Dokument o tyranie.
Cześć! Nazywam się Greg Davies.
Witam w Taskmasterze.
W tym programie, dostałem absurdalną władzę,
wręcz nieprzyzwoite pokłady władzy.
Władzę, która w złych rękach,
mogłaby łatwo zostać nadużyta.
To uczestnicy muszą spytać, "czy te ręce są złe?"
"I czy władza została nadużyta?""
TAK!
Publiczność ogląda z bezpiecznej odległości,
co bardzo mnie cieszy.
Nie przedłużając, poznajmy wielkich wojowników,
walczących o mój wielki, złoty łeb!
Daisy May Cooper!
Johnny Vegas!
Katherine Parkinson!
Mawaan Rizwan!
I Richard Herring!
A obok mnie, frustrująco poza moim zasięgiem, jest...
[piskliwie] mały Alex Horne!
[okrzyki i oklaski]
- Dziękuję, Greg. - Jak leci?
- Świetnie wyglądam. - Okej.
Przez nową dietę, na której jest sporo osób.
Dieta tetrisowa. Jem tylko rzeczy, które się układają.
Cztery kiełbaski rano, lecą prosto na dół.
Plastry sera na lunch.
A potem, kotlety baranie... na obiad.
A jak utworzą linię, znikają,
i w ogóle się nie tyje. Podoba ci się moja...
dieta tetrisowa?
- Skończyłeś historyjkę? - Skończyłem.
- Jadłeś jak w tetrisie? - Tak.
- Zadanie nagrodowe? - Tak. - Wiesz o tym, koleś.
- W tym tygodniu... - O, nie.
Nie, to nie przejdzie.
Wiesz o tym... Nie nazywaj mnie "kolesiem".
W tym tygodniu, poprosiliśmy ich o przyniesienie najlepszej rzeczy
z wieloma dziurami.
Osoba, która przyniosła najlepszą rzecz z wieloma dziurami
otrzyma 5 punktów, a pod koniec programu,
zwycięzca zabierze do domu
- całą masę dziur, Greg. - Tak.
Wiem, jak to działa. Dobra!
Ostatnim razem, prawie wszystkie nagrody
były wyjątkowo proste.
- [śmieją się] - Mawaan, co przyniosłeś?
Najlepszą rzecz z dziurami, którą dokładnie przemyślałeś?
Ostatnio zostałem ojcem chrzestnym.
Pomyślałem, że fajnie będzie wyszydełkować chrześniakowi króliczka.
- To przyniosłem. - [Alex] Zobaczmy.
[wszyscy] Ooo!
Tak właśnie miał wyglądać.
A teraz to, co mi wyszło.
[śmiech i oklaski]
To sześć godzin pracy.
- [Mawaan] Eee... - [śmiech]
- Przepraszam. - Autentycznie próbowałeś?
Autentycznie się starałem.
[Greg] To przestraszyłoby dziecko na śmierć, nie?
Nie wiem, stary. Poza uszami,
jest bardzo podobny.
Podoba mi się, że jest oryginalny.
- Postarałeś się. - No.
- RRRichardzie? - Tak?
- Plaster miodu. - Jasne.
- [Alex] Oto on. - Okej.
[Richard] Ma masę dziur, i jest najlepszy.
- O, prawdziwy. - No.
Prawdziwy plaster miodu, zrobiony przez pszczoły.
Przez owady, a i tak jest lepszy od...
No, dobra. Dobra, Richard.
- Nieźle. - Dziękuję. Ma dziury.
Kto teraz? Daisy?
Popuść wodze wyobraźni.
Crumpet.
Okej. Ostatnie miejsce.
[śmiech]
[Alex] Oto on. Crumpet. Ma dziury.
[Mawaan] Nie można spalić crumpeta w tosterze.
- Można. - O, okej.
- Spaliłem. - Nikt nigdy tego nie zakwestionował.
Nie, to faktycznie prawda.
Trzeba to zrobić dwa razy.
[Johnny] Tak, wyskoczy raz.
Mam na tosterze tryb dla crumpetów.
[wszyscy] Uuu.
I mam nową technikę smarowania masłem.
Bierze się duży kawałek masła, nakłada na końcówkę noża...
...smaruje...
- Tak smaruje się wszystko. - ...i pozwala się roztopić.
[śmiech]
Nie, wtedy zdejmuję kawałek masła.
- Wystarczająco się roztopiło... - Mała różnica.
Nieźle nam wyszło tchnięcie życia
w to, że przyniosłaś crumpeta.
Tak, musiałam tylko powiedzieć "crumpet".
- Katherine. - Mam męża.
Kilka lat temu, wystąpił w przedstawieniu,
i grał brzydką siostrę,
więc przedstawiam element jego kostiumu.
- Oto on. - [Richard] Uuu.
[Alex] Czerwone kabaretki rozmiaru XXL, Greg.
Co jest w nich wyjątkowego?
- Pasują na dużego faceta? - Pasują na dużego faceta.
No i mają dziury.
- Nawet duże dziury. - No.
Chyba starałam się myśleć kreatywnie.
- Pffft. - Ale chyba nie wyszło, nie?
Powiedziałem wam o moim systemie smarowania masłem?
Nie możemy do tego wrócić.
Są autentycznie uznawane za seksowny ubiór, Greg.
O to mi chodziło, tak, trochę seksowne.
[Greg] Na mnie nie działają.
Podniecają cię, Alex?
- Tak. - Okej.
- Tak. - To dlatego...
Dlatego tak siedzę, tak.
O, Chryste. To są najgorsze nagrody w całej historii.
- [Alex] Na szczęście... - Najgorsze.
[Greg] 10 sezonów. Niesamowite.
- Ciągle został Johnny. - O, tak.
