- Jał! - Muszę przeczytać jeszcze raz.
Och.
To nie twoja wina.
[okrzyki i oklaski]
Cześć. Nazywam się Greg Davies.
Witam w zupełnie nowym sezonie Taskmastera.
Ludzie oskarżają mnie, że mam w tym programie kompleks Boga.
Mam dla was złe wieści -
rozmawiałem z Bogiem i powiedział "jest twój".
Ma rację - jest mój.
Miał na myśli mój złoty czerep zwycięstwa.
Będzie o niego walczyć piątka nowych gladiatorów,
która ma ze sobą wspólnego dwie rzeczy.
Pierwsza: są gotowi zniszczyć swoją karierę,
i dwa - nie mogą już się wycofać,
bo podpisali umowę.
Publiczność ogląda w późniejszym terminie z bezpiecznej odległości,
więc, bez przedłużania, poznajmy ekipę
i zacznijmy tę wspaniałą rywalizację.
Powitajcie Charlotte Ritchie...
Jamaliego Maddiksa,
Lee Macka,
Mike'a Wozniaka
- i Sarę Kendall. - [okrzyki i oklaski]
A obok mnie siedzi człowiek, który kiedyś mi powiedział,
że nie ma żadnego szacunku do wojska
i jeśli podszedłby do niego jakiś żołnierz,
łatwo by go pokonał, bo wszyscy są głupi.
To mały Alex Horne!
[oklaski]
Bardzo się cieszę, że tu jestem, Greg.
- Też się bardzo cieszę. - Przygotowałem się.
- Pomalowałem paznokcie. - Tak?
Tak, patrz.
Akwarela moich paznokci.
Myślałem, że ci się nie spodoba,
więc faktycznie pomalowałem też paznokcie.
Mam oczy na kciukach, więc mogę zrobić tak.
- Fajnie. - Tak?
- Fajne, tak. - Dobra.
Dobra... lećmy dalej.
- Skończyłeś? - Przejdźmy do pierwszego
zadania nagrodowego sezonu.
Tak, w każdym odcinku, rywale mają przynieść nagrodę
do puli nagród, zgodnie z kategorią w odcinku,
a kategoria, którą zaczynamy sezon to
"najlepsza rzecz, którą jesteś w stanie unieść, ale ledwo".
Więc jeśli jest łatwo ją unieść albo to zupełnie niemożliwe,
takie coś nas nie przekona.
Więc daj spokój, synu.
Greg oceni, która jest najlepsza,
a jej właściciel otrzyma maksymalne 5 punktów.
Pod koniec odcinka, zwycięzca ledwo
zaniesie do domu pięć rzeczy w niewygodnych podróżach.
- Cześć, Charlotte. - Cześć.
- Witaj w programie. - Dziękuję.
Co takiego przyniosłaś,
co byłaś w stanie unieść, ale ledwo?
Całą moją pościel.
- [Charlotte] Oto ona. - [Alex] Cała pościel Charlotte, Greg.
Mam ją całą, a jest najlepszą rzeczą,
bo to jedna z najlepszych rzeczy, jakie mam. Spędzam w niej połowę czasu.
Dlaczego jesteś ledwo w stanie unieść tę pościel?
[Greg] Jest dość lekka, nie?
Waży 4 kilo, tyle samo, co kot,
albo pies wielkości kota.
Ledwo.
Nie wiedziałam, że miało być prawie niemożliwe do uniesienia.
Nie powiedziałabym, że jest prawie niemożliwe.
A wiedziałaś, że miało być dobre?
- [śmiech] - I dobrą nagrodą.
- Zobaczymy. - Chcę się założyć, że to...
Zdziwię się, jeśli nie będzie na ostatnim miejscu.
Nie możesz zakładać się o coś, o czym ty decydujesz.
- Może. Ja się założę. - Tak? - Tak.
- Ile? - 20 funtów.
20 funtów, że Charlotte będzie ostatnia.
- Okej. - Jamali.
Masz coś gorszego niż pościel?
Jesteś bardzo surowy.
- Powiedziałbym... - O, zapnij pasy.
Moja nagroda to lekko gorący ziemniak.
Oto on, lekko gorący ziemniak.
[Sarah] Myślałam, że to metafora!
Myślałem, że miało być kontrowersyjne!
Nie, nie, nie, nie, nie.
To trochę gorący ziemniak, bo nie jest za gorący,
żeby nie można było go wziąć, ale jest trochę gorący, więc...
więc trzeba zrobić takie coś.
Przepraszam, Jamali. Tylko...
Sprawdzam, czy mam przy sobie 20 funtów.
Lee Mack.
Przyniosłem coś, co mogę udowodnić, że ledwo uniosę,
bo zrobiłem tego zdjęcie, i bardzo chcę się tego pozbyć.
- Super. - To moje dzieci.
Wychodzi na to, że nie mogę oddać swoich dzieci.
Szkoda. Byłyby świetną nagrodą dla każdego domu.
Pomyślałem, że zamiast tego oddam
- ich reprezentację. - Oto jego dzieci.
[Lee] Nie? I myślę...
Jak popatrzycie na te zdjęcia obok siebie,
zobaczycie, ile włożyłem wysiłku.
Zobaczmy.
- Dobre. - Bardzo podobne.
- [Greg] Godny zawodnik. - [Lee] Dziękuję.
Michael Wozniak.
Coś, co mogę unieść, ale ledwo, to melodia.
- Ooo. - Super.
I to - Kołdro i Chłopcze z ziemniakiem -
myślenie kreatywne.
Na ekranie jest płyta CD.
