Punkt obrotu.
Cześć, dobry wieczór, i witam w Taskmasterze.
Nazywam się Greg Davies, i przeprowadzę was przez kolejną godzinę
intensywnej rywalizacji.
Dawni gladiatorzy potrzebowali siły fizycznej, wytrzymałości,
szybkości umysłu i woli przetrwania.
Już w tak wczesnej fazie rywalizacji,
piątka naszych wojowników udowodniła,
że jakby to był starożytny Rzym,
wszyscy już byliby martwi.
Na szczęście nie jest, i żyją dalej.
Z niewidzialną publiką oglądającą z dala,
jesteśmy prawie gotowi zacząć.
Pozostało nam tylko raz jeszcze powitać zawodników.
To... Daisy May Cooper!
Johnny Vegas!
Katherine Parkinson!
Mawaan Rizwan!
I Richard Herring!
I wciąż jak na mnie za blisko,
tak blisko, że słyszę jak sapie i skamle jak chart,
który boi się poprosić o wypuszczenie na siku, to...
[piskliwie] mały Alex Horne!
[okrzyki i oklaski]
- Dziękuję. Cześć. Kapitalnie się czuję. - O, Boże.
Otrzymaliśmy pierwszego e-maila od widza.
Od Shelley, Shelley pisze
"Spytaj proszę Grega Daviesa, czy będzie używał
systemu «pierwszy najlepszy, drugi najlepszy,
trzeci ma owłosioną klatę» w tym sezonie.
A jeśli tak, jaki jest czwarty i piąty?"
"Skąd pochodzę, czwarty to złoty orzeł, piąty baletnica,
szósty - powolny osioł, siódmy - smutny stolarz,
ósmy - bardzo stare dziecko, dziewiąty - kierowca Ubera, dziesiąty - kotlet de volaille".
- Jak się nazywa? - Shelley Kwonk.
- Shelley Kwonk? - Tak jest napisane.
Weź się w garść, Shelley Kwonk!
Dobra. Zadanie nagrodowe.
Jaką mamy kategorię?
Wiesz tak samo jak ja, ale i tak każesz mi mówić,
co jest zupełnie okej.
W tym tygodniu to najlepsza rzecz, która prawdopodobnie ma
mechanizm sprężynowy. Pod koniec odcinka,
zwycięzca pewnie zabierze do domu masę sprężyn.
- Richard Herring. - Tak.
Co przyniosłeś, i co być może ma sprężynę?
Mam coś, co prawdopodobnie ma sprężynę.
Nie jesteś pewny, czy ma podstawowy element zadania?
Jestem pewny, że ma podstawowy element, czyli
"prawdopodobnie" ma sprężynę.
Jeśli na pewno ma sprężynę, wtedy nie działa.
- Nie wiem, czy podoba mi się... - [śmiech]
ta arogancja, którą Herring rozwinął przy trzecim odcinku.
To gra z wyścigami pingwinów, którą głupio kupiłem dla córki.
- Oto ona. - To pingwiny.
Wchodzą na górę, a kiedy zjeżdżają, robią "łiiiii!'.
Gra tę okropną muzykę, typu...
♪ A-a, a-a, a-a! A, a-a, a-a, a-a! ♪
- [śmiech] - [Richard] ♪ Łuuuu! ♪
Bez końca, dopiero aż do wybawienia przez śmierć.
- Tak. - [śmiech]
Fajnie się to ogląda.
Niestety nie zobaczymy, bo rozłożyłem to, żeby zobaczyć,
- czy ma sprężyny. - Okej.
[Alex] Tu widzimy, że nie ma sprężyn.
Jeśli popatrzymy na pierwszy obrazek, i ktoś by spytał,
"Są w tym sprężyny?"
- Popatrzyłbyś, i powiedział... - [obaj] "Prawdopodobnie".
- Dobry początek. - Dziękuję.
Katherine. Pokonasz "e-e, e-e, e-e"?
Nie. Ale to coś podobnego, też zabawka.
Coś, czym się świetnie bawiłam.
To pistolet na wodę. Dosyć potężny.
Myślisz, że ma sprężyny, Greg?
Ty popatrz i powiedz, jak myślisz?
Pewnie tak. Ma mechanizm, gdzie przesuwa się do przodu i tyłu.
Nie ma, sprawdziłem.
Ale można pomyśleć, że ma.
- Tak. Odhaczone. - Odhaczone.
Gratulacje. Szczerze, wolę pingwiny,
bo bardzo zirytowały Richarda.
Używam go do podlewania kwiatków, jeśli to pomoże.
- A, trochę tak. - [śmiech]
To spore ciśnienie dla chryzantem.
Tak, bardzo kierunkowy. Ale wiem, o czym mówisz.
Ale niektóre rośliny lubią ciśnienie.
I tak nie podlewa się chryzantem na poziomie płatków,
tylko... [wzdycha] przy korzeniach.
[śmiech]
Mawaan, co przyniosłeś?
- Mój materac. - [Alex] Zobaczmy.
To faktycznie mój materac.
Przez ostatnie dwa dni spałem na sofie,
tak się poświęcam.
Ma sprężynę, Mawaan?
[Richard] No, na pewno ma sprężyny, nie?
- Czekaj, nie, nie... - [Richard] Kilka sprężyn?
Wygląda jak pianka memory.
Czekaj, co chcesz usłyszeć?
- [Greg] Że prawdopodobnie ma... - Tak, prawdopodobnie.
To pianka memory czy materac sprężynowy?
To pianka memory.
No, to nie ma sprężyn.
- Ma rację. - Nie, nie, nie.
Wpadłeś we własne sidła.
Nie pocięliśmy go, więc nie wiemy na pewno.