- Nie spodoba ci się. - [śmiech]
- Może mu się spodoba. - Jeśli miałeś problem z crumpetami...
- [Alex] Torebka herbaty. - [Greg] No kuźwa mać.
[śmiech]
To najlepsza rzecz z dziurami!
To nieodłączna część naszego życia.
Zapłaciła za mój pierwszy rozwód. [Johnny występował w reklamach herbaty]
Tamte miały kształt piramidki.
Zapomniałem o twojej herbacianej przeszłości. Teraz ma sens.
Tak. Miała być "najlepsza" rzecz, nie "innowacyjna" rzecz.
- Najlepsza rzecz z dziurami. - Wiem. Ale...
Ma masę dziur, Greg. Masę dziur.
Może jakbyś lepiej ją sprzedał, poszłoby jej lepiej.
Robiłem to przez 5 lat. Teraz żaden reżyser się do mnie nie zbliża.
[śmiech i oklaski]
- [Greg] Okej. - Jaka jest najgorsza rzecz z dziurami?
Herbata Johnny'ego.
[publiczność] Ooo!
- [Johnny] Serio? - Macie krzyczeć.
- Macie. - [Daisy] Nie wierzę!
To tylko dlatego, że osobiście interesują mnie crumpety...
...po tym, jak ostatnio zrewolucjonizowałem system smarowania,
tylko dlatego masz szansę.
Do końca odcinka będę miał focha.
- 1 punkt i foch dla Johnny'ego. - [Greg] Crumpet...
- Crumpet na czwartym? 2 punkty dla Daisy. - Tak, tak.
- Tak jest. - Niesamowite.
- Plaster miodu, kabaretki - są różne, nie? - Tak!
- Nie dostałam jeszcze tylu punktów! - 4 punkty dla Katherine.
To coś innego, jej mąż nosi kabaretki.
- Są bardzo sexy. - Przyjmę je!
Okropny królik wygrywa.
- 5 punktów dla Mawaana Rizwana. - Okropny królik wygrywa!
[oklaski]
Lećmy z tym programem, zobaczmy zadanie.
Dobra. Ekscytujące, bo to pierwsze zadanie zespołowe sezonu!
[publiczność] Uuu!
- [Alex] Cześć. - [Johnny] Cześć, Alex.
- [Daisy] Uuu. - Cześć, Daisy. - Cześć.
- Najpierw pogadamy? - No.
Chciałbym zapytać cię o twój strój.
Co chcesz wiedzieć?
- Myślisz, że podjęłaś dobry wybór? - Em...
Naklejki odpadają.
Ale tak, uważam, że Kobieta osiągnięć pasuje.
Dużo... osiągnęłam.
- [Alex] Super wyglądasz. - No nie?
Czuję się gangstersko.
Ha haa!
- [Alex] Stań na pudle. - Cześć, stary.
- Jak w Formule 1, nie? - No nie?
- [Katherine] A! Cześć! - [Mawaan] Hej!
- Cześć. - O, Boże!
[śmieją się]
- Wiesz, że to moje zadanie? - Tak? Nie wiem.
"Jedno z was musi usiąść na krześle sędziego".
"Pozostała dwójka musi stanąć na miejscach przy pianinie".
"Macie minutę na przybranie pozycji".
"Wasz czas jest liczony od teraz".
[Johnny] Dobra. Kto idzie gdzie?
Ja jestem najbliżej zawału,
- więc powinienem siedzieć. - [Katherine] Okej.
- Otwieramy razem? - [Alex] Tak, to zadanie zespołowe.
- Chcesz otworzyć? - O rany. Dobra, gotowy?
Ty z tej strony. Uu.
[Alex] Okej. Mawaan i Katherine,
załóżcie nauszniki.
- A Johnny otworzy swoje zadanie. - [Katherine] Rozumiem.
- [Alex] A wy wykonacie swoje. - [Mawaan] O, okej.
[Alex] Dobra, powodzenia, Johnny.
Dobra. Em...
"Wydawaj różne dźwięki co minutę przez 10 sekund,
przez 20 minut".
"Każdy dźwięk musi być trochę głośniejszy od poprzedniego".
"Przez te 20 minut nie możesz wydawać innych dźwięków".
"Musisz zostać na tym krześle przez 20 minut".
"Twój czas ruszy, kiedy Alex zagwiżdże".
[Alex] Podoba ci się?
10 sekund, co minutę, przez 20 minut.
- Dobra. Dzięki, Johnny. - Dziękuję, Alex.
[Alex] Okej, Mawaan, przeczytaj zadanie Katherine.
"Znajdźcie skarb".
"Nie możecie zniszczyć pudełka".
"Wygrywają najszybsi. Wasz czas jest liczony od teraz".
[gwizdek]
[Jonhnny] Nie jestem oszustem!
- "Znajdźcie skarb..." - Nie jestem oszustem!
- Wszystko dobrze?
Nie jestem oszustem!
- To część zadania, to krzyczenie? - Nie jestem oszustem!
[Mawaan] Nie, to chyba po prostu Johnny.
[śmiech]
Są dwie kwestie.
Pierwsza - Richard Herring wchodzący do pokoju
sprawia, że kobieta krzyczy "o, Boże!"
- [śmiech] - To pierwsze spostrzeżenie.
Spokojnie wszedł, był bardzo miły...
[śmiech]
Druga rzecz, Johnny Vegas siedzący na krześle sędziego,
cytujący słowa zhańbionego prezydenta USA Richarda Nixona,
i nikt się nie zastanawia, czy to część zadania.
To bolało najbardziej!
Mówili, "to po prostu Johnny".
- Dosłownie był Johnnym. - [Greg] No.
Jeden zespół został nagrany przed dystansowaniem społecznym, drugi po.
Dlatego niektórzy stoją na pudełkach, i ktoś był na krześle.
