- Jał! - Muszę przeczytać jeszcze raz.
Och.
[okrzyki i oklaski]
Przedwczesny kasztan.
[oklaski]
Cześć, nazywam się Greg Davies, witam w Taskmasterze.
Podczas gdy zbliżamy się do połowy sezonu,
chciałbym poświęcić chwilę na przemyślenia.
Niektórzy uważają, że Taskmaster to program bez głębszego znaczenia,
gdzie piątka komików wchodzi na arenę, a po jej opuszczeniu
nie nauczyła się niczego.
Zrobili z siebie głupków w krajowej telewizji, przynieśli wstyd
rodzinom i, w kilku przypadkach, zrobili sobie krzywdę.
Tym, określającym ten program jako groteskowy spektakl
pod okiem grubasa i włochatej parówki, mówię tak:
- powitajcie Charlotte Ritchie. - [oklaski]
- Jamaliego Maddiksa. - [oklaski]
- Lee Macka. - [oklaski]
- Mike'a Wozniaka. - [oklaski]
- I Sarę Kendall. - [oklaski]
A obok mnie, na patelni gorliwie skwierczy, statystyki
to jego gra wstępna, a arkusze to jego papieros po stosunku.
- To mały Alex Horne! - [okrzyki i oklaski]
- Nawet mi się podobało. - Fajne, nie?
- Sugeruje, że się zabawiłem. - [Greg] Tak.
Poza tym, skończyłem matematykę.
Ach.
Okej, wracamy do tego, tak?
Powinniśmy spróbować, bo nauczyłem się do tego całej matematyki.
Przypuszczam, że mam tu kalkulator.
Tak, wsadziłem ci działający kalkulator do szuflady.
Dobra.
Spytaj mnie o dodawanie. To odkładam.
[Greg] Chcesz wybrać sumę, Mike?
Ee, 13 243.
- 13 000... - 1, 3, 2, 4, 3.
- [Greg] 1, 3, 2, 4, 3. Tak. - [Alex] 1, 3, 2, 4, 3.
- E, plus 8000. - [Alex] Chcesz dodać?
Plus 8000.
Dzielone przez 20.
[Alex] Dodajemy 8000, dzielimy przez 20.
Zanim podasz mi odpowiedź, wyjmij słuchawkę.
- Naprawdę? - Podamy ci ostatnią część sumy.
Tak, plus 1. Wszystko tamto, +1.
Plus jeden, 13 644.
Tak, dobrze.
- Daj jeszcze jedną. - Ma dwoje uszu, stary.
Tak, mam dwie słuchawki. Mam dwie słuchawki.
- Wstrętny szczur! - Podobało mi się.
To autentycznie najlepsza rzecz, jaką zrobiłeś,
i nie mam na myśli w tym programie.
Jaka jest w tym tygodniu kategoria nagród?
To po prostu "najbardziej szalona rzecz".
Ocenisz, która rzecz jest najbardziej szalona, ta osoba dostanie
5 punktów, a zwycięzca zabierze do domu pięć szalonych rzeczy.
- Szalone. - Jamali.
To szalone, bo wiesz co?
Mam wrażenie, że nie podobały ci się moje poprzednie nagrody.
- Tak jest. - Mam zdjęcia palącego dziecka.
- [Alex] No. - [Sarah] Pamiętam go.
- Powalone, nie? - Pali jakieś 80 dziennie.
Tak, ale rzucił palenie, bo łatwo się poddaje.
- Pomyślałem, że to szalone, nie? - To stanowczo twoja najlepsza nagroda.
- Proszę. - Ta historia ma szczęśliwe zakończenie.
Palenie szkodzi, teraz uważa, że czekolada jest lepsza od papierosów.
Aaa, dobrze.
Lee, co przyniosłeś?
Przyniosłem coś, co uważam za szczególnie szalone,
to damski kostium kąpielowy.
Nie jakikolwiek kostium,
ja raczej myślę "uu, a co jest pod tym kostiumem",
i wiem, co myślicie, hej, mamy tu oldschoolowy seksizm.
- Tak. - Naprawdę pod kostiumem.
Oto on.
[wszyscy] Uuu!
Jest obrzydliwy. Dobra robota.
Dziękuję. Myślę, że w jakiś szalony sposób jest edukacyjny.
Super. Cześć, Charlotte. Co przyniosłaś?
Najbardziej szaloną rzeczą, w moim życiu jest to,
że autentycznie byłam na inauguracji każdego prezydenta w swoim życiu.
- O czym ty mówisz? - Było siedem inauguracji.
Czterech prezydentów. Byłaś na czterech inauguracjach?
- Tak. - Mamy zdjęcia Charlotte na każdej.
- Które możecie wygrać, tak? - Tak, bierzcie.
Oto pierwsze, Clintona, widać ją tam.
- [Greg i Sarah] Gdzie? - [Jamali] O, fotomontaż tego dziecka?
Boże, jestem serio rozczarowany, że to nieprawda.
Czekajcie. Historia jest prawdziwa ale zdjęcia podrobione, czy wszystko jest fałszywe?
Charlotte tam jest, ci wszyscy starzy pierdziele zostali dodani.
Zobaczmy wszystkie cztery, zanim zdecydujemy, czy
- historia jest fałszywa. - Oto Charlotte na inauguracji George'a W.
- [Greg] Okej. Tak, oto ona. - [Mike] Tak, tak.
Zaczynam myśleć, że to prawda.
Okej, jesteśmy przy Obamie.
- [Alex] Oto ona. - Gdzie jesteś?
- Tu jest. - O, tak!
Tu przechodziłaś przez niezręczny okres dojrzewania...
...kiedy twoja głowa była cztery razy większa od głów innych.
I ostatnia, i mówiłaś, że to twoja ulubiona,
- inauguracja Donalda Trumpa. - [Charlotte] Tak, podobała mi się.
To jest nawet przekonujące, poza tym, że znowu
- jesteś ogromna. - To jest prawdziwe.
- Tak? - [Greg] Ależ zwrot!
- [Charlotte] Szalone! - Nie, nie jest prawdziwe.
Ooo!
Zupełnie nic z tego nie było prawdą?