Bzdury. Stawiam pięć stów, że to pianka memory.
- [Greg] Johnny! - Słucham.
Co przyniosłeś, co pewnie ma sprężynę?
Przyniosłem jednorękiego bandytę.
- [Alex] Zobaczmy. - [Richard] O, dobre.
[Greg] Fajna nagroda.
Wiem, wiem, ryzykuję tutaj.
Ciężko ci będzie to stracić.
Ciężko, bo nawet działa.
Zajmuje dzieci w trakcie imprez rodzinnych.
Ustaliliśmy z siostrą, żeby dodać na górze
"Kiedy zabawa się kończy, skończ".
[śmiech]
Pięciolatek może po prostu powiedzieć,
"To jest życie dla mnie. Komu potrzebna szósta klasa?"
- Nawet niezła rzecz. - Niezła rzecz. Ktoś został?
- Ja. - Wielka zawodniczka.
Wcześniej przyniosła crumpeta.
[śmiech]
- [Greg] Zobaczmy. - Parasol.
- [Alex] Przyniosła parasol. - [Daisy] Powiem, dlaczego...
Jakby to było pytanie w Familiadzie,
wygrałabym, i wygrałabym też z crumpetami.
Nie wiem, czy można tu przyjść i stosować zasady
innych programów.
[śmiech]
Nie tak tu się wygrywa.
To prawda. Jakby to było Blockbusters...
"Jakby to było Play Your Cards Right, wymiótłbym!"
Oczywiście, że ma sprężynę. Inaczej by się nie otwierał.
- Niektóre nie mają. Nie wszystkie mają sprężyny. - Nie?
Słuchajcie, uważam, że jesteście świetną grupą ludzi...
poza tą rundą.
[śmiech]
- Ostatnie miejsce - oczywiście, parasol. - Co?!
Przedostatnie, bez gadania, pistolet na wodę.
O Boże, trochę ciężko.
Trzecie miejsce, irytująca gra z pingwinami.
3 punkty dla Richarda Herringa.
Ciężkie, bo podobało mi się "e-e, e-e, e". Zostaje tak.
Materac Mawaana - nie wiem, dobrze mi go sprzedał.
To jak voodoo.
I oczywiście, najlepsza nagroda,
jednoręki bandyta Johnny'ego, którego, na razie, zatrzymuje.
- [Alex] 5 punktów dla Johnny'ego Vegasa! - [oklaski]
- Dobra! Lecimy dalej. - Tak jest.
A to, zupełnie jak nadmiernie wykwalifikowana osoba,
ma 180 stopni.
- Cześć, Alex. - [Alex] Cześć, Johnny.
- Dobra. - [Alex] Dobra.
Jest napisane do góry nogami.
E, "Stwórz najlepszy..."
"Stwórz najlepszy filmik do góry nogami".
"Masz godzinę".
"Twój czas jest liczony od teraz".
- Przeczytałam do góry nogami. - [Alex] Jesteśmy pod wrażeniem.
Jeśli nagra się coś kamerą do góry nogami,
to nie ma różnicy, nie?
Moja pierwsza myśl to Lionel Richie chodzący po suficie.
Ale nie wiem, czy uda nam się...
[Alex] Pójdziesz i opracujesz pomysł?
- Nie. Po prostu zabierzmy się do roboty. - [Alex] Okej.
Powiem wam - kiedy chcę być
w nastroju imprezowym, podchodzę do odtwarzacza
i puszczam klasyczny taneczny hit Lionela Richiego,
"Chodzenie po suficie". [zamiast "Tańczenie"]
[śmiech]
Pomyślcie, że Lionel Richie to ogląda
i myśli, "To jest moja spuścizna?"
"Chodzenie po cholernym suficie?"
"Wiecie, ile godzin poświęciłem na wyrażenie siebie, na swoją muzykę?"
Było na stronie B płyty!
[śmiech]
- Ale uczucie! - Tak, kiedy chodzi się po suficie.
Ale uczucie, kiedy chodzę sobie po suficie!
[Greg] O, rany.
Dobra. Wygląda, że zobaczymy klasyk.
Jako pierwszą zobaczymy Katherine Parkinson,
która jest świetną aktorką.
Ja nie jestem aktorem, ale i tak, tu gramy razem.
Łoł.
Hmm.
A!
- Jest fajnie. - Nie?
Tak?
- [wzdycha] - Coś nie tak?
Nie wiem. Jakoś inaczej się czuję.
- Co masz na myśli? - Nie wiem. Czuję się jakoś...
zdezorientowana.
Jakby... do góry nogami.
- Nie zauważyłeś we mnie żadnej zmiany? - Nie.
Poza tym, że masz wielkie ręce.
[śmiech]
Na zdrowie.
[śmiech]
[oklaski]
Wizualnie piękne. Miałem problem z fabułą.
To chyba po prostu historia pary, która...
- O, byli parą? - Tak, a co? Co myślałeś?
Myślałem, że to dwójka ludzi pijąca sobie, z dziwnymi rękami.
Jedna z tych osób się wygłupiała,
bo jest okropnym aktorem.
[śmiech]
Nie ma filmu, którego byś nie zrujnował.
Absolutnie zrujnował. Wyobraź sobie, jakbyś był w Liście Schindlera.
[śmiech]
Nie, nie poszłoby mi dobrze.
Ale dałem z siebie wszystko. Jak zawsze.
Dałeś z siebie wszystko. Zniszczyłeś to.
Twój podbródek nadał oczom prawdziwej głębi i wrażliwości.
Chyba najbardziej przeraża mnie to,
że jako podbródek jestem bardziej atrakcyjna.