Zaczniemy od dwuosobowego zespołu. To Daisy i Richard,
- którzy mogli się do siebie zbliżać... - Nie jestem pewny, czy Daisy tego chciała.
Oto oni.
Nie ma wystarczająco informacji. Zobaczmy...
- Zobaczmy. Tu coś jest? - Jest coś...?
Nie wiem, czy tu coś jest.
- Łopata. - Nie.
"Encyklopedia 22". Pójdziemy zobaczyć?
Tak! O, ty spryciarzu!
Zobaczmy, co jest w Encyklopedii 22.
- 22... - Co jest napisane?
"Tekst do wask".
To nic nie znaczy.
- Tu jest świeczka. - Malutka kamera.
W pudełku była dziura.
Tak? Kołujące to.
O, czekaj, co to?
O! Ha-ha!
- Zajrzyjmy na tę stronę. - Powiedział, akcja.
Co teraz? Akcja. Co później? Akcja, powiedział.
[Richard] Francis Bacon. Myślisz, że to coś z bekonem?
- Wrócę i sprawdzę... - Ja zrobię to, a ty to.
A ja...
"Co jest drugie i trzecie najodważniejsze, a jednak, najodważniejsze
jest dziecko odwagi, które jest najlepszą częścią ciebie".
[Daisy] Zapalimy świeczkę?
[Richard] A, dobra. Dobra myśl.
[Richard] Coś może być w środku.
Klucz może być w środku! Może ją po prostu rozwalimy?
Pewnie nie ma, ale możemy spróbować.
Sprawdzę, czy w lodówce nie ma bekonu.
- [Daisy] Jest! - Jest?
- Znalazłaś? Super! - Jest!
To chyba nie ten klucz.
Będzie więcej kluczy? Myślisz, że jak...
"Znajdźcie skarb". Nic tu nie ma.
- [Alex] Jaka to latarka, Richard? - Halogenowa? Neonowa?
- Nie wiem, jak się nazywa. - Ultrafioletowa.
- Ultrafioletowa? - Co oznacza...!
Tutaj!
[Alex] Dlaczego sprawdzacie tę książkę?
To nie róbcie wielkich odwołań do czegoś,
co nie jest wskazówką.
[Alex] Jakie to było wielkie odwołanie?
- To, na przykład. - [Alex] Co tu jest napisane?
- "Encyklopedia 22". - [Alex] A jaką książkę macie?
O! Tutaj, znalazłem coś.
Wycieraczka, wycieraczka.
Wycieraczka.
Proszę. Nie śpieszyliśmy się.
- Dobra. Dwie pary drzwi. - Dwie klapy.
To może być szopa?
X. Miejsce zaznaczone jest X!
- O, czekaj! Patrz! - Co?
To malutka kamera.
- Możemy zajrzeć do pudełka. - O, pudełko!
Dobra robota.
Tu jest coś napisane.
[Daisy] "Pociągnij zlew".
- [Richard] Pociągnij zlew. - To jest jakby zlew.
[Richard] W łazience jest umywalka.
[Daisy] Albo zlew w przyczepie.
O, tak. Sprawdźmy.
O, proszę.
Tak?
Tak!
Pociągnij zlew.
Dobra, coś tu musi być, bo to...
O, ten zlew.
[Richard] Nie. Tak.
SEKRETNY POKÓJ
- [Richard] Ha-ha! - [Daisy] Tak! Skarb!
[oklaski]
- Hura! Jesteśmy bogaci! - Jesteśmy bogaci!
- Dobra robota. - Super.
Zapisałem, że Richard zachowywał się
jak ktoś w Łowcach promocji,
kto został tam zaciągnięty przez żonę, która go nienawidzi.
Wyglądało, jakbyś przez cały czas starał się
jej przypodobać.
A Daisy się z nim przekrzykiwała.
"Pójdę..." "ROZWAL ŚWIECZKĘ!"
"Pójdę po to. Zastanawiam się, czy może chodzi o bekon?"
[Greg] To jak sitcom z lat 80.!
I tak po prostu, część pierwsza zniknęła!
[oklaski]
Cześć, i witam ponownie w naszym programie pełnym akcji.
Tak! Ten program jest jak wielka walizka,
którą wypełniłem po brzegi ładnie poskładaną akcją. Nie, Greg?
Pffft.
Przed przerwą, oglądaliśmy poszukiwania skarbu.
Richard i Daisy znaleźli skarb.
Czy ci drudzy też go znajdą? Jeśli tak, czy będą szybsi?
Obejrzyjcie, a się dowiecie.
[Katherine] Tu coś jest?
Raczej puste.
Skarb to może być coś typu kartka papieru, nie?
To prawda. Rany, sprytny jesteś.
[odgłosy małpy]
O, Boże! Ktoś!
Dlaczego wydaje dźwięki małpy?
- Może daje sygnały "ciepło-zimno". - O!
[Mawaan] A może ma odwrócić naszą uwagę.
[Alex] Wygrywają najszybsi.
Dobra, wejdę do domu.
Ooo.
O, Boże.
Jest coś, co chcesz mi powiedzieć, Johnny?
- [Johnny bipczy] - Maszyna do pisania?
Nie wiem, co to znaczy, ale to może
- być coś z pudełkiem. - "Przód, tył".
- Tu jest... - Co jest napisane na czerwono?
"Krąg światła, malutka kamera".
[Mawaan] Wiem, gdzie to jest!
[piski]
Patrz, to to!
- [Johnny] Wsiadaj do furgonetki! - To wskazówka?
Wsiadaj do furgonetki!
Co zrobimy z kamerą?
- Zajrzymy do pudełka! - Tak, super!
Jest napisane, "pociągnij zlew".
"Pociągnij zlew". Mam pociągnąć za zlew?