Oto, co otrzyma zwycięzca.
Mike zapewnił podkład muzyczny, który puszczę.
[wesoła melodia]
♪ Fakty o zwierzętach, krewetki są kanibalami ♪
♪ Jeśli w pokoju jest słoń, jesteś w złym pokoju ♪
♪ Przecięcie glizdy na pół robi z ciebie sadystę ♪
♪ I warto powtórzyć, że krewetki jedzą własne dzieci ♪
♪ I małpy jedzą małpy, ale małpo mnie to obchodzi ♪
Małpy.
♪ Jeśli zgnieciesz osę, wypuści substancję ♪
♪ Która przyciąga ludzi, którzy opowiadają fakty o osach ♪
[oklaski]
Potrafisz śpiewać.
- Bardzo dobrze śpiewasz. - Nie wiem, Saro.
- Okropnie brzmiało. - Serio?
To była koszmarna wizja natury.
To absolutne chuligany, krewetki.
Zapiszę "krewetki są chuliganami" i przejdźmy dalej.
Saro.
W panice szukałam nagród,
kiedy zobaczyłam bardzo duży znak "droga zamknięta", który wyglądał na ciężkiego.
Ukradłam go i zaniosłam do Ubera,
i przywiozłam go do studia.
I Channel 4 powiedziało "och nie, to kradzież,
nie możemy pokazać czegoś takiego w telewizji".
To nie przyniosłaś żadnej nagrody?
Nie, przyniosłam nagrodę.
Ukradłam lodówkę z mojej garderoby.
[Alex] Oto ona. Czyli jest kradziona.
I znowu, będziemy musieli ją odłożyć, bo kradzież ciągle jest zła.
- [Sarah] Tak. - Przepraszam, muszę sprawdzić,
czy tylko ja nie miałem minibaru w garderobie?
[Greg] Dobra, lećmy dalej.
- Ostatnie miejsce... - Ostatnie miejsce.
- Kołdra. Przepraszam. - Nie, to ma sens.
Przedostatnie miejsce, ziemniak.
- [Alex] 2 punkty dla gorącego ziemniaka. - [Greg] Trzecie od tyłu,
3 punkty, lodówka.
[Alex] 3 punkty dla kradzionej lodówki, Sarah.
Werble. Jakby to były jego prawdziwe dzieci, to by wygrał,
ale nie są prawdziwe.
- [Greg] I tak dostaje drugie miejsce. - [Alex] 4 punkty dla Lee Macka.
Nie wiem czemu, ale piosenka Wozniaka wygrywa.
- Instynkt. - Mike Wozniak zgarnia 5 punktów.
[oklaski]
Dobra, jedziemy. Pierwsze właściwe zadanie, proszę, Alex.
Okej, zaczynamy.
Oto one.
[dramatyczna muzyka]
Cześć.
- Dobre wejście. - Wiem. Dumnym krokiem.
- [pukanie] - [Alex] Proszę.
- Cześć, Alex. - [Alex] Cześć, Mike.
- [Alex] Cześć, Jamali. - Dobra?
Nie spytam o pozwolenie - po prostu otworzę.
"Zrób coś imponującego pod stołem jedną ręką".
"Podczas wykonywania imponującej czynności, musisz patrzeć w kamerę
i machać drugą ręką".
Okej, czyli to będzie moja prawa ręka,
bo ta do niczego się nie nadaje.
"Masz 15 minut na przygotowanie się do czegoś imponującego".
"Potem, minutę na wykonanie imponującej rzeczy".
"Twój czas jest liczony od teraz".
- Dziękuję. - [Alex] Cała przyjemność.
[Alex] Ludzie rzadko dziękują.
Pstrykanie nie jest imponujące, nie?
Mogę coś stworzyć.
Em, mogę coś ugotować.
- Mogę tego użyć? - [Alex] Okej.
Nie wiem, ile imponujących rzeczy jestem w stanie zrobić obiema rękami.
Zawsze chciałam zrobić coś takiego z monetą,
więc może spróbuję. Może czas na to.
Dobra.
Nie będę potrzebował tych 15 minut. Tylko się przygotuję.
Przepraszam. Zaraz wracam.
Mogę obejrzeć filmik, jak ktoś to robi?
Tu może być jakiś trik, którego nie widzę.
[Alex] Tak, dałaś sobie 7 minut
na nauczenie się dość trudnej rzeczy.
Mogę naszkicować twoją twarz.
Albo mogę, em...
Albo Golden Gate Bri... nie umiem rysować.
O, nie.
- [Alex] Coś nie tak? - Są strasznie dobrzy.
To nie pomogło mojej pewności siebie.
- [pukanie] - [Alex] Proszę.
Szukałem pomysłów na zewnątrz, ale żadnych nie znalazłem.
- [Alex] Nie było pomysłów na zewnątrz? - Nie.
[oklaski]
Charlotte powiedziała "będę musiała użyć prawej ręki,
- bo ta do niczego się nie nadaje". - Tak.
Ręce są super, ale ta naprawdę nic nie potrafi.
- Jest głównie zbędna. - Tak, tak.
Jestem za nią wdzięczna, ale nic nie...
Chciałem zapytać się o twój strój.
Co go zainspirowało?
Zapisałem "kierownik średniego szczebla, szkoła podstawowa".
Nie mylisz się. Nauczyciel geografii, wiesz, o czym mówię?
Nieprzyjęty do RAF. Nie jestem pewny.
Ale były dosyć tanie, były dostępne
i zakrywają kluczowe fragmenty.
[Greg] Dobra. Lećmy dalej.
Okej, najpierw wielce popularny komik, Lee Mack.