Ale sama sobie z tym poradzę.
Jest twój. Chwal się nim.
- Tak. Dobrze, dziękuję. - Dobra, kto teraz?
Teraz czas na apel od mało znanej
organizacji dogórynogalizmu Johnny'ego Vegasa.
[melancholijna muzyka]
To pilny apel...
Dogórynogalizm.
...obecnie cierpi na nią jedna, może dwie osoby w UK.
Cierpiący mogą stracić rodzinę,
przyjaciół,
i szansę na jakiekolwiek normalne życie społeczne.
PARK TRAMPOLIN
Zaledwie 3 funty miesięcznie zapewni im środki
potrzebne do obrotu wydarzeń...
będąc do góry nogami.
Aby pomóc grawitacyjnie nieszczęśliwym,
wyślij SMS-a o treści "ŁOOŁ!" pod numer 96969696,
i pomóż odwrócić grymas na ich twarzy...
do dołu nogami.
- [oklaski] - [Katherine] Mocne.
To dużo mówi o twoich umiejętnościach filmowych,
bo autentycznie żałowałem
ludzi z dogórynogalizmem.
Biedny gnojek musiał przykleić sobie owoce do talerza!
To coś, o czym nie mówiłem publicznie, aż do teraz.
Nie wiem, co powiedzieć. Serio poruszające.
Taki był pomysł. Johnny odbył 5-minutowe spotkanie produkcyjne
z samym sobą. Wziąłeś to zadanie na poważnie.
Tak.
To na tym spotkaniu wymyśliłeś frazę
"grawitacyjnie nieszczęśliwi"?
[śmiech]
Okej! Chyba na razie wystarczy, chciwi ludzie.
Ale jeśli wytrzymacie kilka minut,
może pozwolę wam zobaczyć więcej.
Kiedy wrócicie!
O, cześć. Witajcie ponownie w Taskmasterze.
Reklamy sprawiły, że straciliście więcej pieniędzy? Tak?
Pomyślcie o swoich dzieciach! Potrzebują waszego czasu, nie ubrań!
Przed przerwą, wszystko było do góry nogami, nie?
Tak, było. Rany, byłem skołowany!
Tamci ludzie starali się stworzyć
najlepszy film do góry nogami.
Kolejny jest Mawaan Rizwan.
Dawno, dawno temu, był sobie samotny nietoperz.
Jestem taki samotny, bujając się samemu. Chciałbym być normalny!
Ale pewnego dnia, spotkał magicznego konia.
O hej, samotny nietoperzu.
Pocałuj mnie i odwrócisz się w dobrą stronę.
[śmiech i jęki]
[rżenie]
Teraz pocałuj mnie jeszcze raz, żebym ja się obrócił.
Wal się, koniu. Tylko cię wykorzystałem.
Czemu, ty samolubny sukinsynu.
I żyli długo i szczęśliwie.
Mic drop!
Cóż, przynajmniej jedno z nich.
[Greg] Wow.
Nie no, to filmik o nietoperzu liżącym się z koniem.
Chyba tak zaczął się COVID.
- [śmiech] - Moim zdaniem, było ciekawe.
Wcześniej nie mówiło się o miłości nietoperzy i koni,
- z tego, co wiem. - Tak. Chciałem, wiesz,
użyć platformy, żeby zwrócić uwagę na...
społeczności, o których się nie mówi.
Efekt do góry nogami na początku był dobry, nie?
Absolutnie świetny.
Bolało?
Katherine, dlaczego uważasz, że bolało?
Bo... wyobraziłam sobie, że tak robię, i...
Ale myślałaś, że był do góry nogami?
- Nie... - [śmiech]
- Nigdy nie byłem do góry nogami. - Och!
- Kamera była do góry nogami. - Myślałam, że był.
Nie, on stał normalnie, a głowa konia...
Nie byłoby łatwiej, jakby on był do góry nogami?
Nie. Spróbowaliśmy. Nie było łatwo.
[Richard] Ciężko byłoby mu odejść.
- [Katherine] Tak. - [śmiech]
- Kolejna jest Daisy. - [Greg] Super.
To będzie film o tych kurczakach.
To będzie nasza wydma.
Będzie super wyglądało.
Będzie świetnie wyglądać!
[chichocze]
Dobre.
♪ La, la, la, la ♪
MIASTO KURCZAKÓW
Film autorstwa Daisy May Cooper
♪ La, la, la ♪
Scenariusz
♪ La, la, la, la ♪
Rekwizyty
Reżyseria
♪ La, la, la ♪
♪ Laaa, la, la, la, la-la-la-la ♪
[gdakanie]
- [śmiech i oklaski] - [Mawaan] Wow.
Jakie było zadanie? Przeczytaj.
- "Stwórz najlepszy filmik do góry nogami". - "Do góry nogami"...
Co tu było do góry nogami?
- Wszystko było do góry nogami... - Wszystko było do góry nogami.
Kamera też była do góry nogami,
- więc w ogóle nie wyglądało do góry nogami. - Nie. O tym mówię.
Problem był taki, że było...
- [Greg] W normalną stronę. - Spędziłam dużo czasu na tle
i nie miałam za dużo czasu na faktyczny filmik.
[Alex] To był jeden z problemów.
Przyznam, że ścieżka dźwiękowa była porażająca.
[Greg] O tak, była.
Wyobrażam sobie, jak kucasz nad mikrofonem,
♪ Ła, ła, ła, łaaa... ♪
♪ Ła, ła... ♪
Co jakiś czas robiąc przerwę, żeby powiedzieć
"To będzie świetne".
Absolutnie okropne.
Nie, ja nie... Dobra, to tyle.
