tutaj dramatyzmu mocną muzyką.
Wyobraźcie sobie, że łyżka...
wyląduje...
na środku wyspy,
gdzie jest masa opuszczonych harcerek.
Harcerek.
I to pierwsza łyżka, którą zobaczą od czterech dni.
- [Alex] Kiedy zacząć z muzyką? - Teraz.
[Alex] ♪ Pom po-pom po-pom! ♪
Nie tak, stary, cholera-- Te dziewczynki umierają z głodu.
[Alex, powoli] ♪ Pom, po-pom, po-pom ♪
Lepiej.
- Patrzcie, łyżka! Łyżka na niebie! - ♪ Pom, po-pom, po-pom ♪
Jesteśmy uratowane, Brązowa Sowo!
[śmiech]
[Alex] Dziękuję, Russell.
- Na razie, stary. - [śmiech]
Zapalmy zimnie ognie,
żeby dodać dramatyzmu.
[Alex] Jaki jest kod na "puszczanie"?
Chyba powiem po prostu "puść".
[Alex] Okej.
Puść!
[Liza] Wow!
[okrzyki i oklaski]
Nie da się tego pobić.
[oklaski]
Położę się z chłopakami.
[chichocze]
[Alex] Dziękuję, Lizo.
Dobra, nie będę krytykował spadochronu.
Wcale nie trzeba.
Intryguje mnie to, że te harcerki...
No.
Mam rację, że umrą z głodu,
chyba że dostaną sztućce?
[śmiech]
Te dziewczynki są bardzo szczególne.
Są z klasy średniej.
- Są z klasy wyższej. - [Greg] Z klasy wyższej?
Nigdy nawet nie pomyślały, żeby jeść rękami.
Podoba mi się, że są na tyle dystyngowane,
że mogą jeść tylko drewnianymi łyżkami.
[śmiech]
Przejdźmy do twojego dramatyzmu, Lizo.
[Asim] Wow.
Musisz być zadowolona z tego spadochronu.
Trochę się bałam, że się nie nadmucha.
Wszystkie osoby w tym pokoju pomyślały
"No i to jest spadochron".
[śmiech]
- [Alex] Okej. - [Greg] Okej.
- Asim. - Tak.
1 punkt.
2 punkty, Russell.
[Alex] 2 punkty dla Russella? Okej.
- 3 punkty dla Tima. - Okej.
[Greg] Słaby spadochron, niezły dramatyzm.
5 punktów dam Lizie...
- [Alice] Słusznie. - ...4 punkty dla Alice.
[Alex] I mamy. Liza Tarbuck wygrywa zadanie.
- Twój mnie zemocjonował. - [oklaski]
Aktualizacja punktacji, proszę, Alex?
Okej, zostało jedno zadanie.
Tylko 1 punkt oddziela dwójkę na szczycie,
to Liza, ale prowadzi Tim,
z 20 punktami.
[okrzyki i oklaski]
Znowu nadszedł ten czas.
Udajcie się proszę na scenę
na ostatnie zadanie programu!
[okrzyki i oklaski]
Kto przeczyta zadanie?
Tim Vine.
[Greg] Pan Tim Vine.
- Cześć, Tim. - Cześć.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
"Każde z was otrzyma kategorię".
"Każdy będzie miał 10 sekund na wymienienie rzeczy z tej kategorii".
"Najpierw, musicie przewidzieć, ile
dacie poprawnych odpowiedzi".
"Wygrywa osoba, która
poprawnie przewidzi największą liczbę odpowiedzi".
- Ktoś jeszcze nie rozumie? - [Russell] No.
[śmiech]
Najpierw, musicie zapisać liczbę
- na tablicy. - [Russell] Tak.
To liczba odpowiedzi, którą postaracie się zdobyć.
Będziemy iść po kolei,
zaczynając od osoby, która zapisała najmniejszą liczbę.
Okej, każdy ma liczbę?