- Pociągnij zlew. - Pociągnij zlew.
Nie, to jest wanna, nie?
Tu jest zlew, nie?
Jest gdzieś inny zlew?
[pierdzenie]
Tylko w domu jest zlew.
Dlaczego jest zamknięte?
[Alex] A, musicie znaleźć klucz.
[krzyk]
Johnny może mieć informacje, których potrzebujemy.
Wątpię.
[krzyczy]
[Katherine] Tu jest napisane "Encyklopedia 22".
Może w szopie jest książka.
[Katherine] Encyklopedia 22.
[wyje]
A, opalarka. O!
- [Mawaan] Znalazłem świeczkę. - [Katherine] Okej.
To zabierze wieki.
[Alex] Ale fajne to.
Tak!
- Znalazłem klucz, Katherine. - Wow!
Był w świeczce. To zajebistość na wyższym poziomie.
[udaje samochód wyścigowy]
[Katherine] Nigdy nie używałam opalarki.
Zawsze chciałam opalić deser lodowy.
[Mawaan] O, super. Okej.
- Pociągnąć za zlew, tak? - Zapomniałem, jaką mieliśmy misję.
Pociągnij zlew.
[Katherine] Pociągnij zlew!
Pociągnij... zlew.
O, jest jeszcze jeden zlew?
- Jest toaleta. - [Katherine] Tego nie wiedziałam!
[Katherine] O, Boże! Znaleźliśmy!
- Co to? - [Katherine] To skarb! Jest piękny.
- [Alex] Zatrzymałem czas. - O, wow.
Dosyć tani skarb.
[oklaski]
Super. Zespół wydawał się być skuteczny, nie?
[Alex] Trochę tak.
Straciliście pewność co do tego,
czy Johnny wydawał dźwięki bez powodu.
Przez chwilę myśleliście, że był tego częścią.
Zaangażowanie było, i to przez cały czas.
Pokazałeś niesamowity zakres dźwięków. Mam wszystkie 20.
- O, dobrze. - "Nie jestem oszustem", dźwięki małpy,
dźwięki seksu, dźwięki komputera,
dźwięki nosa, potem krzyczał "Zabierz swoje ciało!"
kilka razy, chyba.
Dźwięki statku, potem mówił "będę, będę, będę",
potem "ćwierk, ćwierk, ćwierk",
pierdzenie, "ja", "muu", faks, jazz,
samochód, osa, duch, kichający chomik, potem ból.
- I wszystkie robiłeś sam. - Mm-hm.
- [oklaski] - Tak, niesamowite.
[Johnny] Bez pytania.
Zapisałem dwa kontrastujące cytaty
dotyczące klucza w świeczce.
Mawaan powiedział, "ło, zajebistość na wyższym poziomie".
- [Alex] Tak jest. - Było.
Nie znam się na młodzieżowym języku,
ale mam wrażenie, że to powinno być zarezerwowane dla
BASE jumpingu, czy czegoś takiego.
Nie. To było świetne.
Chcecie usłyszeć cytat Katherine, który zapisałem o tym samym?
[Alex] Tak, proszę.
[chichocze]
[Greg] "Nigdy..."
[chichot]
"Nigdy nie używałam opalarki".
"Zawsze chciałam opalić deser lodowy."
- [Mawaan] Dobrze się dobraliśmy. - [Katherine] O, Boże.
- Jeśli chodzi o punkty, Greg... - No.
Chcesz osobno ocenić Johnny'ego?
Miał osobne zadanie, miał wydać 20 dźwięków w 20 minut.
- Co osiągnąłem. - Nie były coraz głośniejsze,
ale były wszystkie.
Dlatego, że nie stawały się głośniejsze, nie powinien być...
ale powinien być...
- Czyli zajebistość na niższym poziomie. - 4 punkty. Tak.
Czyli dwa dwuosobowe zespoły.
Daisy i Richardowi zajęło to 18 minut i 55 sekund.
Katherine i Mawaanowi zajęło 34 sekundy i 17 minut.
Uu!
- Czekaj, byliśmy szybsi? - Tak, wygraliście.
- Tak! - [oklaski]
Zespół, który wygrał dostanie po 5 punktów.
- To Katherine i Mawaan. - Tak. A drugiemu zespołowi
dam po 4 punkty.
Okej, wszyscy dostają dużo punktów.
- 4 punkty dla Richarda, Daisy i Johnny'ego... - Czemu nie?
- 5 punktów dla Katherine i Mawaana. - Spoko!
- Zajebistość na wyższym poziomie! - [okrzyki i oklaski]
Hej, jak wygląda punktacja?
Na tym wczesnym etapie, wygląda tak.
Johnny jest ostatni z 5 punktami.
- Mawaan ma maksymalne 10 punktów! - Ło!
[oklaski]
[Greg] Super!
Okej, super. Kolejne, proszę.
Okej, i żebyś wiedział, nie uważam, że twoja głowa
wygląda jak pęk balonów.
[Alex] Cześć, Daisy.
- [Johnny] Alex. - [Alex] Johnny.
- Wygląda fajnie. - [Alex] Dziękuję, Mawaan.
[Alex] Chwilę zabrało.
Okej.
[śmieje się]
"Stwórz najlepszy portret Taskmastera z jego ulubioną zabawką..."
"...używając wyłącznie balonów,
spinaczy, i własnych ubrań".
"Twój portret musi wypełnić tę ramę".
"Masz 30 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
O, to jak Art Attack.
[Alex] Nie, zupełnie inne.
Wiemy, jaka jest jego ulubiona zabawka?
- [Alex] Wiesz, co to jest? - Wiesz, co to jest?
[Alex] Nie wiem, co to.
Jego ulubioną zabawką jest balon?
[Mawaan] Dobra, co tu mamy?