Spróbuję zrobić dla ciebie ucztę używając tylko jednej ręki.
[Lee] Lepiej, żebyś to zjadł.
[Alex] Twój czas jest liczony od...
[gwizdek]
- [Alex] Machaj, Lee. - A...
Aa.
[Alex] Machaj, Lee.
Aa... aa.
Będziesz podawał mi czas, Alex?
Nie wiem, czemu się uśmiecham,
- w instrukcjach tego nie ma. - [Alex] Zostało 45 sekund.
- To nie fair. - [Alex] Więcej machania, proszę.
Przepraszam.
[jęk]
Hej, hej.
- Co się stało z chlebem? - [Alex] Zostało 30 sekund.
Gdzie jest chleb? Gdzie jest chleb?!
Tu był chleb!
O, kurde.
Wszystko spadło!
[Alex] Zostało tylko 15 sekund.
A, Boże! Czekaj, gdzie jest mój chleb?
A, patrzę w kamerę.
[gwizdek]
Lunch podano.
[oklaski]
Szorowałeś chleb.
Na jaki efekt końcowy liczyłeś?
Autentycznie myślałem, że zrobię coś super.
Że kiedy wyciągnę, powiecie "wow, to robi wrażenie".
- Używałeś słowa "uczta". - No, to uczta, nie?
- Można się ucztować. - Podobała mi się twoja ambicja.
Efekt końcowy był do bani.
- [Greg] Kto teraz? - Okej, teraz zobaczymy
zręczną Australijkę, Sarę Kendall.
[Alex] Twoja minuta zaczyna się... [gwizdek]
Okej. Och. Chyba ją złamałam.
Okej.
A. Okej, e...
Nie mogę znaleźć... Nie wiem, co to.
A, tak.
- Okej... - [gwizdek]
[Alex] Dziękuję, Saro.
Tak.
[oklaski]
- Całkiem nieźle. - Dziękuję.
Zawsze wysoko oceniam poniżanie Aleksa Horne'a.
Tak myślałam, i właśnie w to grałam.
- [Greg] To zawsze zadziała. - No.
Bardzo ładna pani.
Dziękuję.
[Alex] Miłe komplementy dzisiaj.
- Saro, uważam, że to świetna próba. - Dzięki.
Okej, teraz nie patrzcie przez trzy minuty,
żeby reklamy nie wessały was do wiecznego wiru
rozrzutnego konsumpcjonizmu.
Nie patrzcie, pogadajcie ze swoimi dziećmi!
Są samotne!
[oklaski]
Cześć i witam ponownie. Na czym stanęło, Alex?
Przed przerwą, nowa ekipa mierzyła się z jednoręcznym zadaniem,
gdzie jedną rękę mieli pod stołem i próbowali zrobić coś imponującego,
a drugą machali.
Kolejna jest Charlotte Ritchie.
Czy udało się jej błyskawicznie nabyć umiejętność,
co zazwyczaj zabiera lata?
Zobaczmy.
Okej.
Ja, e...
[wydycha]
Uch!
Nie panikuj!
[chichocze]
Okej.
Ciągle mam cudowne 18 sekund.
Nie dam rady!
Ach!
- [Alex] Skończyłaś? - Tak.
- [Alex] Pa, Charlotte. - Dziękuję bardzo.
[pisk krzesła]
Uu!
Krzesło się ze mnie śmieje.
[śmiech i oklaski]
Ciągle uważasz, że tylko twoja lewa ręka
się do niczego nie nadaje?
Było elektryzująco, nie?
Jeśli ktoś by to zobaczył bez kontekstu,
nie wiedząc, że właśnie się tego nauczyłaś...
...zostałabyś wyrzucona z każdej sceny w kraju, ale...
Uważam, że było świetne.
- [Charlotte] Dzięki, Lee. - Było w zwolnionym tempie, nie?
To nazywa się "toczenie monety".
Zazwyczaj nauczenie się tego zajmuje 50 godzin.
[Alex] Jej nauka zajęła 7 minut,
bo spędziła też dwie minuty ćwicząc machanie
drugą ręką.
[śmiech]
Jamali. Zobaczymy?
- Zobaczmy, stary. - Obejrzymy Jamaliego Maddiksa.
- [Alex] To byłeś ty i twój człowieczek, tak? - To byłem ja.
[Alex] Imponujące.
Proszę. Było imponujące, nie?
- [Alex] Dziękuję, Jamali. - Dziękuję. Tylko...
- Na razie. - [Alex] Pa.
[oklaski]
Super było.
Tak, to na pewno najlepszy przykład
kręcenia poduszką na lalce, jaki w życiu widziałem.
- Potrafisz kręcić poduszką? - Oczywiście.
- Wątpię. - Nie uważasz?
Wiem, bo słyszę hejt w twoim głosie, z zazdrości.
Wiem, że nie potrafisz, i to robią hejterzy,
jeśli czegoś nie potrafią... Siedzisz na krześle, zrobionym specjalnie
dla ciebie, i patrzysz z góry na mniejszych. I wiesz, co?
- Już się nie damy, dobra? - Tak, ty!
Ubrany w czerń, która wyszczupla, łapiemy, dobra?
- Ale wiesz... - Aż TAK nie wyszczupla, nie?
Muszę przyznać, że myślałem "też tak potrafię",
i spróbowałem zakręcić poduszką. Nie jest łatwo.
- Uważam, że nie potrafiłbyś. - Nie potrafi.
Niemożliwe. Nie byłby w stanie.
Jak tylko służący mi ją przyniesie, zobaczymy.
Okej. Dobra.