Nic nie powiem przez resztę sezonu. Będę tylko siedzieć.
Przez resztę sezonu?!
Jeśli to ci się nie podobało,
nie spodoba ci się nic, co zrobiłam,
bo to był mój szczyt.
Kto został? Herring!
Tak, w końcu. Wszyscy znamy go jako Richarda Herringa,
więc dlatego tak go przedstawię, oto Richard Herring.
[gdakanie]
[hałas]
[brzęk szkła]
Aaa!
Aa! Aaa!
Haa... aaa!
Aaaa!
Aaa!
Aa!
[gdakanie]
[śmiech]
- [oklaski] - [Mawaan] Wow.
Daję ci spokój.
Twoja gra podczas trzęsienia ziemi...
była okropna!
To nie trzęsienie ziemi, to zjawisko nadprzyrodzone.
Znajduję się na suficie, spada dużo rzeczy,
ale jajko spada w górę, więc wszystko jest niejasne...
To jak mamy to zrozumieć? Że jesteś...
Nie będę wyjaśniać! Nie pyta się reżysera, "co to było?"
Nie podchodzisz do Stanleya Kubricka i pytasz, "o czym to było"?
Tak, jeśli Stanley Kubrick chce dostać punkty!
[Katherine] W sztuce nie można się pomylić.
Chyba można, jeśli chodzi o Daisy...
Popełniłam błąd, spędzając za wiele czasu na tle, ale to...
Tak, ale miałaś ścieżkę dźwiękową.
Wszystkich nas pobiłaś ścieżką dźwiękową.
♪ Ła, ła, ła, łaa... ♪
Ciągle pamiętasz, widzisz?
Miałem dać Daisy na koniec,
ale przez to, że Richard się bronił, on będzie ostatni.
1 punkt dla Richarda Herringa.
Jej był... nie nagrała go w dobrą stronę!
Wiem, było do dupy! Było gorsze od twojego, wiem!
[Alex] Kto na trzecim?
Twój występ jej bardzo przeszkodził,
Katherine na trzecim. Mawaan zgarnia 4 punkty.
- [Alex] Drugie miejsce. - Przyjmę.
Ale, bez gadania, najbardziej poruszający filmik...
- był Johnny'ego. 5 punktów. - [Alex] Znowu 5 dla Johnny'ego Vegasa!
[oklaski]
Podam wam obecne punkty w sezonie.
1/4 sezonu.
Katherine ma 30 punktów,
ale tylko 5 dzieli ją od osób na szczycie.
Mawaan i Daisy mają po 32,
Johnny i Richard mają po 35.
- [Greg gwiżdże] - Boże, jestem ostatnia.
W tym odcinku, Johnny wygrywa z 10 punktami, a Daisy ma 3.
- [Greg] Super. - [Daisy] Ach.
- Okej, co teraz? - Mamy dobre wieści,
bo to wiąże się z wpychaniem czegoś długiego do czegoś miękkiego!
- Zobaczmy. - Uuu.
[Alex] Wow.
Podniosłam swój poziom gry.
[Alex] W końcu.
Mm, tak.
Z powrotem w pokoju nikczemnych przyjemności.
"Wsadź całe spaghetti do grejpfruta".
"Grejpfrut nie może opuścić pokoju".
Słyszałeś?
"Wygrywa najwięcej spaghetti w grejpfrucie".
- "Masz 10 minut". - "Przez ostatnie 8 minut,
musisz stać obiema stopami na zaznaczonym miejscu".
"Twój czas jest liczony od... teraz".
Czyli mam dwie minuty na wymyślenie czegoś.
Rozumiem. Wsadź spaghetti do grejpfruta. Lećmy z tym.
Najpierw, oboje mają bardzo piękne, długie włosy -
to Katherine i Richard.
Zobaczmy.
Zobaczmy, jak łatwo wciska się je w grejpfruta.
O czymś takim mówimy? Nie?
[Alex] To twój wybór.
Chyba niczego nie pominęłam.
[Alex] Nie, to chyba spaghetti w grejpfrucie.
Ale dlaczego jest napisane, że
mam stać w miejscu przez ostatnie 8 minut? Czy jest coś...
Mam się gdzieś przesunąć?
Zrobię jeża ze spaghetti.
Nie muszę opuszczać pokoju, zostanę tutaj.
[Alex] Widzisz zaznaczone miejsce?
Stoję na nim. Nawet nie muszę na nim stać przez 2 minuty.
Po co tracić 2 minuty, kiedy tak łatwo
- wsadza się spaghetti w grejpfruta? - [Alex] Okej.
Dwie naraz?
- [łamanie] - Ups.
I tak będzie wyglądało artystycznie.
Nawet jeśli, będzie ładnie wyglądać.
- [śmiech] - A.
Została masa czasu, nie?
Aaa, już widzę.
- [Alex] Widzisz? - Tak. Cóż, nie widzę.
- [Katherine] Wiesz, jak światło zgasło? - [Alex] Mm-hm?
Podejrzewam, że to część zadania.
- Zostało ci 8 minut, Katherine. - Nie ma sprawy.
[Richard] Jezu. Jest trudniej, kiedy nic nie widać.
[Katherine wzdycha] Ciągle tu jesteś, nie?
- [Alex] Ciągle jestem. - No.
- [łamanie] - O, chrzanić to.
[Richard] A, kurde.
[Katherine wzdycha] W takich momentach,
chciałabym być oburęczna.
- [Alex] W takich momentach? - [Katherine] W takich momentach, tak.
[gwizdek]
[Richard] To ilość spaghetti w grejpfrucie nie do pobicia.
[gwizdek]
Chcę zobaczyć, jak komuś lepiej idzie.
[Greg] Elektryczne.