Jaki Greg ma nos?
- Jest przystojny, nie? - [Alex] Tak, jest.
O, ty!
Aaa!
To może być nos.
Wiem, że jest przystojny i atrakcyjny, ale nie...
- Nie pamiętam, jak wygląda jego twarz. - [Alex] Tak.
Nie wiedziałem, że ma aż tak białe włosy.
Nie robią szarych balonów, nie?
Pomogłoby, jakby miał bardziej charakterystyczne rysy,
wiesz, o czym mówię?
- [Alex] Co chciałbyś, żeby miał? - Na przykład kolczyk w nosie.
To może być też jego ulubiona zabawka.
[Katherine] Nawet wygląda jak on.
Trochę też jak mój mąż.
Zdmuchuje mu nos,
ale w prawdziwym życiu, też tak ma, nie?
[Alex] Trochę skręca.
Dam mu szalone oczy.
[Johnny] To wściekły człowiek.
- Jest przystojny, nie? - [Alex] Powtarzasz to.
- [Alex] Wow, peleryna schodzi? - Peleryna schodzi.
To będą jego ubrania.
[Richard] To jego włosy. To dwa palce.
Jak zrobię jego tęczówki?
Tak, będzie abstracyjne.
[Alex] Pomyślałeś nad zabawką, Johnny?
Zależy, czy skończy mi się czas.
Może dusić pudla.
- Co to? - [Alex] Jak myślisz, Katherine?
- Bita śmietana? - [Alex] Bita śmietana?
[śmiech]
Do czego to? Ooo!
Nie wierzę, że nawet przez sekundę nie pomyślałam,
że mogę nadmuchać balony.
Nie przyszło mi do głowy.
Nie przyszło! O, Boże.
Kurde bele, działa.
O, ty!
Zostały tęczówki.
Nie mogę go tak zostawić.
Chyba że znajdę błoto. To naturalny węgiel.
- [Alex] Tak? - [Daisy] No.
W sztuce chodzi o to, żeby zdecydować coś odważnego,
a potem to zrobić.
- Uwielbia miecze świetlne. - [Alex] Tak?
- Tak. - [Alex] To wygodne.
No, to samostojąca... kaczka.
- [Alex] Co to? - To będzie kaczka.
[Mawaan] Gdzie trzymasz zabawki?
[Alex] Gdzie trzymam zabawki?
Zabawka...
To Sutek, cudowny pies!
Proszę, nie pęknij.
Oo!
[gwizdek]
[Richard] Oto on!
- [Alex] Uważasz, że jest dobry? - Nie bardzo, nie.
[okrzyki i oklaski]
- [Alex] I proszę. - Bardzo dobrze. Zobaczymy je?
Tak. Cóż, Katherine, która uważała, że jesteś bardzo...
- Uważa, że jestem przystojny. - Bardzo, ale też praktycznie
zrobiła portret własnego męża.
Wyglądał tak.
Co...?
- [Alex] To profil. Zabawka... - [Daisy] Ooo!
[Greg] Myślałem, że ta okropna zabawka to...
[Alex] To twoja ulubiona zabawka.
Nazwała ją pluszową kaczką w stylowych ciuchach.
- [Richard] Super. - [Mawaan] Wygląda jak kaczka.
[Greg] Brwi są idealne.
[Greg] Nie jestem pewny, czy mój nos...
- Przepraszam, tak. - ma 5 metrów.
Nie, ale mojego męża ma, więc...
Przywołałam jego twarz,
żeby przedstawić twoją... może.
Moim zdaniem, jest nieźle.
Jakbyś tylko udekorowała bitą śmietaną.
[śmiech]
- Chcesz zobaczyć dzieło Daisy? - Tak, proszę.
Chcę zobaczyć moje piękne tęczówki.
Chyba spodobają ci się uszy i oczy.
Oto twoja twarz.
[śmiech]
- [Mawaan] Nie jest źle. - [Alex] Wyglądasz na zadowoloną.
Nie mogło mniej mnie przypominać, nie?
Zobacz na rozmiar ciała.
[Alex] Tęczówki trochę się poruszały.
Mamy wersje z różnymi tęczówkami.
[śmiech]
- [Mawaan] Źrenice robią robotę! - [Daisy] Fantastyczne!
To serio...
Zrobiłaś gifa!
Absolutnie do bani.
- Kto teraz? - Ooo.
Chcesz zobaczyć obrazek Richarda Herringa?
- Tak, proszę. - Pochlebia ci.
Będę szczery, nie wiem, czy mi pochlebia.
[Katherine] Szczerze...
[Greg] Brzuch jest spoko. Złość jest spoko.
- [Johnny] Płakałeś? - Oczywiście. Spójrz na mojego penisa.
[Greg] Zostałem odtrącony.
[Greg] Całe życie byłem odtrącany!
[Greg] Nie! Nie!
[Greg] Gdzie jest moja zabawka, Richard?
[Richard] To albo twój penis, albo kaczka pod twoją prawą ręką.
[Alex] Tak, powiedziałeś, że to kaczka.
Widzicie, tam jest dziób.
- [Alex] I ogon, oczywiście. - [Richard] Ogon kaczki.
- Możemy zobaczyć jeszcze jeden przed przerwą. - Proszę.
- Artystą jest Johnny Vegas. - [Greg] Dobra.
Wow!
[Greg] O, Boże.
Podoba mi się, że ująłeś mój jeden, duży ząb.
- [Greg] To trudne, nie? - Bardzo dobre!
Jest tak dobre, że prawie...
szkoda...
- To będzie ciężko pobić. - Tak.
Czas na przerwę od mojej gumowej twarzy.
Idźcie wypalić sobie oczy reklamowym gazem
i zobaczymy się w części trzeciej!