Okej, teraz człowiek, mit,
wąs, to Mike Wozniak.
[Greg] Tak, proszę.
Muszę tylko dostosować...
Mm. Aa.
Bez obaw.
Nie spodziewałem się tego.
Dość śliskie.
Spodnie też są dość śliskie.
Okej. Zaczynaj, Mike.
- [gra na instrumencie strunowym] - Nie.
[gra]
[muzyka gra dalej]
[gra motyw przewodni Taskmastera]
[niepoprawny dźwięk]
[śmiech i oklaski]
Jesteś jedyną osobą, jaką znam, która zagrałaby na bałałajce
pod stołem,
i co do której nie miałbym wątpliwości, że przybyła na nagrania
z bałałajką.
To była jakaś melodia? To była...
To miał być motyw przewodni Taskmastera...
...ale naprawdę trzeba się skupić, żeby go odnaleźć.
Myślałam, że to Thunderstruck.
- [Mike] O, tak. - Fajne to było.
To było jak horror w Kremlinie.
[śmiech]
Przerażające, nie?
Przerażający dźwięk i przerażający obraz.
- Tak. - Jesteś gotowy na oceny?
Nie dam nikomu 1 punktu,
bo, w jakimś stopniu, wszystkie mi zaimponowały.
Okej.
Ta ocena może ulec zmianie
jeśli okaże się, że nie potrafię kręcić poduszką, ale na chwilę obecną
dam po 2 punkty Jamaliemu i Charlotte.
- Kurde. - Wow, niesamowite.
Nie będę bić brawa, to brednie.
- Myślę, że zasługuje na więcej, przepraszam. - Cool.
[śmiech]
A jeśli nie potrafisz kręcić poduszką,
dostanie więcej punktów, a inni spadną?
- Dobra, dam mu ekstra punkt. - Tylko jeden ekstra punkt?
Tak. Podobała mi się ambicja,
ale nie efekt końcowy.
- Tak, ale... - 3 punkty dla Lee.
- Nie, no! - TO było bardziej imponujące
niż kręcenie poduszką?
[Greg] Em, było blisko,
ale piękna pani Sary dostaje 4 punkty.
4 punkty. Czyli mamy jeszcze 5 punktów dla...
Każdy, kto nauczy się motywu przewodniego Taskmastera w tym czasie
i zagra go na bałałajce pod stołem zasługuje na 5 punktów.
- [Greg] Mike Wozniak wygrywa. - [Alex] Kolejne 5 punktów.
[oklaski]
Zobaczmy wczesną punktację, proszę, Alex.
Co ekscytujące, to także wyniki w sezonie,
Mike Wozniak ma pełne 10 punktów!
[Greg] Ło.
[oklaski]
[Greg] Kolejne, proszę.
Oczywiście, i czas zadzwonić po deratyzatora.
[pisk]
[Alex] Cześć, Jamali.
Co jest?
[Alex] Wszystko dobrze?
Tak. Co u ciebie?
[Alex] Wszystko okej.
Dobrze.
- [Alex] Jak się czujesz? - Zdziwiony.
[Alex] Jesteś zdziwiony?
Szukam zadania.
[muzyka w stylu rodeo]
O, okej.
Aaa.
Nie podoba mi się ten ogon.
Nie, nie, nie, nie.
Jest okej.
U, to było dobre.
Podobało mi się.
[śmiech]
Ach!
Jak leci?
Okej.
Dziękuję.
"Złap szczura". O, nie!
"Wygrywa najbardziej pomysłowe złapanie szczura".
"Podczas łapania, musisz być co najmniej trzy metry od szczura".
"Szczur przejedzie przez czerwoną zieleń 30 minut od teraz".
- Ach. - Już mam pomysł.
- Pomóż mi. - [Alex] "Proszę".
Pomóż mi, proszę.
Pomysłowe, pomysłowe.
Dobra. Dzięki. Okej. Przepraszam na chwilę.
Pójdę się powałęsać.
Mike kontynuuje motyw
wyglądania jak nauczyciel z podstawówki.
"Pójdę się powałęsać".
Autentycznie boisz się szczurów?
- Takich wielkich jak ten, tak. - Wielkich i zdalnie sterowanych?
- Tak. - Zobaczmy.
Zaczniemy od dwóch komików o nazwiskach Sarah Kendall
- i Lee Mack. - Super.
Jak ciężka jest ta wanna?
Pamiętasz grę "Łapka na myszy"?
- Tak. - Nieś dalej.
Podejrzewam, że przyjedzie stąd, bo stąd wyjechał.
Pewnie trzyma się przyzwyczajeń.
Pomożesz mi odwrócić wannę, proszę?
Unieś wannę, proszę, Alex. Ach.
Okej. Teraz zrobimy mały test.
[śmiech]
Wiesz, co lubią szczury? Masło orzechowe.
Miałeś kiedyś szczury? Ja miałam.
- [Alex] Piłka do tenisa. - Ser.
Dobra, jestem gotowy.
Dawaj! Ser, dobry serek, kulki serowe.
Kulki serowe.
O, rozważa to.
[Sarah] Rozważa to.
O, tak.
[oklaski]
Fajne uczucie.
Teraz chcę tak zrobić z prawdziwym zwierzęciem.
Zjedz serek, zjedz serek, zjedz serek. Zjedz serek.
[podniosła muzyka]
Chyba złapałeś szczura kijem.
I tyle.
Wow, dobra robota!
Klasyczna pułapka w stylu Strusia Pędziwiatra.
Tak. Tamta była strasznie kreatywna.