- Ale było pięknie przekonujące. Uwierzyłem w to. - Uwierzył.
To, że uwierzyłem, było szalone.
Kolejny jest Mike.
O, co dla nas masz?
Nie jestem raczej bogiem w domu,
i jako domownik nie rzucam się w oczy,
ale jest jedno toaletowe przewinienie,
którego nie rozumiem, i które jest na zdjęciu.
- Oto jego szalona rzecz. - [Greg] Mówisz, że to sprawia, że szalejesz?
Nie, uważam, że ten wybór jest szalony.
Jak masz to gdzieś położyć, możesz położyć na podłodze,
zabrać ze sobą, włożyć do kieszeni, z tyłu,
gdziekolwiek. Ty za to kładziesz ją NA koszu.
Jedyne, co musisz zrobić, to nacisnąć.
Dobra. Jest szalone.
- [Alex] Okej. - Saro, szalone?
Szalone. Poszłam raz na imprezę i pamiętam,
że cały wieczór był totalnie walnięty, ale na stole
była świeczka, która wyglądała jak setki twarzy aniołów
z wosku, i kiedy ją zapalili, podczas gdy my stawaliśmy się
coraz bardziej pijani, a wieczór był coraz dziwniejszy,
twarze aniołów topiły się i spływały ze świecy.
- Oto stopione twarze aniołów. - [Greg] Są okropne.
[Sarah] Przerażające. Jakbyśmy zezłościli bogów.
Nie wiem, co tu uznajesz za szalone,
stopione anioły czy całe doświadczenie?
Całe doświadczenie.
Czas na oceny, Greg.
Stopione szalone twarze, sytuacja z toaletą.
Nie uważam, że kostium Lee był szczególnie szalony,
- i dam mu 1 punkt. - Okej, 1 punkt dla Lee.
Przeskoczę do 3 punktów, bo uważam, że od tej pory
mamy prawdziwe szaleństwo.
3 punkty dostaje...
Palące dziecko.
- 4 punkty dla dwóch osób. - Uu!
Dla Charlotte i Wozniaka, ale i tak jestem szczodry,
bo raczej daję mu szalone punkty, bo uważam, że jest szalony.
[Alex] Tak, tylko włożył coś do kosza.
I 5 punktów. No, tego nikt nie pobije, to absolutne szaleństwo.
Stopione twarze aniołów.
Dobra robota, Saro Kendall, 5 punktów.
Lećmy dalej. Zadanie, proszę.
Dzisiaj zaczniemy odcinek od bananowej dramy.
Cześć, Alex.
- [Alex] Co masz w kubku? - E, kawę.
Nie mogę? Mogę odłożyć.
- [Alex] Nie, jest w porządku. - Mogę ją mieć? - [Alex] Tak.
Mam lecieć z tematem?
[Alex] Tak, proszę. Leć z tematem.
Dobra, widzę mrożonego banana.
Mogę dotknąć tych rzeczy, Alex?
[Alex] Wszystkie informacje są w zadaniu, Lee.
Mogę to zdjąć? Nie słyszę, co mówisz.
"Włóż całego banana do butelki".
O, zimny jest.
"Nie możesz stłuc butelki".
"Butelka nie może opuścić laboratorium. Wygrywa najszybszy".
"Twój czas jest liczony od teraz". Czyli teraz? Czekaj.
Mamy mrożonego banana w butelce - klasyk.
To jak statek w butelce, ale zamiast statku, jest banan
i nieczęsto można użyć banana zamiast statku.
Dobra. Zobaczmy.
Uu, okej. Pierwsi będą Jamali i Lee.
Aaa.
Dobra, tu są cyfry, więc muszę znaleźć kod, nie?
- [Alex] Masz wsadzić banana do butelki. - O, hej, na spodzie jest kod.
"201".
Hej. Uch, obrzydliwe to.
O, zeszło.
Bingo.
Mrożony banan, nie?
- Czekaj, w butelce coś jest. - [Alex] O, nie.
Na litość boską. Kusi mnie, żeby wylać wszystko na podłogę,
ale mam godność, w przeciwieństwie do innych,
młodych, którzy wywalą to na podłogę.
- Mogę wywalić to na podłogę? - [Alex] Okej.
O, wy... [śmieje się]
Mogę po coś pójść?
[Alex] Wszystkie informacje są w zadaniu, Jamali.
A, okej. Jesteś sarkastyczny.
Dobra, dzięki, stary.
- [Alex] A, proszę. - To może być... och.
O, to chyba galaretka.
- [Alex] Wsadziłeś banana do mikrofalówki? - Tak.
- [Alex] Na jak długo? - Dwie minuty.
[jęk publiczności]
Okropne.
Galaretka chyba topi się po podgrzaniu, tak?
[chlupotanie]
Nie ma tu maszyny do zasysania, nie?
- [Alex] Cóż, mamy odkurzacz. - Dostanę odkurzacz?
- [Alex] Przynieść odkurzacz? - Przynieś odkurzacz, stary.
Dobra. Teraz patrz.
Chyba wykazałem się logicznym myśleniem.
[dźwięk odkurzacza]
[śmiech]
Nie macie odkurzacza przemysłowego?
[Alex] Odkurzacza przemysłowego? Nie mamy, nie.
Rozmrozić banana, przenieść go tutaj.
Tak, dzięki, stary.
Dobra, galaretka wyszła.
[Alex] Super.
"Całego banana". Czyli ze skórką, nie?
[jęk publiczności]
O nie, jest pełna.
[Alex] Butelka jest pełna. [śmieje się]
Robię, co mogę, żeby go nie żuć,
ale obecnie wygląda, że będę musiał.
[jęk publiczności]
[Alex] Gorący czy zimny? Dziwne.
Gorący na wewnątrz, lodowaty w środku.
Bardzo... właściwie, nawet dobre.
Przepraszam, że ciągle o coś proszę, ale przyniesiesz mi szklankę wody?
- [Alex] Co masz w dłoni? - Tak, ale pełną szklankę.
- [Alex] A, tak. - I mniej bezczelnie, proszę.
To albo najsprytniejsza rzecz, jaką w życiu zrobiłem, albo najgłupsza.
Generalnie, wcisnę to do butelki.