To było... medytacyjne, nie?
Tak, poczułem każdą sekundę.
Tylko Katherine, w jednym momencie mówiąca "chrzanić to"
powstrzymała mnie od wbiegnięcia pod pędzące auto.
Powiedzieć ci, ile wsadzili do grejpfruta?
Rób, co chcesz.
Mogę podrasować pomiary, jak chcesz.
Richard, który był pewny, że jego grejpfruta nie da się pobić,
147 gramów, albo odpowiednik siedmiu myszy.
Katherine, trzy myszy na płycie CD, 73 gramy.
Katherine miała niedużo, bo Richard wciskał w kępkach.
Życie jest bez sensu, nie?
Dobra, postawmy kreskę pod pierwszą połową odcinka.
Co było, to było. Włączcie czajnik.
Teraz twoja kolej. Nie, teraz twoja kolej!
Cześć, i witam w trzeciej części dzisiejszego odcinka,
gdzie Daisy May Cooper wspaniałomyślnie oddała
zwykłą parasolkę do puli nagród.
Przed przerwą, byliśmy w trakcie zadania
ze spaghetti i grejpfrutami. Jestem w błędzie?
Nie, jesteś wysoki i silny i przystojny i potężny.
Kolejni są Johnny i Mawaan.
Mogę złamać spaghetti i użyć do eksperymentu, nie?
- [Alex] Okej. - Zobaczę... dobra, spróbowałem.
Macie szufladę pełną woreczków strunowych,
co świadczy, że macie złe zamiary.
- [Alex] Bądź ostrożny. - Robię duże dziury.
To takie łatwe?
[Alex] Za 40 sekund nie będziesz mógł wyjść.
Nie wychodzę, nie? Bądźmy szczerzy.
Wiem, ściągnę czapkę!
Jest jakaś zakazana zasada,
że jeśli spaghetti się złamie, odrąbiecie mi głowę?
Zaraz stanie się coś, o czym nie wiem?
[Alex] Masz 8 minut i 5 sekund.
Czy to może być... O, robicie sobie... Nie!
Co jest, kuźwa. Czekaj, to... Czy to...
Macie noktowizory?
- [Alex] Czym są noktowizory? - Używają ich w Nawiedzonych.
[Johnny wzdycha] O Boże, palcuję mandarynkę.
[Alex] To grejpfrut.
- [Alex] Zostało 3,5 minuty. - [Mawaan] Pokonam cię w twojej własnej grze.
[Alex] O czym mówisz?
- O niczym! - [łamanie spaghetti]
- Em... - [dźwięk zamka]
[Johnny] Gdzie jest dziura? Tak, wsadzam palec.
[Alex] Jak ci idzie, Johnny?
[Johnny] Wiesz co? Nie wiem, bo nic nie widzę, Alex.
[Mawaan] To okropne, kiedy kończy się miejsce na grejpfrucie.
[Mawaan] Wszyscy tak mieliśmy.
[gwizdek]
Wszystko.
- [oklaski] - [Johnny] Co się dzieje?
[gwizdek]
- [śmiech i oklaski] - [Alex] Szerokie... dziury.
Wygląda jak odcinek programu o nowinkach technicznych.
Przyszłość rolnictwa!
[śmiech]
Mogę spytać, czy gasnące światło
zrobiło wam jakąkolwiek różnicę,
poza tym, że obaj brzmieliście przerażająco?
- Mi zrobiło! - Na gorsze?
Tak, bo...
Kąt, wiesz, penetracji makaronu.
Johnny, dlatego, że wywiercił dziury w owocu,
włożył 406 gramów, dwa chomiki.
Zważyłem je, biorąc te, które zostały w słoiku
i odejmując je od pierwotnej wagi 1000 gramów.
W słoiku nic nie zostało!
To dlatego, że wsadził całe spaghetti do grejpfruta.
Zawsze dwa razy sprawdzam moje pomiary,
więc zważyłem spaghetti w grejpfrucie,
i ważyło tylko 442 gramy, więc zniknęło jakieś 500 gramów spaghetti.
- Musisz sprawdzić jeszcze raz. - Sprawdziłem.
Przesłuchałem dźwięki z nagrania Mawaana
i, po tym, jak skończyliśmy, usłyszałem jakieś dźwięki.
- Nie! - Posłuchajcie, jak wychodził z pokoju.
[rozpięcie zamka]
[metaliczny brzęk]
[pusty dźwięk]
O, rany.
To garderoba Mawaana, a to jego kosz.
[Mawaan] Co? Wrabiacie mnie!
- Nie jesteście w szoku? - To okropne.
Ze wszystkich, jesteś ostatnią osobą, jaką bym podejrzewała.
- [Mawaan] Serio? - Jesteś Lance'em Armstrongiem wśród nas.
Będzie zdyskwalifikowany?
Nie wiem. Ekscytujące, nie?
Nie wiem, i to ja decyduję.
I tak zapłacicie mi za program, nie?
[śmiech]
To nawet nie techniczne złamanie zasad, to...
Czyli technicznie nie złamał zasad?
Nie, ale jego podstępne zamiary mnie niepokoją.
Byłem w ciemności! Przynajmniej się zabawię.
Bycie podstępnym nie jest zabawne!
Nie. Jak psychopata.
Powiem to. Jesteś podstępną makaronową żmiją.
- Tak. - Właśnie tak, podstępną makaronową żmiją.
Ale i tak prowadzi. 442 gramy.
- [Katherine] Nie, nie. - [Daisy] Co? Nie, na pewno nie!
Chodzi o to, że nie musiał oszukiwać.
Nawet nie pozbyłeś się go w sprytny sposób.