Ja dostałam żądzy krwi i starałam się złapać zwierzę
i trzymać się zasad.
Nie było w tym zabawy. Nie było
"weźmy piłkę do krykieta".
- Chyba znam tego powód. - Tak?
Bo widziałem w twoich oczach strach,
kiedy spytałaś "miałeś kiedyś szczury?"
- [Sarah] Tak, przypomniało mi się. - "Ja miałam".
Tak, znalazłam się gdzie indziej.
Sprawnie jej poszło. Ułożyła pułapkę w 4 minuty.
Szczury lubią masło orzechowe?
Tak, szczury miejskie, tak jak ja, jedzą śmieci i mięso.
- [Greg] Super. - [Alex] W tym masło orzechowe.
Mieli złapać szczura w...?
W najbardziej praktyczny i pomysłowy sposób.
- "Pomysłowy sposób". - Och...
Nie wiem, jak bardzo było pomysłowe. Było skuteczne.
Miałem też dużą przewagę, bo też miałem w domu
plagę szczurów, i dokładnie tak je łapaliśmy.
- [Greg] Świetnie. - Za pierwszym razem zadziałało.
Zastawił pułapkę, nie zmieniał niczego w planie.
- W ogóle. - Powstał już gotowy.
I to bardzo ładne uderzenie. Nie wiem, czy grasz w krykieta.
Dziękuję. Nie, postarałem się. Cały sekret.
Zostały dwie części, zanim ktoś wygra letniego ziemniaka Jamaliego Maddiksa.
Łoo!
Do zobaczenia wkrótce.
[okrzyki i oklaski]
Cześć i witam ponownie w Taskmasterze.
Alex, rozwal się na tronie w sposób, który
uważasz za sexy i przypomnij, co się działo przed przerwą.
- Przed przerwą. - Hej.
Wielcy, odważni uczestnicy starali się złapać szczura w pułapkę.
- Tak. - O, wow.
- Tak? - Nie, nie.
Teraz czas na włochaczy, Mike'a i Jamaliego.
Dobra, co...
Zrobię coś z tym.
Nie wiem czemu, ale wydaje się...
- [Alex] Okej. - Okej.
To będzie pułapka wielopoziomowa.
- [Alex] Tak? - Ma wiele poziomów.
Co ja robię? Dobra, to nie wyjdzie.
Dobra.
Odwaliłem fuszerkę.
Jakbyś wycelował dziurami w dziury, wiesz, o czym mówię?
Ciągnij, ciągnij.
[Alex] Ach.
Jest okej, nie przejmuj się.
Wkrótce przejdę do fazy B.
- [Alex] Ile jest faz? - Chyba dwie.
Wtedy czas na akcję.
Dobra.
Nie masz przypadkiem zapasowego kawałka sera przy sobie, Alex?
Sera? Nie byłby zapasowy, to byłby mój kawałek sera.
Wiszę ci kawałek sera.
- Serio? - Tak.
Dobra, jestem gotowy na szczura.
Okej.
[śmiech]
- [Alex] Chyba złapałeś szczura. - Złapałem.
Nie jest w wiadrze, ale nigdzie się nie wybiera.
Macie zielony ekran?
- [Alex] Możemy to zedytować. - Tak?
Usuńcie moją rękę.
[oklaski]
Gotowy? Jest.
[oklaski]
Cóż.
Nie potrafię tego obronić, przepraszam.
No, to jedna z najgorszych rzeczy, jakie widziałem
w 11 sezonach tego programu.
Ale martwiłem się o ciebie, jak na początku
znalazłeś kółka i powiedziałeś "Tak".
- "Chyba wiem, co..." - [śmiech]
"Chyba wiem, co zaplanuję".
Potem wrzuciłeś piłkę przez rurę i oczekiwałeś, że
naprawimy to zielonym ekranem.
No, jeśli popatrzycie na materiał,
nie widać, jak moja ręka to robi.
- [Greg] Nie. - Nie wiem, o czym mówisz, stary.
Do bani. Do bani, Jamali.
No!
Chcę się z tobą kłócić, ale masz rację.
Dobra, Wozniak. Świetna robota.
Mam wrażenie, że zamieszkujesz
ciało gościa z sitcomu z lat 80. Z każdym filmikiem, który oglądam,
wygląda, jakby Richard Briers wrócił do życia.
Może on przeze mnie przemawiał, nie wiem.
Zostałem oślepiony całym przedstawieniem.
Chował się za kubłami z gałęziami.
Tak, nawet nie wiedziałem, że tam był.
- Przez gałęzie? - Tak.
Okej, czas na Charlotte Ritszczur.
"TĘDY DO SERA".
"Zapraszamy wszystkie szczury".
- [Alex] Jakby myślały, że tylko niektóre. - Tak, nigdy nie wiadomo.
Okej.
Szukam... dziury do oddychania.
No.
Jeśli wszystko poszło zgodnie z planem, jestem całkowicie schowana.
- Tak... - Tak.
[Alex] Nie będzie wiedział, co go dorwało.
[Charlotte] Okej.
- Mam to tu położyć? - [Charlotte] Tak, proszę.
[Charlotte] Dziękuję.
[Alex] Powodzenia.
[Charlotte] Przerażające to.
[oklaski]
- [Alex] Złapałaś szczura? - [Charlotte] Chyba tak.
Jeden szczur.
- [Alex] Dziękuję, Charlotte. - Dziękuję.
- Genialne. - Według zasad, nie można było być na zieleni,
trzeba było być 3 metry od niej? Nie było tego w zasadach?
- No. - Było wspomniane w zasadach.
Chciałem to dramatycznie wyjawić.