- Wiesz, o czym mówię? - [Alex] Okej.
- [Alex] Co robisz, Lee? - Strugam końcówkę.
[jęk publiczności]
[Jamali] O, przestań.
Prawie.
Zatrzymaj czas. Ach!
[śmieje się]
- Zatrzymaj. - [Alex] Zatrzymać?
- Tak. - [Alex] Okej.
Podoba mi się, że prawidłowo przewidziałeś słabe zachowanie młodzieży.
Wiedziałem. Zero namysłu, tylko na podłogę, a ja...
Powiedziałeś też, że zrobisz to z godnością,
- po czym zacząłeś żuć... - A potem wyplułem, tak.
Wspaniała metafora różnicy pomiędzy dwiema grupami wiekowymi,
ty pomyślałeś, że roztopisz galaretkę, i wtedy wyleci
z butelki, podczas gdy ty poprosiłeś o odkurzacz, by ją wyssać.
Nie, dopiero później się zorientowałem, że ja się doda
wody, wypełnia się powietrzem i ją wypycha,
ale tak, pomyślałem, że mogę ją odkurzyć, albo coś.
- To głupota młodości. - Tak, tak.
Masz jakieś fascynujące statystyki?
Lee powiedział, że poziomy bezsensu tego programu wykraczają poza sferę
i skończył w 11:13.
- [Greg] Dobra. - Żeby dołożyć kontekstu, Jamali,
po przyniesieniu blendera, odkurzacza, łyżki, lejka, ręcznika, pompy:
23:19.
Ponad dwa razy tyle.
Fajnie widzieć, jak starsze pokolenie wygrywa.
Wiemy, jak rozgniatać jedzenie.
I jak zjadać fajnego bananka.
Okej, to koniec części pierwszej,
wasze zadanie w domu to podejście do lodówki i zabranie około 1500
kalorii, a potem powrót pełen żałości i beznadziei.
Do zobaczenia po przerwie.
[okrzyki]
Cześć! Witam w drugiej części dzisiejszego odcinka.
Przed przerwą mieliśmy bananowe zadanie.
Próbowali wcisnąć mrożonego banana do butelki pełnej galaretki.
Wszyscy nasi rodzice będą z nas tacy dumni.
A teraz, kim jest ten człowiek z wąsem? To Mike Wozniak.
Oto bananowy bajzel Mike'a Wozniaka.
To... co to? Waselina, albo coś?
- [Alex] To chyba wazelina. - [śmieje się] A, okej.
Ee, okej.
Em, dobra, jest zamrożony.
Okej, tego się nie spodziewałem.
Butelka nie może opuścić laboratorium, ale ja mogę.
Zaraz wracam.
[dźwięki mikrofalówki]
Okej. Dobra, sprawdzę, czy mogę
jakby powoli, em,
wsadzić go do butelki, w której już coś jest!
Dobra, zwrot akcji, ale co w niej jest?
Oto jest pytanie.
Dobra, spierniczyłem.
Dobra, spróbuję opróżnić butelkę.
Zaraz wracam.
Galaretka. Jest w niej galaretka.
Co rozpuszcza galaretkę?
Dawaj, ty nicponiu.
- [Alex] Cześć, Mike. - Cześć.
[Mike] Patrzcie na to, ładnie wchodzi.
[Mike] Delikatne okładanie bananowych wymion bardzo fajnie działa.
Czas na skórkę.
- [Alex] Mam zapytać, jaki jest czas? - Możesz zapytać, jaki jest czas... co?
[Alex] Pomyślałem, że odpowiesz "czas na skórkę".
- [Mike] O, czas na skórkę. - [Alex] Dziękuję.
Nie słyszałem nigdy o "czasie na skórkę".
- [Alex] Powiedziałeś "czas na skórkę". - Powiedziałem? - [Alex] Tak.
- Dobra. - [Alex] Jaki jest czas?
- Czas na skórkę. - [Alex] Dziękuję.
Czas na skórkę to dobry czas.
[Mike] Nie przeszkadza ci trochę palca, nie?
- Koniec. - [Alex] Zatrzymałem czas.
Cóż, Wozniak...
jakbyś miał wybrać jedno z powiedzonek, o którym
rozmawiałby cały kraj, byłby to "czas na bambus" czy "czas na skórkę"?
- Czas na skórkę brzmi... - Bo czas na skórkę to dobry czas, nie?
Czas na skórkę to dobry czas, ale brzmi nieprzyzwoicie, więc
czas na bambus ma raczej bardziej uniwersalny urok.
- Chyba jest coś, o czym musimy wspomnieć. - [Mike] Tak, wiem.
Wiem, o czym musimy wspomnieć,
i oglądanie tego mnie załamało.
Zupełnie jakbyś przeprowadzał operację
i wyciągnął zły organ. Łamie serce.
Wyskoczyłem z nim przez okno, tak.
Tak, opuściłeś pokój, szkoda, bo reszta ci wyszła.
Był najszybszy - 10:36.
Jest dużo łatwiej, jak się opuści pokój z butelką.
Czas na skórkę to zły czas.
Zobaczyliście człowieka, który myślał, że jest czas na galaretkę
i tik tok, powinien się zatrzymać i spojrzeć na zegarek.
Zobaczyłby, że faktycznie czas na zostanie w pokoju.
[Greg] To pech. Kto teraz?
Ostatnie są Charlotte i Sarah.
Spróbuję 0, 0, 0, bo nigdy nie wiadomo...
- [Alex] Spróbujesz wszystkie liczby? - Co, od początku do końca?
Tak, ile mam czasu? A, tak!
A, po prostu zeszło. Okej.
"Butelka nie może opuścić laboratorium". Ale ja mogę.
Mogę wyjść? Okej, dobra.
Okej. O, w środku...
O, nie!
- [Alex] W czym problem? - W środku jest galaretka.
- [Alex] Ach. - Wyłaź! Wyłaź.
Włożę banana do mikrofalówki.
[Alex] Na jak długo go włożysz?
Dwie minuty...?
Jest zamrożony.
Na wysoki poziom.
Patrzcie na tę technikę.
Aa. Uch.
Och.
- [Alex] A, tak. - Tak, okej.