[oklaski]
Witam ponownie.
To początek części trzeciej. Zaczynamy, chyba.
Tak, chłopcze!
Przed przerwą, oglądaliśmy portrety Grega zrobione z balonów.
Czas zobaczyć, dlaczego Mawaan został jako ostatni.
- Ile czasu? - [Alex] Masz 2 minuty.
- Chyba zacznę od nowa. - [Alex] Zaczniesz od nowa?
[Alex] Nie radziłbym.
Jego ulubioną zabawką jest marker permanentny, okej.
Ile czasu?
- [Alex] 1:50. - Okej.
- [Alex] Zostało 45 sekund. - 45 sekund, super!
[gwizdek]
[Mawaan] To dzieło sztuki.
Dobra. Widziałem logikę w zaczęciu od nowa.
Bo pierwszy był... kolekcją balonów.
- No. - Pierwszy wyglądał tak.
- No. - [śmiech]
[Katherine] Wygląda jak wnętrzności.
Tego nie oceniamy, i to dobrze.
Okej, super.
Zobaczmy, co oceniamy.
[Alex] To.
[śmiech]
- [Alex] Miało wypełnić ramę. - Tak?
- [Greg] No. - No.
- [Greg] Nie, miało. - Możemy powiększyć. Proszę.
[Katherine] To jest bardziej podobne do ciebie niż pozostałe.
Trzeba przyznać, oczy...
Tak. Patrzysz na Aleksa.
- Zobaczymy wszystkie razem? - Wszystkie razem, okej.
[Greg] Muszę go ukarać za niewypełnienie ramy.
- [Greg] Tu się zgadzamy? - [Alex] Tak.
Najmniej przypomina mnie, oczywiście,
ten Daisy.
[Daisy] O, co?!
[Alex] Pomimo miecza świetlnego wystającego ci z szyi?
Miecz świetlny wystający z szyi to fajny akcent,
ale poza tym, to dziecko z wielką głową.
- Czyli 1 punkt dla Daisy? - Tak jest.
- 1 punkt dla Daisy. - Dobra robota, Daisy.
Dalej, najbardziej podobny...
dam razem Richarda i Mawaana...
na czwartym.
Po 2 punkty, okej.
Reszta nawet mnie przypomina,
więc Katherine dostaje 4 punkty, a Johnny dostaje 5.
- [oklaski] - [Alex] Johnny Vegas wygrywa!
Jeszcze jedno zadanie, proszę.
Przez to się prześlizgniemy.
- [Alex] Cześć. - Dobra, Alex?
- Jak leci? - [Alex] Jestem podekscytowany.
Tak? Nie cierpię kasków.
[Alex] Dlaczego?
Nie czuję się sexy.
[Alex] Są bezpieczne.
Tak, bezpieczeństwo pewnie jest sexy.
[Alex] Bardzo sexy.
To przypomina mi wiele złych wspomnień z Weymouth.
Uuf.
Uu, hej.
Uuu!
Okej.
"Połóż wszystkie piłki w okręgach".
[Mawaan] "Nie możesz przenieść okręgów..."
[Katherine] "ani wyjść z łódki. Wygrywa najszybszy".
"Twój czas jest liczony od teraz".
O rany, super zabawa. Okej.
- [Alex] Super zabawa. - Nie mogę się doczekać,
więc obejrzyjmy.
Szybko przypomnę o babcinym jęku Katherine, kiedy weszła do łódki.
Miałam nadzieję, że zostaną wycięte, bo kilka ich było.
"Huuu!"
Cóż, o-o, to Mawaan znowu sam.
[Greg] O-o.
"Nie możesz..." Co?
"Nie możesz przenieść okręgów ani wyjść z łódki."
Okej.
Jak mam nią poruszać?
Dobra, to było głupie.
- Okej, okej. - [jęk publiczności]
Zrobię tak.
[śmiech]
Aaa!
Musi być jakiś łatwiejszy sposób.
Mogłem przenieść okręgi do...
Dlaczego wcześniej o tym nie pomyślałem?
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Pięć!
[Alex] Zatrzymałem czas. Dziękuję.
"Nie możesz przenieść okręgów".
[echo] "Nie możesz przenieść okręgów".
Powrócił.
- [Greg] Nie powrócił, nie? - [Alex] Chyba nie powrócił.
Ciągle go nie ma.
- Kurde. - No.
Dlaczego nic nie powiedziałeś?
Bo ty to powiedziałeś.
Tak, ale dlaczego mi nie przypomniałeś?
- [Alex] To nie moja praca. - [Greg] Powiedziałeś na początku.
A potem mamrotało ci to w głowie, jak wychodziłeś.
[Katherine] Ooo.
Arogancja młodzieży.
[śmiech]
A czułem się tak cool, kiedy wychodziłem.
Myślałem, "o, to będzie moment", wiecie?
Powiem, że jakby tego nie zrobił, i tak by nie wygrał,
byłby drugi. Ktoś tutaj był szybszy od Mawaana.
I trzeba przyznać, był szybki.
I myślał kreatywnie, co mi się podoba.
- [Alex] Tak. - Ale schrzanił.
[Greg] Kto teraz?
Kolejny jest Richard, i Katherine też.
- Och. - Hmm.
Na wodzie jest łatwiej.
Uuu.
Nie, no!
Nie!
To zajmie dobrą chwilę.
Mogę... ło!
Dobra, nie jestem pewna, czy tak będzie najszybciej, ale będzie tak.
Tego chyba w ogóle nie potrzebuję.
Łaa!
Wracaj tutaj.
[Alex] Dobra robota, Richard.
Uf! Hu-uf.
Spróbuję rzucić.
[Katherine] Ha!
Nie wypadłam.
- [Alex] Nie, mam... o! - Aa!
[śmieje się] Ooo.