[Jamali] O, sorry, stary.
Genialne. Mógłbym mieć problem z tym, że szczur miał
- przeczytać znak "w tę stronę, szczurze". - Tak.
Jakbym był pedantyczny, ale to zdalnie sterowany szczur,
więc nie bądźmy drobiazgowi.
Uważam, że było świetne
i już teraz mówię, że zgarnęłoby 5 punkcików,
bo było najbardziej pomysłowe.
- Czyli bez punktów dla Charlotte. - Bez punktów dla Charlotte.
Dosłownie zero? Okej, przepraszam. Dobra.
1 punkt dla Jamaliego, był do bani.
- Dobra. - Czyli 1 punkt dla Jamaliego,
potem przeskakujemy do 3, tak?
Tak, to skomplikowane. Jako zespół...
- Jakbyśmy tylko mogli współpracować. - ...jakbyście tylko mogli współpracować.
- Sarah i Mike. - Dam im po 3 punkty.
3 punkty dla Sary, 3 punkty dla Mike'a.
Tak, i trzeba mu to przyznać.
To było... dobre uderzenie.
Złapało szczura i było pomysłowe.
Dam mu 5 punktów.
- 5 punktów dla pułapki Lee Macka. - Dziękuję, wezmę.
Zobaczmy kolejne.
To wiąże się z niebezpieczną obsługą kelnerską na zewnątrz
hangaru lotniczego.
- Hej, Alex. - [Alex] Jesteś gotowa na wszystko.
Nigdy nie wiadomo z tym programem.
Zadanie może brzmieć "zdrzemnij się na 20 minut".
- [Alex] Jak się czujesz? - Zuchwale, w tym stroju.
- [Alex] Cześć, Lee. - Alex.
- [Alex] Nigdy lepiej nie wyglądałeś. - Dziękuję.
- Heja. - [Alex] O, heja.
"Dostarcz wszystkie talerze Aleksowi".
TALERZE
"Niosąc talerze, musisz jechać hulajnogą..."
"...albo rowerem, albo deskorolką elektryczną".
"Za każdy talerz, który upadnie albo się stłucze do twojego czasu zostanie dodane 20 minut".
"Wygrywa najszybszy".
"Możesz zacząć przenosić talerze 3 minuty od teraz".
- [Alex] Masz 3 minuty na przetestowanie sprzętu, jeśli chcesz. - Tak, tak.
W końcu, kostium się przyda.
Możesz zaczynać.
O, mój Boże.
Łiii-hi-hi-hi-hi-hi!
Ło.
Ło-ho-ho-ho.
- [Alex] Nawet fajnie. - Mogę spytać, jesteś jedynaczką?
Nie.
Kolejny klasyczny tekst na podryw Grega Daviesa.
Czemu pytasz, Greg?
Narracja własnej zabawy
trochę złamała mi serce. "Łooo".
O rany, serio.
Nie wierzę, że aż tak dobrze się bawiłam.
- [Greg] To było urocze, Charlotte. - Cóż, dzięki.
Kiedy byłem dzieckiem, był koleś, który jednego dnia zdecydował,
że przez resztę życia
będzie formalnie ubrany, gdziekolwiek będzie.
Nazywał się Scooby, RIP.
Jakby Scooby ciągle żył i stał obok mnie,
a ty przeszedłbyś obok w swoim stroju,
szturchnąłby mnie i powiedział, "biedny".
- No. - Tragiczne.
Podobała mi się peleryna trzepocząca na wietrze.
Niesamowity obraz. Obejrzymy coś?
Okej, jest 18 stołów, 20 minut kary za każdy zbity talerz.
A teraz coś, co yuppie jedli na śniadanie w latach 90.,
to Jam i Charlie. [charlie - kokaina]
[śmiech]
[Alex] Za 3 sekundy możesz zacząć przenosić talerze.
- ...2, 1. - [gwizdek]
Okej.
[brzęk]
[oklaski]
- [Alex] Hej, Charlotte. - Hej.
Łiii!
O, łiii.
[śmiech]
Ojejku.
20 minut, tak?
[Alex] Upuściłaś je?
Dobra.
Proszę.
Uu.
[Alex] Dziękuję za talerze, Charlotte.
- [Alex] Są wszystkie? - Są wszystkie.
Cóż, niektóre... jeden stół poleciał.
- [Alex] Ach. - Ale to jest jeden stół.
- Dobra. - Już?
Tak, możesz już iść. Dziękuję, Jamali. Pa.
Zdumiewające, Jamali.
Nie zawiązałem dobrze na dole, to był jedyny problem.
Myślisz, że poza tym, twoje nosidełko by zadziałało?
Próbowałem zrobić to, co kobiety w ojczyźnie
z dziećmi, zawiązują wokół siebie, ale...
nie udało się... Więc jakby to było dziecko...
Na szczęście, nie było tam dziecka.
- 9 dzieci rozbitych na parkingu. - 9 rozbitych dzieci.
Nie chcesz czegoś takiego w swoim CV.
- Ani nie w telewizji. - [Greg] Nie. Charlotte.
Dwa łiiii, dwa ła-huu i jedno och.
Udało się i dobrze się bawiłam, więc czego jeszcze można chcieć?
Wyraźnie dobrze się bawiłaś.
Możecie wysłać mnie kilometry dalej i przez całą drogę będę się śmiać.
Ostatnio tak zrobiłam. Nie mogłam przestać się śmiać.
A, teraz o tym myślę.
[śmiech]
Jamali miał 8 minut nawet bez rozbicia, bo
wrócił zapakować drugie nosidełko.