A, jest gorący. Jest gorący i jednocześnie zimny.
[Sarah] Ał! Nie.
O kurde, to... to nie wyjdzie.
Teraz muszę wyjąć banana, który już tam jest.
Wiesz, co się stało, nie przesunęłam wystarczająco galaretki.
Coś wychodzi.
Robię coś źle, ale zostanę przy tym.
[Charlotte] Okej.
Chyba już jest wystarczająco miejsca.
Okej. Dobra.
Nie patrzcie.
Kuźwa, właź. Tak, wchodzi.
Wygląda, jakbym masturbowała bardzo nawilżoną butelkę, ale
staram się wcisnąć banana w środek jego penisa.
Okej?
Ochocho! A, przerażające.
Tak, i teraz używamy... robimy tak.
Jeśli go zjem.
[Alex] Wtedy podejrzewam, że nie zostanie żaden banan.
Zjem.
Hmm.
O mój Boże, strasznie zimny.
To idzie do kosza, więc nie liczy się już jako banan.
- Okej, chyba skończyłam. - [Alex] Okej, zatrzymam czas.
Chyba będę musiała na tym skończyć.
[Alex] Zatrzymałem czas.
Uważasz, że jeśli wsadzisz coś do kosza, to przestaje istnieć?
- Tak. - Zapisałem cytat.
Chyba nigdy w życiu czegoś takiego nie powiesz,
"Wiesz, co się stało, nie przesunęłam wystarczająco galaretki".
Jednorazowa sprawa, tak.
Saro, jak powiedziałaś
"Próbuję wcisnąć banana w koniec penisa."
Nie słyszałem żadnych innych twoich słów, bo widziałem tylko...
- Serio? - [Greg] ...okropny obraz.
Mnie bardzo się podobało "coś wychodzi".
- Nie pamiętam, żebym... - O, tak!
"Coś wychodzi!"
- Podać ci czasy, Greg? - Tak.
Okej, cóż, Mike jest zdyskwalifikowany, bo...
Tragiczne. Przez coś, o czym mieliśmy wspomnieć.
- [Greg] Tak. - [Alex] Charlotte zakończyła na 23:22.
3 sekundy po czasie Jamaliego. Albo jest przedostatnia, albo zdyskwalifikowana,
bo nie włożyła całego banana do butelki.
Tak, tak, daj jej punkt. Czemu nie?
Sprawiła, że zniknął w jej magicznym koszu.
- Charlotte, dostajesz jeden punkt. - Dziękuję.
[Alex] Jamali jest zdecydowanie trzeci z 23:19.
Wiemy, że Lee uzyskał 11:13.
Sarah, 8:49.
Acht Minuten.
- Czyli zdecydowanie dostaje 5 punktów. - Szalone.
[Greg] Punktacja, proszę.
Mike jest ostatni z 4,
prowadząca w sezonie Sarah prowadzi też w odcinku z 10 punktami.
- [Alex] Mm-hmm. - Das ist gut.
Jeszcze jedno zadanie, proszę.
Okej, koleś, czas na zadanie zespołowe, i odnosząc się do tego,
jak co noc kładziesz mnie do łóżka,
tu zostali związani łańcuchami z przywiązanymi dzwonkami.
Zobaczmy.
Chyba jesteśmy najmniej stosownie ubrani
na najcieplejszy dzień w roku.
- [Alex] Wejdźcie na platformy. - Dziękuję.
- [Alex] Cześć, zespole. - Cześć.
[Alex] Stańcie na pudełku, i jak już staniecie,
załóżcie rękawiczki i pasek.
[Alex] Dziękuję.
Rękawiczki.
- Mamy to założyć, tak? - [Alex] Tak, proszę.
"Połóżcie torebkę soli na tamtym stole".
- To torebka soli? - Tak podejrzewam.
"Nie możecie się ruszać, trzymając sól".
"Jeśli torebka soli dotknie ziemi, musicie wrócić do punktu startu".
"Jeśli dzwonek dotknie ziemi, musicie wrócić do punktu startu".
- Dzwonek? - [Alex] Dzwonek.
"Nie możecie dotykać sznurka ani pasów".
[Mike] "Wygrywają najszybsi".
- "Wasz czas jest liczony od teraz". - Okej.
- [Greg] Brzmi jak fajna zabawa. - [Alex] Bawię się w to z dziećmi.
- Ma dla mnie sens. - Mm-hmm.
Nie mam za wiele do powiedzenia, poza tym, że widok Lee i Mike'a
przypominał pielęgniarkę prowadzącą przez pole jej pacjenta z urojeniami.
- Zaczniemy od nich? - Tak, proszę.
Ich średnia wieku to 46,5, z czego większość
to zasługa Lee.
[Alex] To Mike i Lee.
Czyli nikt nie może się ruszać, trzymając sól.
Możemy... może użyjemy obrusa, żeby owinąć...?
Wtedy nie będziemy fizycznie trzymać soli, tylko obrus.
Jeśli to wezmę.
Jeśli zdejmiemy to wszystko,
chodzi o to, żeby ją owinąć, stworzyć torbę,
więc faktycznie nie będziemy trzymać torebki soli.
Jeden z nas będzie trzymać czerwoną torbę.
- Bo nie możemy się pochylać z dzwonkami. - [Mike] Dokładnie.
Jeden robi całą robotę, drugi tylko napręża pas.
Owinąć całą? A, czekaj.
Bo może powiedzieć, jest napisane "trzymając sól".
- Tak. - Jakbym był na zakupach...
...i moja żona powiedziałaby "nie zapomnij kupić soli", włożyłbym ją do torby...
Jak spytałaby "czekaj, kupiłeś sól?"
Odpowiem "tak". Na co ona, "trzymasz ją teraz?"
A ja na to "nie", to powie "ale trzymasz sól".
"Nie, trzymam plastikową torbę, w której jest sól".
Rozumiem, ale nie jesteśmy w świecie Macka, tylko w świecie Taskmastera.
Och.
Mam rzucić? Dla pewności.
- [Lee] Tak, idź tam. - Podejść bliżej?
Rzucam. Tak!
[Lee] Uuu!
[Lee] O, to... to... cóż,
- nic nie jest napisane o porwaniu torebki. - Jest dobrze.