Okej.
[Alex] Tak, Richard.
Zostań tutaj.
To są cztery.
Uch.
O, tak jest łatwo.
O Boże, mogłam wszystkie wsadzić do łodki!
Aaa!
Idiotka.
- Kuźwa mać. - [gwizdek]
- Super. - [Alex] Dziękuję, Katherine.
Dzięki.
- [Alex] Dobra. Dzięki, Richard. - Dziękuję.
[Alex] Ostrożnie.
[oklaski]
[Alex] Dobra robota.
O, to było sexy.
Sexy.
Znacie to kultowe zdjęcie Michaela Jordana?
- Tak. - Jak rzuca do kosza.
- Użyli jego sylwetki na wszystkich butach. - Tak.
Tak. Jest podobna sylwetka Richarda?
[Alex] Było takie jego zdjęcie.
[śmiech]
"Po prostu zrób to".
[Alex] Nazwał...
Wiedział, że to się dzieje,
nazwał swoją dupę "starym kumplem".
[Alex] Powiedział, "widać mojego kumpla".
To głównie plecy, nie?
[Richard] Jestem po 50., nie jest źle.
Katherine jęczała jak babcia,
ciągnąc się po ziemi.
Na swoją obronę, mój kombinezon...
ograniczał moje ruchy. To dosyć sztywny materiał,
o czym nie wiedziałam, kiedy go kupiłam.
Pomimo tego, dużo się ruszałaś.
Pokonałaś prawie dwa razy większą odległość, niż inni.
[Greg] Ale jak szybko?
Nie bardzo.
Richard, 6:33.
- Katherine, 10:02. - Okej.
Boże, czyli byłaś prawie o 4 minuty wolniejsza.
Dobra. Dobra!
Dobra, przegrzebaliśmy się przez trzy części.
Wróćcie na więcej Taskmastera,
jedyny program, gdzie popularni komicy walczą
z desperacką nadzieją o wygranie crumpeta i torebki herbaty!
[oklaski]
Cześć, i witam ponownie w Taskmasterze.
Tak, i jeśli właśnie weszliście do pokoju,
cześć, i witam ponownie w Taskmasterze.
Przed przerwą oglądaliśmy, jak nasi utalentowani uczestnicy
dają się z siebie wszystko, posuwając się na dmuchanych łódkach,
szturchając piłki do okręgów.
Na końcu mamy Daisy i Johnny'ego.
Nie mam...
To się rusza?
Musi być jakiś lepszy sposób.
Ha, ha-ha-ha!
A!
Czekaj. Czekaj!
Yyych!
[publiczność] Ooo!
A! Nie, nie, nie!
Nie mam takich możliwości kardiologicznych.
Kuźwa!
[Alex] Jedna.
To będzie jakiś dodatek do DVD.
Nie mogę tak, muszę...
Nie!
Och!
To odczłowieczające!
[śmiech]
[śmiech i oklaski]
Dawaj, skręć... i stop!
O, ty dupku!
[Alex] Cztery.
- Tak! - [Alex] Dobra robota, Daisy.
[publiczność] Ooo!
Teraz mogę wyjść?
O, ty...!
Nie! Nie!
[kaszle]
[okrzyki i oklaski]
Chciałem wyśmiać waszą sprawność fizyczną,
ale powiedziałbym, że Daisy wyglądała jak profesjonalistka.
- Dobrze jej poszło. - Była najszybsza? - Była.
- [Greg] Nie dziwi mnie to. - 5 minut, 42 sekundy.
[Greg] Powinnaś dodać to do swoich osiągnięć.
Powinnam, i jeszcze byłam w ciąży. Zupełnie nieźle.
Trochę obawialiśmy się o to zadanie.
- Ja nie. - [Alex] To widzieliśmy!
Johnny, kiedy najpierw próbowałeś poruszać łódką,
ciągnąc plastikowymi wiosłami po betonie...
myślałem, że dopracowujesz swój system.
Ale w żadnym momencie nie porzuciłeś wioseł.
W jednym momencie, próbowałeś poruszyć wiosłami powietrze...
[Alex] Jak wiatrak.
- [Greg] Żeby napędzić... - Ja...
Myślałem, że trzeba było
traktować beton jak wodę.
- No. - [Johnny] Więc myślałem...
- Ale przypuszczenie. - że nie można...
Powiem wam, że nieczęsto słyszy się zdanie
"To odczłowieczające", poza dokumentami o tyranach.
- [Greg] Ile czasu zajęło Daisy? - [Alex] Daisy, 5:42.
- Absolutna zwyciężczyni. - Richard, 6:33, drugi.
[Alex] Katherine, 10:02. Johnny...
E, 15 minut?
Zabrało mu 10 minut i 20 sekund i jeszcze 40 sekund
i jeszcze 5 minut, i potem 6 minut
i jeszcze 2 minuty - 22 minuty!
[śmiech i oklaski]
Prawdziwe zaangażowanie.
To prawdziwa zajebistość sięgająca gwiazd.
Jest czwarty, a co chcesz zrobić z Mawaanem?
Dostanie jakieś punkty? Przesunął...
[Greg] Obawiam się, że nie, dyskwalifikacja. 0 punktów.
- 0 punktów. - Tak. Daisy wygrywa zadanie!
Rzućmy okiem na punktację.
Trzy osoby są na ostatnim miejscu, ale przegrana ostatniego tygodnia
teraz prowadzi, to Katherine, z 16 punktami!
- [gwizdanie] - [oklaski]
Dobra, zostańcie, gdzie jesteście, poza tobą, Alex.
Udaj się na balkon na ostatnie zadanie programu.
- Cześć, Greg. - Cześć, Alex.
- Udałem się na balkon. - Kto przeczyta zadanie?