Czyli 8 minut plus 180 minut kary za 9 talerzy.
O dziwo, chociaż Charlotte niosła dwa talerze naraz,
była o 3 godziny, 2 minuty i 48 sekund szybsza od Jamaliego.
- [Greg] Wow. - [Alex] Chociaż jechała bardzo powoli.
Chyba można przyznać, że nosidełko nie wypaliło.
Tak, tak.
Czasem trzeba przegrać, żeby odnieść w życiu sukces, nie?
Człowiek uczy się całe życie. Tak mówił Edison.
Zlitujcie się.
To koniec części trzeciej, czas, aby zajrzeć do sąsiadów
i powiedzieć im, że nigdy ich nie lubiliście.
[oklaski]
Cześć, wróciliśmy.
- Mówiłem, że wrócimy! - Tak.
Jesteś godny zaufania i szeroki w pasie.
W dobrym znaczeniu.
Przed przerwą, próbowali dostarczyć talerze na stół
za pomocą modnych środków transportu.
Teraz dwa imiona, który były popularne w latach 80., Lee i Sarah.
[Alex] Możesz zacząć zbierać talerze. [gwizdek]
Okej.
Uu... ciężkie są.
- [Alex] Cześć, Saro. - Cześć.
- Przyniosłaś mi talerze. Dziękuję. - Tak.
Robię to źle?
[jęki]
Dawaj! Właź!
[jęki] Rany, ciężkie to!
[jęki]
Aaa!
Zatrzymaj czas!
Dobra.
Kurde.
Dziękuję za talerze.
- Dziękuję za talerze. - Bezpiecznie dostarczone?
No, trzeba żyć życiem, nie?
- Zatrzymałem czas. - Tak.
Powinnam była przynieść cały stół za pierwszym razem.
Dostanę ekstra punkt, jeśli uda mi się żonglować trzema?
Powiem, że tak.
- To się nie wydarzyło. - [Alex] Dziękuję, Lee.
- Super. - [oklaski]
Jest wyraźny kontrast, gdzie próbujesz zatrzymać się ślizgiem
kiedy dojeżdżasz do stołu. Ekscytujące.
A potem, przez resztę czasu, wyglądałaś, jakbyś jechała
w tempie staruszki.
Przygnębiające jest to, że wiem, że
wyglądam nudno, więc staram się uatrakcyjnić jazdę
czasem odginając nogę.
Nie no, krzyknęłaś "trzeba żyć życiem".
Tak, bo wiedziałam, że zanudzam ekipę na śmierć.
[śmiech]
I bardzo sprytnie puściliście mnie razem z Lee,
żeby pokazać, jaki z niego showman -
żongluje talerzami, ma pelerynę.
Przemyślał to.
- [Greg] To okrutne porównanie. - Okropne.
Stare, dobre zapakowanie w obrus dobrze wyszło, nie?
Nie krzyknąłem "trzeba żyć życiem".
- Nie musiałeś. - Ekipa to krzyczała.
[śmiech]
- Krzyczeli i krzyczeli, i krzyczeli. - Krzyczeli i krzyczeli.
Przez resztę dnia.
Ale odejmiemy te minuty, bo...
Nie, tu coś ustalmy.
Powiedziałeś "dostarcz do stołu". Dostarczyłem do stołu.
Koniec zadania - o, wypadły.
Co się stanie, jak powiemy, że te dwa talerze się liczą?
Będzie przedostatni z czasem 41:20.
Cóż, to musi być odpowiednio przedyskutowane przez grupę.
Zgadzam się z wami, Lee nie ma racji
i uważam, że zbił talerz przed końcem czasu.
Tak myślę. Jest materiałem na przedostatniego.
Chodź do mnie na spód, nie?
- [śmiech] - Kto jest ostatnim uczestnikiem?
- [Alex] To pan Mike Wozniak. - [Greg] Mike Wozniak!
Jazda!
Okej. Myślałem, że będzie szybsze, ale...
może wyczuwa mój wszechobecny strach.
Jazda.
Okidoki.
Okej.
Dawaj.
O, proszę!
Patrzcie na to.
Coś się dzieje.
Operujesz tym na odległość?
[jęk]
Okej.
Dawaj, stary.
Dawaj. Naprzód...
[oklaski]
Naprzód, naprzód.
Naprzód!
Tik tok. Właśnie tak.
Tik tok.
Tik tok, zawsze na czas.
Ło.
- [Alex] Dziękuję, Mike. - [Mike] Dziękuję.
Jestem cały mokry... Pójdę.
To nie twoja wina. Dzięki. Pa.
[oklaski]
Był kiedyś większy kontrast
niż ty na deskorolce przed tym odrzutowcem?
[śmiech]
W mojej głowie, całość trwała jakieś 7-8 sekund.
- Używałeś już takiej? - Nie, nigdy...
Oczywiście, że nie!
- Szczerze myślałam, że... - Dlatego nie mogłem się powstrzymać!
Wiecie, jak pod koniec, Mike zauważył,
że przez deszcz był cały mokry?
Zrobił pauzę, popatrzył i powiedział, "to nie twoja wina".
Mógłby zjeść cię tygrys, a ty byś powiedział
- "To nie twoja wina". - To instynkt.
- "Jesteś mięsożercą". - [śmiech]
- Skończył w 3:02. - O, wow!
Sarah, 2:29.
Charlotte, 5:12.
Jamali, 188 minut przez rozbite talerze.
Teraz czy Lee jest pierwszy, czy czwarty.
Słuchaj, w historii Taskmastera
chyba nigdy nie oddałem decyzji tobie, ale tak zrobię.