- [Lee] Zawiązałeś znowu? - Jakby skręciłem.
- [Lee] Może być. - Okej.
Czekaj, czekaj.
- No. - No.
- [Alex] Zatrzymałem czas. - [Mike] Super.
- [Alex] Uważacie, że zakończyliście zadanie? - Nie pamiętam, jak brzmiało.
- Podobało mi się. - [Alex] Pobrudziłeś się, Mike?
Posoliłem się. To chyba nie to samo.
- [Alex] Tak? - [Lee] Sól jest okej.
[Alex] Okej, możecie ściągnąć pas.
- Wyglądałeś, jakbyś się świetnie bawił. - Dobrze się bawiłem.
Wyglądałeś jak wiejski ksiądz przywiązany do Lee Macka,
biegający po polu bez żadnych zmartwień.
Przypomniały mi się czasy, gdy tańczyłem tańce ludowe.
To po prostu...
Świetna zabawa w letni dzień...
Nie wątpię, że w życiu tańczyłeś tańce ludowe.
...wiatr we włosach i torebka soli do zabawy.
- [Greg] Tak. - Czego więcej chłopcu potrzeba?
Mieliśmy prawdziwy wgląd w życie rodzinne Macków.
Naprawdę pyta cię o zawartość toreb na zakupy?
Ma obsesję na punkcie soli, i zawsze, kiedy wychodzimy
ze sklepu, pyta "kupiłeś sól?".
Zawsze muszę odpowiedzieć "tak". Nawet jak kupowaliśmy ubrania.
Prosili, żeby zatrzymać czas na 4:42.
- Dobrze nam poszło. - Do widzenia, druga części.
Z nami koniec. Staraliśmy się to naprawić, ale nie wyszło.
To niczyja wina. Chyba potrzebujemy przestrzeni.
I tak jest ciężko. Po prostu idź!
Cześć, witam ponownie w Taskmasterze.
Przypomnij co się działo, Alex, w postaci wiersza performatywnego.
Okej, zapodasz beat?
- [Greg] Jasne. - Lecimy.
W zadaniu przed przerwą mieliśmy sól.
Mike i Lee podawali sobie sól.
Teraz czas na zespół osób trzech,
i taki był właśnie mój wiersz.
- Do bani. - [oklaski]
Jak go naprężycie, pójdę tamtędy i pod nim.
- Tak. - [Charlotte] O, okej. Albo możemy się kręcić.
- Okej. - Co?
[Charlotte] Okej.
- Tak, super. - [Sarah] Teraz mamy ją do siebie rzucać?
- Tak. - [Sarah] Dobra.
- Okej, do kogo rzucam teraz, Saro? - Do mnie.
- A potem... - [Charlotte] Nie idź.
Och, musimy zacząć od nowa.
- [Sarah] Czyli nie mogę się ruszać, kiedy... - Kiedy trzymasz sól.
- [Alex] Zacznijcie. - [Charlotte] Okej, gotowi?
Dobra.
O, tak, super. Okej.
- A potem, tak... - Nie możesz iść.
Och, okej. No.
Okej.
No, dawajcie.
- Ruszajmy się. - Okej.
Okej.
- [Charlotte] Dobra. - Bez chodzenia...
O, mamy problemy.
Aa!
Smakowało mi jakoś słodko w ustach...
- Sól? - Ej, ej, tu jest napisane...
To cukier, nie sól.
Odłóżmy na stół i wróćmy.
Idźmy tą stroną. Ostrożnie.
- Okej. - Z powrotem do stołu.
Jest na stole, nie?
- Kuźwa mać. - Tak, jest tu.
Właśnie dotknęłam... Dotknęłam sznurka.
[Alex] Dzwonki dotknęły ziemi. Przykro mi, musicie zacząć od nowa.
Na litość boską.
Okej.
- Tak, lepiej zacznijmy. - Tak, okej.
- Kopnij ją. - Idź dalej. Idź!
Kopnij ją. Kopnij.
No.
- Nieważne. - [Charlotte] Uda ci się!
Tak, walnij ją na stół.
Tylko...
[Alex] Zatrzymałem czas.
[Alex] Chyba zostało trochę soli w torebce na stole.
Wielce irytujące.
Oglądając was i wiedząc, że nie wiecie, sprawiło,
że wiedziałam, jak ty się cały czas czujesz, i było świetnie.
- Fajne uczucie? - Tak.
Myślałem, że schrzanili.
Dostaniemy maks punktów.
Fajnie się oglądało wiedząc, że schrzanili!
Oglądaliśmy, jak mówił "tak, tak!".
No. I, wiecie co,
nic nie powiedział, ale spojrzał na Mike'a,
w taki sposób, i to było...
Kiedy ja świętowałem zwycięstwo, usłyszałem
cichy głos... "Ma słodki smak".
Ja na to, "co? Jak, ma słodki smak?"
Potem... Wszystko w mojej głowie się rozpadło.
Powinniśmy puścić dramatyczne odkrycie Sary,
bo uważam, że zasługiwało na rolę w filmie.
Okej, oto dramatyczny moment.
Ach.
Ej, ej. To cukier, nie sól.
- Autentycznie. Prawdziwy thriller. - Wow.
Nie wiedziałam, co mam robić w tym zadaniu,
- i to jedyne, co wiedziałam. - Jedyne.
- [Sarah] Jedyne. - Ale nie odbierzecie mi tego,
że bardzo miło spędziłem dzień.
Cóż, ekscytująco i katastrofalnie dla tych dwóch klaunów.
Ty decydujesz, ile punktów dasz dwuosobowemu zespołowi.
- Nic. Nie położyli soli na stole. - A trzyosobowemu?
- Po 5 punktów. - Wielki dzień dla nich.
5 punktów dla trzyosobowego zespołu.
Super. Lećmy dalej, co teraz?
- Srajtaśma! - O-o.
Mam poszukać zadania?
- [Alex] Tak, proszę. - Okej. Eem...
U! Okej.
- Dobra. - [Alex] Twoje gogle.
- Przepraszam, mogę jeszcze raz? - [Alex] Możesz.
Przepraszam.