Ja bym go połamała i spuściła w toalecie.
Ale teraz wykazujesz te same podstępne makaronowe skłonności,
co podstępna makaronowa żmija.
Tak, ale mi by poszło lepiej.
- Byłabym bardziej podstępna. - [Richard] Ciebie nie widzieliśmy.
Została nam jedna osoba,
i mam niezły żart o jej nazwisku.
Ostrzegam, że może wydawać dźwięki
gołębia i zadowolonego kota jednocześnie.
Tak, Daisy May Kuu-prrr.
- Zobaczmy. - Boże, nie cierpię cię.
Spróbuję go ugotować.
[śmiech]
Dobra. Włączmy czajnik.
O, mogę włożyć go do miski, i wtedy... tak!
Ile czasu, zanim muszę wrócić?
- Minuta. - Dobra.
Tak, okej.
Dobra.
Zrobimy tak, będzie się marynować
w gorącej wodzie.
No kuźwa mać!
Nic nie mówiliście o świetle!
Dobra. Dam sobie radę.
[jęki]
[sapanie]
Teraz robię bałagan.
Spaghetti robi się miękkie.
Niech woda przeniknie do spaghetti, żeby zmiękło.
O, tak!
Dzieło sztuki.
[gwizdek]
[śmiech i oklaski]
[Alex] Dobra robota, Daisy.
- [Alex] Do widzenia. - Pa!
[chichocze]
Szczerze, do ostatniego kadru myślałem, że straciłaś rozum.
Była bardzo spokojna, w ciemności, z garnkiem wrzącej wody,
i dopiero co wgryzła się w grejpfruta...
Tak. Użyłam zębów jako narzędzia
do otworzenia grejpfruta, i całego go wyjęłam.
Wyciągnęłaś miąższ?
Wyciągnęłam miąższ gołymi rękami. Nie użyłam niczego innego.
Wow. Dobrze jest mieć jakieś zdolności, nie?
[Alex] Sporo włożyła.
Włożyła 757 gramów, 1/3 wagi chihuahuy.
- I było w środku. Nic nie mogę powiedzieć. - Pierwsze miejsce dla Daisy, na podstawie wagi.
- [Greg] Oczywiście. - Serio? Serio!
- Szczerze! - [Alex] 5 punktów.
Katherine oczywiście ostatnia z zaledwie 73 gramami,
Richard 147 gramów,
Johnny 407 gramów, Mawaan 442. Jego reszta była w koszu.
Dam temu panu okazję,
aby stanął przed wszystkimi i przyznał, że jest podstępną makaronową żmiją
i oficjalnie przeprosił.
Tak, ale jak już zostaje się
podstępną makaronową żmiją, to koniec, nie?
Zawsze będę tak znany.
Tylko przez tę część byłeś podstępną makaronową żmiją.
Okej. Przez cztery minuty tego zadania...
...byłem podstępną makaronową żmiją.
[Greg] Dobrze. Łuu!
To wymaga wiele odwagi.
Dziękuje, to świadectwo...
Zawsze jest miejsce na poprawę, więc dziękuję.
[Katherine] I tak dostanie te punkty, nie?
Co oznacza, że na koniec,
- Daisy wygrywa zadanie z 5 punktami. - [Greg] Dobra robota!
Super. Ostatnie zadanie, proszę.
Okidoki panie Poki, tutaj mamy... rzucanie do celu.
Jeden but!
"Wrzuć ten but do wanny,
używając samodzielnie zrobionej katapulty".
"Katapultą możesz operować tylko stopami".
"Nie możesz przenieść wanny ani czerwonej zieleni..."
"...i musisz zbudować katapultę na czerwonej zieleni".
O, panie.
"Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
Zobaczmy, co zrobili szaleni katapulciści.
Okej, zacznijmy od Johnny'ego.
- Mogę operować nią tylko stopami? - [Alex] Tak, Johnny.
Zrobię tak.
Zobaczę, czy w ogóle będzie wyrzut.
- [śmiech] - Kurczę!
Ajjjj-ja!
Uu, prawie.
Aaa!
[jęki]
Jeśli tu zyskam dłuższy, szerszy wyrzut...
1, 2, 3!
Ooo!
[brzęk metalu]
- [jęk publiczności] - [Alex] Nieźle.
- Mam potrzymać? - Nie.
"Mieliście w pracy wypadek nie ze swojej winy?"
[jęki i oklaski]
Plan B.
Nie!
Ten zadziała.
Ohohoo!
O, na litość...
Dobra. Zadziała.
O, na...
- Tak! - [oklaski]
W końcu!
Dramatyczne wyjście.
Większość ruchów z twoich prób
ostatni raz widziałem
o czwartej nad ranem w Birmingham,
wykonywane przez zupełnie nachlanego gościa.
Cieszyliśmy się, kiedy był koniec.
Jak długo Johnny kopał rzeczami po ogrodzie?
Zadziwiająco krótko. 12 minut, 20 sekund.
- [Greg] Tak. - Było tylko 12 prób.
Powiedziałbym, że faktyczne pomyślne wpadnięcie buta
nie powstało poprzez katapultowanie.
Powstało, bo facet kopnął buta do wanny.
Nie była zastosowana żadna dźwignia.
Położyłeś buta na grabie, a potem kopnąłeś nim do wanny.
[Alex] Katapulta to urządzenie, które wyrzuca przedmioty na dużą odległość.
Tak, i było sklejone,
więc był punkt obrotu.
Był punkt obrotu.
Już wtedy kostka nieźle mi spuchnęła.
Nie dziwię się. Miałeś niezły wieczór. Niesamowite.
Okej, została jedna część, ale przed tym...
...muszą być reklamy!