Chcę, żeby Katherine przeczytała zadanie.
"Zgadnijcie, jakie rzeczy wydają dźwięki".
"Za każdą poprawną odpowiedź dostaniecie jeden punkt".
"Wygrywa najwięcej poprawnych odpowiedzi".
Będę stąd wykonywać różne dźwięki.
Będę uderzać o siebie dwiema rzeczami.
Macie paletki z obrazkami rzeczy.
Do wyboru jest 10 rzeczy.
Musicie unieść dwie rzeczy po obu stronach twarzy.
Na każdą odpowiedź macie 10 sekund,
i za każdą poprawną odpowiedź dostaniecie prawdziwy punkt.
Więc potencjalnie możecie zdobyć 10 punktów.
I cały czas patrzcie na mnie.
- Greg, jesteś gotowy na pierwszy dźwięk? - Tak, siedzę jak na szpilkach.
Lecimy.
[brzęk]
[Greg] Podejmijcie decyzję.
O!
[Greg] Super.
- Super... - [śmiech]
- [Greg] Zostały zarejestrowane? - [Alex] Poprawne rzeczy to...
toster i butelka.
[Greg] Okej, czyli punkt dla Katherine, punkt dla Richarda,
punkt dla Daisy, punkt dla Mawaana.
- [Alex] Podoba ci się gra, Greg? - O Boże, jest prawie że seksualnie.
Okej, patrzcie proszę na Taskmastera.
Proszę.
[uderzenie]
Nawet tego nie powiem.
[Alex] Podejmują decyzje.
Absolutnie niesamowite.
Poza Mawaanem, wszyscy dokładnie zgadli.
[Alex] To była noga i patelnia.
[Greg] Mawaan i tak zgadł jedno.
- Tak. - Teraz będzie trudniej.
Tak, ale zrobiłem to jak tamte tysiąc małp
z tysiącem maszyn do pisania.
Uniosłem dwie te same, i musi być...
Nadchodzi trzeci odgłos.
- [miecz uderza w ukulele] - [Greg] O, super. Super.
- [Greg] Podjęli decyzje. - [Alex] Poprawna odpowiedź to...
- miecz, ukulele. - Mogę wyjawić, że tylko jedna osoba
dostanie punkt, to Richard Herring za ukulele.
- Odgłos numer cztery. - Napięcie rośnie!
- [głuchy odgłos] - Dobra.
[Alex] Wszyscy podjęli decyzję. Poprawna odpowiedź to...
trąbka, toster.
[Greg] Ale punktów pod dostatkiem.
Rozdajemy trzy punkty.
- To ostatni odgłos. - Łu!
- Rozczarował cię ten dźwięk, nie? - [Richard] Nic nie słyszałem.
- [przytłumiony odgłos] - O, jest..
- Co wybrała Katherine? - Miecz i ukulele.
[Alex] To nie miecz i ukulele, to młotek i grill!
- [Greg] A, młotek i grill! - [Katherine] Dobra robota!
- [Alex] Dużo punktów. - [Greg] Daisy zgadła oba!
- Richard Herring też! - To gumowy młotek.
Zejdźcie i dodamy to do końcowej punktacji
- i zobaczymy, jak wygląda. - Okej.
Dobra, amatorzy mocnych wrażeń!
[okrzyki i oklaski]
Super. Cześć ponownie.
Dziękuję. Bardzo fajna zabawa z dźwiękami.
Ale jak to wpłynęło na punktację?
Powiem ci.
Słuch niektórych z nich to zajebistość na wyższym poziomie.
- Nie? - Tak było.
Zwłaszcza Richarda i Daisy. Zgadli 6 z możliwych 10.
- Czyli dostają po 6 punktów. - [Greg] Nawet nieźle!
[Alex] Zupełnie nieźle.
Mawaanowi nieźle poszło, 4 z 10.
Najgorzej poszło tej dwójce, Katherine i Johnny'emu,
oboje zgadli po 3, co nawet bardzo
- wpłynęło na wyniki. - Pewnie bardzo.
Tak, bo wcześniej prowadziła. Teraz też prowadzi,
ale nie sama. Końcowe wyniki wyglądają tak - Katherine
ORAZ Richard mają po 19 punktów!
Dogrywka?
Możemy to rozwiązać tylko w jeden sposób, Greg,
nakręcaną dogrywką.
Mieli wybrać nakręcanego dinozaura
i wypuścić go z linii startu.
Mieli 30 sekund na wybranie
dinozaura przed wypuszczeniem go.
Wygrywa najdłuższa pokonana odległość, ale jeśli spadnie ze stołu,
koniec gry. Oto, jak im poszło.
Możesz je przetestować, poćwiczyć przez 20 sekund.
Podoba mi się ten kolor.
Ten mi się nie podoba.
Ten jest powalony.
Wszystkie są nawet szybkie.
[Katherine] Za szybki.
To mój chłopiec.
[gwizdek]
[publiczność] Ooo.
[śmiech]
Chyba jesteśmy na podobnym poziomie.
O dziwo, z wynikiem 7 centymetrów,
- Katherine Parkinson wygrywa! - [Greg] Niesamowite.
[okrzyki i oklaski]
Katherine Parkinson wygrywa odcinek!
Podejdź i odbierz swoje dziurawe nagrody!
[okrzyki i oklaski]
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
W każdym związku są wzloty i upadki.
Więc jeśli siedzicie w domu, zastanawiając się, co macie
wspólnego ze współmałżonkiem, pamiętajcie, mogło być gorzej,
moglibyście mamrotać o bekonie,
podczas gdy wrzeszczy na was Daisy May Cooper.
Do zobaczenia w trzecim odcinku,
ale na razie, raz jeszcze świętujmy zwyciężczynię,
Katherine Parkinson!
[okrzyki i oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time