"Zabierz ten listek papieru jak najdalej stąd".
"Tylko ten listek papieru może dotknąć ziemi".
"Papier nie może się przerwać".
"Wewnętrzna rolka musi przez cały czas pozostać
na podajniku".
Pobrudziłem się bananem.
Daj mi sekundę, przepraszam.
[okrzyk publiczności]
"Masz 20 minut". Muszę przeczytać jeszcze raz.
- [Alex] Jasne. - [Lee] Dobra.
- [Alex] Jest tu dla ciebie zadanie. Widziałeś? - [Lee] Tak?
- [Lee] Nie widzę zadania. - [Alex] To widzę.
[Alex] Wydrukowaliśmy je na papierze.
- Jeśli było na tym, użyłem go. - [Alex] Naprawdę?
Tak, tak.
[Alex] Tak, było na tym.
Może być w toalecie. O, nie... na szczęście,
nie chciałem spuścić łańcucha, więc rzuciłem je tutaj.
[Alex] Jak myślisz, jak długi jest papier toaletowy?
- Dobre pytanie. - [Alex] Dziękuję.
Lee, przyczepię z powrotem listek,
- wtedy zacznę czas. - Dobra.
[Alex] Nie zepsuj znowu.
Powinienem to zauważyć, ale zazwyczaj używam
papieru toaletowego bez czytania... niezręczne... go najpierw.
"Masz 20 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
[Lee] Po prostu używam papieru i lecę dalej.
- Tak. - Dobra.
O, hej. Tego można użyć jako podajnika papieru.
- O, rany. - Autentycznie, na kasku Lee został banan
z zadania z bananem,
więc poszedł i wyczyścił go zadaniem.
- Tak. - Zauważyłem od razu,
że mieliśmy czwórkę ludzi zabierającą się za program
Taskmaster, i był też Lee,
występujący w dokumencie o domu opieki.
Skołowany! "Na moim kasku jest banan!"
Ooo!
Na szczęście jestem świnią i nie wyrzucam zużytego papieru,
tylko rzucam go w kąt.
- Nawet nie wyrzuciłeś do kosza. - [Lee] Nie.
Co ty na to?
Wzrasta, wzrasta. Buzuje.
Najpierw Charlotte i Michael.
Dobra.
Okej, przepraszam.
Jeśli wyjdę oknem...
U, mamy jakąś taśmę?
Okej, a-ha.
Wzmacniam papier toaletowy.
[Alex] Tak.
Próbuję zbudować podwyższenie dla papieru.
- [Alex] Uważasz, że wszyscy tak zrobią? - Tak.
- [Alex] Super. - Dość uniwersalne.
Muszę rozwinąć tę bestię, bo inaczej
będę w potrzasku.
Okno będzie tutaj siać zamęt.
Ostrożnie.
U, to... jakby dźwięk darcia.
Jakoś przez taśmę jest dużo cięższy.
Jakoś.
[Mike] Okej, dawaj.
Okej, przytrzymasz mi drabinę?
Przytrzymuję drabinę.
Dotarliśmy do momentu, w którym przestałem wszystko
starannie przemyśliwać.
- Trochę zaczyna przeszkadzać. - Tak?
Tak, bo w sumie
żałuję, że nie przykleiłam całości taśmą.
- [Alex] Jak warunki pogodowe? - Rześkie.
To idealna, wiesz,
pogoda na spacer po lunchu.
Ale w kontekście przyklejania papieru toaletowego
na klej - nieoptymalne.
- Bądź ostrożna, Charlotte. - Dziękuję.
Och!
[Alex] Zostało 5 minut.
5 minut? Kurczę.
Okej, chwileczkę.
O, może powinnam... Och! Okej.
Często flirtuje z ziemią.
Tak, jestem na krawędzi.
Łuu, nie!
[Mike] To się odkleiło.
- Nie. - Okej.
- [Alex] Ostrożnie, Mike. - Tak. Chwila napięcia.
To jest faktycznie rozczarowujące, i to mało powiedziane.
Okej.
I tyle.
Popełniłem gafę.
- [Mike] Dzięki, Alex. - [Alex] Dziękuję, Mike.
Fascynujące. Znam Mike'a od jakiegoś czasu.
Widziałem, jak tańczy w złotych spodenkach.
Absolutny świr.
A jednak, Mike, którego tu widzę, mówi rzeczy typu
"Muszę to rozwinąć, bo inaczej będę w potrzasku".
"Kurczę".
Jaka jest pogoda? "Idealna pogoda na spacer po lunchu".
- To było, tak... - Co się z tobą stało?
Nie wiem.
"Pogoda na spacer po lunchu" bardzo mnie zmartwiła.
Charlotte, uważam, że wyjście oknem było świetne.
Żałujesz, że nie wzmocniłaś całego papieru?
Chyba byłam zbyt pewna siebie, i...
Myślałam "wzmocniłam pierwszą część, teraz puszczę
i lecę dalej". Zobaczę, co się stanie. Będzie szybko,
będzie gładko, będzie dobrze.
Ile powiedzonek powstało w tym sezonie!
Nie wiem, od czego zacząć. Będzie szybko, będzie gładko, będzie dobrze.
- Zrób swoje podsumowanie. - Niestety, powinna była skończyć na drabinie.
Oboje mogli skończyć. Osiągnęła 14 metrów, on osiągnął 8 metrów.
Jej papier się zerwał, gdy zostały 4 minuty, jego, gdy 3.
Podejrzewam, że Mike musiał skończył, bo szedł
na popołudniowy spacer.
Dwie chlubne porażki. Chcesz zobaczyć więcej?
- Tak. - Kolejni są Lee i Jamali.
Jest powiedziane, że wewnętrzna rolka musi zostać na podajniku,
więc czemu nie zdjąć podajnika i stąd go zabrać.
- [Jamali] Masz śrubokręt? - [Alex] Krzyżowy czy płaski?
Płaski. W sumie...
Nie powinienem mieć problemu ze znalezieniem taksówki.
- Co to? - Jako ciężar.
- Kamyk? - Tak.
Dzień dobry. Dziwna prośba, ale kręcimy program telewizyjny.
Może pani położyć to na siedzeniu pasażera?