Dobra, witam ponownie w Taskmasterze.
Nie ma czasu do stracenia, bo tworzymy katapulty.
- Tak, Alex? - Tak.
I nie byle jakie katapulty, tylko takie do trafienia butem do wanny.
Kolejni są Daisy i Richard.
Ale muszę operować nią stopami.
Zobaczymy, jak wyjdzie.
- Gotowy? - [Alex] O, tak.
Uch.
[śmieje się]
Dobra.
[Alex] Wow.
Okej, mniejszy nacisk.
- To się liczy jako katapulta? - [Alex] To zależy od ciebie, Richard.
Leć!
Bardzo krzywo leci.
Och!
No, dawaj!
Tak!
[oklaski]
[zwolnione tempo] Tak!
[Alex] Dzięki, Daisy.
[Alex] Do dziesięciu razy sztuka.
Ał!
[okrzyki i oklaski]
Wpadło.
- Super. Dziękuję, Richard. - Dziękuję bardzo.
Dobra. Twój początkowy projekt katapulty był skomplikowany.
Zapisałem, że zaczęło się od dobrego projektu,
i skończyło się na gościu tupiącym w sanki.
Wpadło. Ile zajęło?
Zajęło Richardowi 16 minut i 10 sekund.
16 minut samotnego tupania w sanki.
Dokładnie dwa razy dłużej niż Daisy.
Jej zajęło to tylko 8 minut i 5 sekund.
Dobrze.
Nie tylko zajęło jej to połowę czasu, ale muszę przyznać,
Daisy May Cooper wyglądała jak zawodowa sportowczyni.
O, serio?
To skupienie, jakby to był prawdziwy sport.
- Bardzo mi się podobało. - Mocne.
Oto ostatnia dwójka. To Mawaan i Katherine.
Czego użyłbyś do zrobienia katapulty?
- Nie mogę powiedzieć. - To jak patyk w kształcie Y.
- Okej. - Poszukasz jakiegoś?
Mam poszukać patyka w kształcie Y?
- Tak. - W... lesie?
Może spróbuj w domu?
[Alex] Powinno zadziałać.
O, czekaj.
Ściągnąłbyś to?
[Alex] Nieźle.
No!
Podejdziesz i potrzymasz?
Tak.
[cicho] Co trzeba zrobić, żeby wystrzelić czymś z katapulty?
Słyszą cię.
Okej.
Czekaj.
[śmieje się]
Aaa! Cholera!
Dawaj!
Mam pociągnąć... tak? Naprawdę?
O, Boże. Gotowy?
Jakby tak.
Aa!
Dokąd poleciał?
- Ciągle jest tutaj. - Och.
Mogłem się rozciągnąć.
Nogi dalej od siebie. Dziękuję.
Gdzie jest?
Uwaga!
Dawaj. Dawaj. Dawaj.
To bardzo mała wanna, Alex.
Hipotetycznie, robiłabym coś takiego...
Szkoda, że moje dłonie nie są stopami.
Tak, wpadnie! Dawaj!
Aaa!
Co tam robi?
Nie! [krzyczy]
Raz, dwa, trzy.
Zrobimy tak, że przykleimy to tu,
but będzie tutaj?
No.
O, nie!
Nie, no.
Dawaj. Daw... aaaa!
[oklaski]
[Alex] Zatrzymałem czas.
Raz, dwa, trzy.
Tak!
Dziękuję, Katherine.
[oklaski]
[Greg] Dobra.
- Najpierw pogadamy o Mawaanie. - Okej.
Miał jeden system, którego się trzymał.
Trzymał się go 84 razy.
84 prób. Jak mu poszło?
Bardzo źle.
Ponad pół godziny.
Nie. Nie!
- Tak, 31 minut... - Przesadzasz!
Nie przesadzam. 31 minut i 12 sekund.
Przypomnij sobie to uczucie przytłaczającego rozczarowania
i porozmawiajmy o Katherine.
[śmiech]
Jestem zadowolona z tego, jak mi poszło.
Oto, co zapisałem.
Początkowo, przez chwilę potrząsałaś anteną telewizyjną przy przyczepie.
Potem, jeśli dobrze widziałem, założyłaś gumę
na stopy i leżałaś na plecach,
gdy Alex bezskutecznie starał się wystrzelić butem z twoich stóp.
We wszystkich tych próbach,
but nie poleciał dalej niż na pół metra.
Potem zniszczyłaś pergolę.
W końcu, dołożyłaś do niej długi kij,
którym spuściłaś buta do wanny.
- Wrzuciłaś do wanny. - I wpadł.
Powiedziałaś, co wszyscy myśleliśmy, "byłoby łatwiej,
jakby moje dłonie były stopami".
[Richard się śmieje]
Zapisałem to jako jeden z klasycznych cytatów Taskmastera.
"Szkoda, że moje dłonie..."
"Szkoda, że moje dłonie nie są stopami".
O dziwo, była tylko o półtorej minuty wolniejsza
od Mawaana. Trwało 32 minuty i 45 sekund.
[Greg] Wow. Podaj podsumowanie.
Okej, cóż, Katherine, ostatnie miejsce, 1 punkt.
Mawaan, 2 punkty. Richard jest trzeci z 3 punktami.
Johnny drugi z 4 punktami,
ale wygrywa, znowu, Daisy May Cooper, która zgarnia 5 punktów.
- [oklaski] - Katapultowa sportowczyni.
Rzućmy okiem na punktację, zanim ich odeślę.
Tak, są ciekawe.
Katherine brakuje teraz 10 punktów do lidera,
którym jest Johnny Vegas z 17 punktami.
[Alex] Ciekawy odcinek.