Jeśli zasady to zasady, wtedy Lee musi wygrać,
bo dostarczył 18 całych talerzy w 1:20.
- Proszę. I tyle. - [oklaski]
Czyli 1 punkt dla Jamaliego, 2 punkty dla Charlotte,
3 dla Mike'a, 4 dla Sary
ale 5 punktów dla Lee Macka, brawurowego człowieka!
[oklaski]
- Szybki rzut okiem na punktację. - Przed tym, zajrzyj do szuflady.
Wsadziłem tam coś podczas przerwy.
Ach.
No, tak.
[Alex] Obiecałeś Jamaliemu punkt...
...jeśli potrafisz kręcić poduszką.
Ile będziesz miał prób?
- Trzy? - Okej. Dawaj, trzy próby.
[śmiech]
- [Jamali] To jedna. - [Greg] Buduję napięcie.
- Buduj. - [Greg] Rzuciłem nią.
I tą...
[śmieją się]
O, o, o.
- Dobra. Nie potrafię kręcić poduszką. - [Lee] Słabo.
- [Alex] Nie zrobiłeś tego. - Tak się robi.
- Zgiął ją w pół! - Tak, i wtedy...
[okrzyki]
[Sarah] Teraz na drugą rękę!
- Hurra! - [okrzyki]
To 1 bonusowy punkt dla Jamaliego!
- [oklaski] - Dobra robota, Jamali.
Spojrzymy szybko na punktację?
Tak, to zrobiło różnicę, bo Jamali ma teraz 7 punktów,
Mike i Lee mają po 17!
Jest o co grać.
Podejdźcie proszę na scenę, pierwszy raz w tym sezonie,
na ostatnie zadanie programu!
[oklaski]
- [Greg] Tak! - Tak.
Kto przeczyta zadanie?
Chciałbym, żeby Lee Mack przeczytał zadanie.
Przeczytaj, proszę!
"Ułóżcie wiadra tak, aby były wyższe od was".
"Potem połóżcie woreczek na szczycie wiader".
"W żadnym momencie nie możecie opuścić swojego miejsca. Wygrywa najszybszy".
Wszyscy rozumieją zasady?
Ułożyć tak, żeby były wyższe ode mnie, położyć woreczek na górze.
To dlaczego mamy pięć woreczków?
Ty wybierasz, jak je użyć, ale jeden musi być na górze.
- Wystarczy. - Kiedy skończycie,
połóżcie ręce na biodrach na dwie sekundy.
Zacznijcie układać na mój gwizdek.
- [gwizdek] - [Greg] O, Boże. Zaczęło się.
- Zostań na miejscu, Lee! - [Greg] Opuścił miejsce!
- Zostań na miejscu! - Musiałem je odzyskać!
MUSICIE zostać na swoich miejscach.
Bardzo ważne.
[Alex] Podoba ci się zadanie, Greg?
Jest elektryzujące!
[Alex] Duży spokój Jamaliego.
[Alex] Jak myślisz, kto wygra, Greg?
- [Greg] Łoo! - [Alex] Ooo.
[Greg] Tego chcemy.
[Alex] Ale nie możecie zużyć wszystkich.
Nie najlepsze zastosowanie woreczka.
Szybko użył woreczków. To...
[śmieją się]
Widziałem cię kątem oka.
No, to było...
Oo, super!
- [Greg] Świetny rzut! - [oklaski]
- Jest za dobry! - Rozwal to duże!
Rzuć w Mike'a wiadrem.
- Tam mamy szansę, Greg. - [Mike] Jest napięcie.
- [Lee] Jestem na miejscu! - Och!
[Lee] Jestem na miejscu!
Mam, mam!
[Greg] Udało się, Sarah Kendall wygrywa!
Sprawdzimy czas.
Mogę być wyższa od siebie?
[Alex] Jest ktoś, kto uważa, że skończył.
[Greg] Ooo! Nie skończyła.
- Zostaw. - Ułóż wiadra.
[śmieją się]
Nie, no!
5, 4, 3,
...2, 1, koniec!
[gwizdek]
Dobra. Odłóżcie wiadra.
Zejdźcie do mnie i zobaczymy, jak to wpłynęło na punktację.
[oklaski]
- Witam z powrotem. - A, dzięki, Greg.
- Mówiłem do nich. - Och. Dzięki, Greg.
Po całym tym chaosie...
- ...0 punktów dla Charlotte. - Dziękuję.
- 0 dla Jamaliego. - Tak.
0 dla Lee. 0 dla Mike'a.
Sarah ułożyła wiadra.
Położyła woreczek na górze, położyła ręce na biodrach...
- ...ale spadło... - Aa.
2 sekundy po tym jak położyła, i 3 kadry.
- Czyli 5 punktów dla Sary Kendall! - 5 punktów dla Sary Kendall.
- [oklaski] - Widzicie, trzymanie się zasad może być fajne.
Lee i Mike prowadzili z 17, ale teraz liderką
z 18 punktami i zwyciężczynią jest Sarah Kendall!
[okrzyki]
Kto by pomyślał? Nie ja!
Sarah Kendall wygrywa.
Podejdź i odbierz swoje nieporęczne rzeczy!
- [oklaski] - Wow.
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że jeśli macie niemowlę
i macie problem z usypianiem dziecka,
czemu nie umówić Sary Kendall, żeby przyniosła kilka talerzy?
Cały dom zaśnie w kilka sekund.
A jednak, to ona dzisiaj jest na szczycie!
Proszę o ponowne oklaski dla zwyciężczyni, Sary Kendall!
[oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time