- [Liza] No. - Tak.
Alice, jaką masz liczbę?
5.
[Alex] Asim?
4.
[wszyscy] Ooo!
Mniej odważnie.
[Alex] Liza?
[wszyscy] Ooo!
- Piękne pismo. - Dzięki.
[Alex] Russell?
[śmiech]
Co ty zrobiłeś, Russell?
Napisałem 3, i teraz drwiąco się ze mnie śmieją.
[śmiech]
[Alex] Tim Vine?
[śmiech]
Może to mistrzowska taktyka. Zobaczymy.
[Alex] Tim, chciałbyś kategorię 1, 2, 3, 4, czy 5?
Kategoria 4, proszę.
Twoja kategoria to...
hrabstwa.
Middlesex, Surrey, Sussex.
Zostało 6 sekund.
[śmiech]
Em, o, e...
[gwizdek] Osiągnął cel!
[okrzyki i oklaski]
- Russell, napisałeś 3. - A-ha.
Chciałbyś kategorię 1, 2, 3, czy 5?
Mogę... 3?
Masz 10 sekund na wymienienie...
trzech kolorów.
[śmiech]
Jajka.
[śmiech]
Nie. Zielony, czerwony, niebieski.
[gwizdek]
- Udało mu się! - [okrzyki i oklaski]
- Cześć, Asim. - Cześć.
Starasz się uzyskać 4. Chcesz kategorię 1, 2, czy 5?
Wybiorę 1.
Masz 10 sekund na wymienienie czterech krajów.
Okej.
Anglia, Ameryka, Niemcy, Włochy.
[gwizdek]
- Osiągnął swój cel! - [okrzyki i oklaski]
- Okej, Lizo. - Tak?
Chciałabyś kategorię numer 2 czy kategorię numer 5?
Wybieram kategorię numer 5, i... wiesz.
Masz powiedzieć pięć...
kontynentów.
Azja, Europa, Antarktyda...
Emm...
O, wiecie co? Nic mi nie przychodzi do głowy.
[gwizdek]
- Nie osiągnęła celu! - [jęk publiczności]
Nie osiągnęła celu.
- [Greg] O! - Odpadam.
- Alice, powiedziałaś 5. - O, Boże.
Chciałabyś kategorię numer 2?
- Tak, poproszę. - Okej.
Masz 10 sekund na wymienienie pięciu skorupiaków.
Homar, krab, krewetka, krewetka królewska,
homar łopaciarz.
No, tym ostatnim to stanowczo wymiotła.
[gwizdek]
[okrzyki i oklaski]
Zejdźcie na dół i zobaczmy, jak
to wpłynęło na punktację w całym programie.
[oklaski]
Jak im poszło, ładniutki?
Dziękuję. Em, dobrze im poszło.
- Homar łopaciarz... - No?
Jak wszyscy wiemy, to zwyczajowa nazwa Thenus orientalis.
Aaaa.
To rodzaj homara. Homary są skorupiakami,
co oznacza, że osiągnęła swój cel pięciu,
i Alice Levine wygrywa to zadanie.
[Greg] Bam!
[okrzyki i oklaski]
Czyli 5 punktów dla Alice, 4 dla Asima,
3 dla Tima i Russella,
i, na ostatnim miejscu, 1 dla Lizy.
To jak to wpłynęło na ostateczne wyniki?
Było blisko, ale zwycięża,
z 23 punktami, Tim Vine!
[okrzyki i oklaski]
Tim Vine jest zasłużonym zwycięzcą!
Pędź i odbierz swoje nagrody.
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że Asim Chaudhry ma dla nas ogłoszenie.
Już nie jest weganinem.
Nauczyliśmy się też, że Tim Vine ma og.
Ale dzisiaj wygrywa Tim Vine,
i za to, wszyscy jesteśmy wdzięczni.
Dziękuję wszystkim. Dobra robota, Tim.
Dobranoc!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time