Dobra, wstańcie
i udajcie się na scenę na ostatnie zadanie odcinka!
- Cześć. - Cześć, Greg.
Kto przeczyta zadanie, młody człowieku?
Daisy May Cooper przeczyta zadanie.
[Greg] Świetnie.
"Narysujcie rzecz na karcie".
"Nie możecie się w żaden sposób ze sobą komunikować".
"Musicie stać na swoim miejscu i nie ruszać płótna ani podestu".
"Wygrywa zespół, który jako pierwszy zgadnie rzecz".
Tak, to zadanie zespołowe.
Daisy i Richard kontra Johnny, Katherine i Mawaan.
Musicie narysować rzecz zapisaną na karcie,
wygrywa zespół, który zgadnie jako pierwszy.
Zrobimy tak trzy razy, więc każdy coś narysuje,
a w waszym zespole ktoś będzie rysował dwa razy.
Są dwa punkty dla uczestnika za każdą wygraną. Okej?
Spójrzcie na karty, nie pokazujcie nikomu,
tylko zapamiętajcie.
Klarnet
Włączcie ruchomy podest.
Strzykawka
Po gwizdku zacznijcie rysować.
I... [gwizdek]
[Katherine] To para uszu?
- Igła podskórna! Strzykawka! - [gwizdek]
Richard zgadł, Daisy rysowała strzykawkę,
więc dostają 2 punkty.
Mawaan rysował klarnet.
[Johnny] Miałem powiedzieć, że kangura.
Druga runda. Teraz znamy zasady. Spójrzcie na karty.
Kombajn
Nie pokazujcie nikomu.
Zacznijcie rysować po gwizdku.
Kserokopiarka
Włączcie podest.
Nie zagwizdałem jeszcze!
[gwizdek] Zagwizdałem.
[Johnny] Włosy łonowe!
- [Mawaan] Kurczak. Diament. - [Johnny] Pudełko!
Bicykl.
- [Daisy] Bradley Wiggins. - [Mawaan] Dywan w sypialni.
Poduszki.
- [Daisy] Samochód. Traktor! - [Mawaan] Zagroda.
- Kombajn. - [gwizdek]
- To jest kombajn. - [Greg] Dobra robota.
Mogę zobaczyć ten Katherine? Nie widziałem.
[Alex] Odwróćmy to do Grega.
To poduszki z przyczepy.
Bardzo blisko. To kserokopiarka.
[śmiech]
Znowu zamieńcie się miejscami.
Okej, przygotujcie się na trzecią rundę.
[Alex] Mają markery, teraz mogą podejść po karty.
Nie pokazujcie nikomu.
Och.
Piaskownica
[Alex] Zadowolony?
- Nie. - Och.
Rysujcie dopiero po gwizdku, proszę.
Powodzenia.
- [gwizdek] - Możecie rysować.
[Mawaan] Uszy.
Telewizja.
- [Katherine] Jajko sadzone. - [Mawaan] Torebka.
[Alex] Na razie zgadli telewizję, jajko sadzone i torebkę, Greg.
- [Katherine] Samochód. - [Richard] Twarz.
O, to jest...
[Richard] Niszczycie siebie nawzajem.
To krajobraz? Natura?
- Pudełko. - Nawet nie...
Pudełko! Pudełko!
[śmieje się]
[Mawaan] Rysuj!
Rysuj, Johnny!
[Katherine] Pudełko. Toster! Toster!
- [Mawaan] Xbox! - [Katherine] Budka telefoniczna.
[Greg] Daisy straciła rozum.
[Alex] Rysunek Daisy nie jest zły.
Spaghetti! Spaghetti!
- [Alex] Blisko. - Makaron!
- [Mawaan] Pudełko zapałek. - [Katherine] Pudełko!
Bolognese.
Pudełko. Pudełko!
Rysuj, Johnny!
Johnny, rysuj!
- [Katherine] Trumna. - [Richard] Vermicelli.
To nie trumna.
O, Boże.
Lasagne.
- [gwizdek] - [oklaski]
[Alex] To lasagne! Oczywiście.
[Mawaan] To jest lasagne?
Bo narysowała spaghetti,
i zgadłem spaghetti, bo wyglądało jak spaghetti.
Piaskownica.
[Mawaan] Piaskownica?
[Alex] To była piaskownica.
Dobra, dodajmy to do ostatecznej punktacji.
Zejdźcie do mnie.
- [Greg] No, proszę. - [Alex] Wow.
- [Greg] To zmieniło postać rzeczy. - [Alex] Tak.
Johnny Vegas się stresuje,
bo może stracić cenną rzecz.
Pod koniec musiał zgadnąć tylko jedno,
aby zagwarantować zatrzymanie swojego jednorękiego bandyty.
Pod koniec odcinka, Johnny ma 17 punktów.
Czy to wystarczy?
Nie wystarczy!
Odcinek zwycięża Daisy May Cooper z 19 punktami.
- [okrzyki i oklaski] - [Greg] O, wow.
Daisy May Cooper wygrywa!
Podejdź po swoje sprężyny!
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Jeśli czujecie się, że nie macie nic do powiedzenia,
z dobrą ścieżką dźwiękową, wszystko może mieć znaczenie.
- ♪ Ła ła ła ła ♪ - Chciałbym...
- ♪ Ła ła ła ła ♪ - ...żeby moje ręce...
- ♪ Ła ła ła ła ♪ - ...były moimi stopami.
- ♪ Ła ła ła ła ♪ - Do zobaczenia w czwartym rozdziale,
ale na razie, oklaski dla zwyciężczyni, Daisy May Cooper!
[oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Tribbletown
Tłumaczenie na polski: Hanny Time