I po prostu odjechać. Może pani to zatrzymać.
Dziękuję.
[Lee] Proszę jechać jak najdalej - 20 minut.
[Lee] Proszę nie zdejmować z podajnika.
- [Alex] Skończyłeś? - Ile mam czasu?
[Alex] Masz 11 minut.
I proszę. Teraz pójdę na herbatę.
[Alex] Jasne.
- [Jamali] Teraz było dalej? - Ani trochę.
[Jamali] Właściwie, co ja...?
Sam mogę tam pójść.
[gwizdek]
[Alex] Koniec czasu, Jamali.
- [Alex] Gdzie jest papier? - Gdzieś tam.
Poszedłem daleko i mi się znudziło, więc wróciłem.
- [Alex] Znajdę go? - Tak. Idź cały czas prosto.
- Jest obok wodotrysku. - [Alex] Wodotrysku?
- Tak. - [Alex] O, miło.
- Z wodą do picia. - [Alex] O, czyli działa?
- Tak, tak. - [Alex] Okej.
Podobna technika u obu panów, wykonana inaczej.
Jamali, podejrzewam,
że bardzo podobało ci się to zadanie.
Tak, tak. Podobało mi się... szczerze,
będąc tak długo w tym domu, ma się ochotę
- wyrywać rzeczy ze ścian. - [Greg] Dobra technika.
Pewnie świetnie wyszła. Jaka odległość?
60 żyraf leżących jedna przy drugiej. 363 metry.
Lee, ta sama technika - wyrwanie ze ściany. Sprytnie.
Podobało mi się to, że ta kobieta chyba autentycznie
- się ciebie bała. - Byłem blisko spytania
- "Mogę wsiąść?" - [Greg] No.
Jak już miałem pytać, spojrzałem jej w oczy
- i pomyślałem, że powie nie. - Nie miałeś okazji
spojrzeć jej w oczy, bo kiedy ty do niej mówiłeś,
- udawała, że cię tam nie ma. - Oczywiście, nie znam
wyników, ale boję się, że mieszka bardzo blisko
- domu Taskmastera. - Nazywa się Rebecca, nie była zadowolona,
ale cieszyła się, że wzięła udział. Na początku się nie cieszyła,
bo cię nie poznała, a potem poznała,
ale była skołowana.
Pojechała do Kew, czyli 5 km stąd.
- Wow. - Dobra, została jedna część, aż ktoś wygra
zużytą rolkę papieru Mike'a Wozniaka leżącą na starym koszu.
O to właśnie gramy.
A wy myśleliście, że zmiana klimatu jest ważna. Szybko wracajcie!
Cześć, wróciliśmy, to ostatnia część dzisiejszego Taskmastera.
Tak, jest bardzo późno, nie zjadłem dużo na obiadek
i jest mi słabo.
Przed przerwą, próbowali zabrać papier toaletowy
jak najdalej od miejsca, w którym się znajdował,
ale papier musiał być w jednym kawałku
i pozostać przez cały czas na podajniku,
albo próba będzie nieważna.
Żeby wyjaśnić zasady, zmontowałem filmik
pokazujący, co skutkowałoby natychmiastową dyskwalifikacją.
Jest napisane, "wewnętrzna rolka musi przez cały czas pozostać na podajniku".
Czemu więc nie weźmiemy podajnika...
...bo pewnie się demontuje, i wtedy pójdziemy dalej.
[Alex] Masz 19,5 minuty.
Nie...
- O, rany! - Żartujecie sobie.
Podczas przerwy,
popatrzyłem na Lee i powiedziałem "myślałem, że to wygrałem".
Na co Lee, "tak, ale nie wiesz,
czym cię zaskoczą".
Dajcie mi po prostu te 5 punktów. Świetnie było.
- O, to po prostu... - [Jamali] Świetne uczucie!
- Dziękuję, Alex. - [Lee] No, szczerze.
Generalnie znalazłeś się na liście policyjnej.
Na darmo!
Myślałem, że nic mnie bardziej nie zirytuje niż cukier/sól.
Ale to... mógłbym cię zabić, Alex!
To dwa z rzędu dla Lee Macka.
[Greg] Zobaczmy, jak poszło Sarze.
Oczywiście, papieru się używa do wycierania tam na dole,
czy to oznacza, że ostatnia uczestniczka ma przewagę?
To Sarah Kendall.
[Sarah] Okej. Myślę, czy powinnam użyć jakichś podpór.
[Alex] Tak.
[Sarah] Chyba podchodzę bardzo ambitnie.
Dobra, to...
- Byłoby super, jakby od razu się udało. - No.
Nie uważasz, że się uda?
Z przyjemnością popatrzę, co się stanie.
O, kuźwa. Nie! Nie, nie. Dotknęło?
[Alex] Nie, ale było bardzo blisko.
Dobra, widzę problem,
- zacznie się rozwijać. - [Alex] Tak.
U. Nie, nie, nie!
- [Alex] Coś wychodzi? - Tak, coś wychodzi.
O nie, jest mokre?
Mam zapasowy.
[Sarah] Skończyłam.
[gwizdek] [Alex] Dziękuję.
[Sarah] Dzięki.
W tym programie naprawdę fascynuje mnie to,
jak szybko staje się normalne to,
że myślałem
"a, używa starego systemu z butami na wiadrze".
Bardzo sprytne, wysuszenie wierzchu wiadra dupą.
- To Olimpijka, ta dziewczyna. - Tak, tak.
Odkryłam umiejętności, o których nie wiedziałam.
Było super. Jak daleko zaszła?
Cóż, chyba najłatwiej będzie to sobie wyobrazić w czerwonych krwinkach.
- 2 miliony czerwonych krwinek. - Wow.
- [Alex] To daleko, nie? - Podaj nam faktyczne dane.
- 14 metrów. - Dobra.
[Alex] O dziwo, to drugie miejsce,
ale wygrywa Jamali z 363 metrami.
[Greg] Mamy to!
- Pierwsze, które wygrałem. - [Lee] To było pierwsze?
- Teraz się cieszysz, nie? - Tak.
- [Greg] Jak się nazywa ten program? - Nie, no.
- Taskgames? Nie wiem. - Może być.
Lecimy dalej z Taskgame!
Powiem, że Jamali ciągle może wygrać, ma 16,
Sarah ma 19.
Okej, udajcie się na scenę
na ostatnie zadanie odcinka!
Podoba ci się?
Chyba tak.
[Greg] Kto je przeczyta?
Charlotte Ritchie... ...nie przeczyta!
Mike Wozniak przeczyta.
"Zapiszcie, jakie pięć rzeczy znajduje się w misce pod stołem
i ile jest każdej rzeczy".
"Podczas zadania musicie patrzeć na Taskmastera".
"W trakcie zadania, jedną rękę musicie
trzymać w misce, a drugą trzymać długopis".
"Macie 2 minuty. Wygrywa najwięcej poprawnych odpowiedzi".
[Alex] Możecie patrzeć na kartkę jak będziecie pisać, ale nie oszukujcie.
Macie w miskach pięć różnych rzeczy.
Macie zapisać, co to jest i ile ich jest.
- Ma sens? - Tak.
Proste, pięć różnych rzeczy.
- Jesteście gotowi? - Wasz czas jest liczony...
- [gwizdek] - Patrzcie na mnie.
- [Alex] Dobrze poszperajcie. - Uuu.
[Alex] Zidentyfikujcie i policzcie, o to chodzi, Greg.
- Nie, no. - [Greg] Patrzcie na mnie.
[Alex] Tak, o ile patrzycie na Grega.
- [Alex] Patrz na Grega, Charlotte. - Przepraszam.
[Alex] Patrzę na twoje oczy, zabłądziły.
[Charlotte] Coś mi wpadło do oka.
- I mrugnęłam. - Patrz na mnie, Lee.
[Alex] Jamali chyba liczy.
Ale patrzy na mnie, grzeczny chłopiec.
Nie mów tak, to było... serio przerażające.
To było faktycznie obrzy...
- [Greg] Patrz dalej. Taka prawda. - Przestań.
Jestem twoim przeznaczeniem. Patrz na mnie.
Coś wydziela zapach.
Coś wydziela zapach, twierdzi Mike Wozniak.
Ty masz specjalny prezencik.
- [Lee] Ile czasu zostało? - [Greg] Lee, patrz na mnie.
- [Alex] Warto coś zapisać. - Żółta kartka!
- To twoje powiedzonko podczas stand-upu, nie? - Żółta kartka.
- [Alex] Kto dostał żółtą kartkę? - [Greg] Lee.
- Nie patrzyłem w dół, patrzyłem, co piszę. - Patrzy w dół jak ryba.
Nie, patrzę na papier, na którym...
Możesz patrzeć na kartkę.
Zobaczmy.
- Tik tok. - [Alex] 5 sekund.
I...
[Jamali] Jest dobrze.
[gwizdek] Koniec czasu.
Obie ręce nad stołem, proszę.
- A, kuźwa! - Nie, no!
- [Greg] Ubrudzony szczeniaczek. - [Alex] Okej,
zapytam Charlotte,
podaj mi jedną rzecz, jaką znalazłaś.
Słuchaj, powiem, że kostki lodu.
- [Alex] Ile? - Pięć kostek lodu.
[Alex] Pięć. Jamali, kostki lodu?
- Mam sześć. - [Alex] Sześć.
- Ja mam cztery. - [Alex] Cztery.
- Trzy. - [Alex] Trzy.
- Sześć. - [Alex] Sześć.
Poprawna odpowiedź to sześć.
Sarah i Jamali, po poprawnej odpowiedzi.
Jamali, podaj mi rzecz, którą znalazłeś w misce.
Jajka na twardo.
- Ja znalazłem jajka, ale nie na twardo. - Ale ile?
- Miałem dwa. - Dwa jajka nie na twardo.
Dwa jajka.
Napisałam dwa jajka, ale myślałam, że były gumowe,
nie prawdziwe jajka.
- Dwa. - [Alex] Dwa.
Tutaj każdy dostaje punkt.
Lee, co znalazłeś w misce?
Z rozczarowaniem znalazłem posypkę.
Ktoś jeszcze znalazł posypkę?
Powiem żart o posypce smażonej z jajkiem.
- Tak, znalazłem posypkę. - [Alex] Tak?
Okej, ktoś jeszcze znalazł coś o konsystencji...
- Napisałam "ryż". - [Jamali i Charlotte] Ryż.
- [Alex] Ryż. Ile ziarenek? - 5000.
Mam 6000.
120 000 ziarenek ryżu.
Wygrywa Jamali, to było 17 000 ziarenek ryżu.
- Wygrywam? - [Alex] Byłeś najbliżej.
Mike, poza jajkami, lodem i posypką,
- co znalazłeś w misce? - Przedwczesnego kasztana.
[Alex] Przedwczesnego kasztana?
Kiedyś grałem w zespole Przedwczesny kasztan.
- Pamiętam was. - Tak? Dobre czasy.
Ktoś jeszcze znalazł coś podobnego do przedwczesnego kasztana?
- Myślałam, że to winogrona. - [Alex] To nie winogrona.
- Śliwki. - [Alex] Nie śliwki. Lee?
- Oliwki? - [Alex] Nie oliwki.
Napisałam, że gumkę.
Nikt nie znalazł moich kiszonych cebulek.
Ooo.
W końcu, Sarah, ostatnia rzecz.
Poczułam kawałek żelatyny.
- Ile galaretek? - E, jedną.
- Jedna. - [Jamali] Jedna galaretka.
- Znalazłem dwie galaretki. - [Alex] Cóż, była tylko jedna. Mike?
Jedna martwa meduza.
Znowu wszyscy zgadli, poza Lee i Mikiem.
Kiedyś w byłem w zespole Jedna martwa meduza.
Pamiętam was.
Ile kosztował bilet? Me-dużo?
Mam dodać te liczby, Greg?
Wszystko, żeby tylko pozbyć się niesmaku.
Lepiej, żeby zeszli, zobaczymy, jak to wpłynęło na ostateczne wyniki.
A, cześć, Greg.
- Cześć. - Miło wrócić.
Miło, że wróciłeś.
To musiało zmienić postać rzeczy.
Jamali rozpoznał wszystko poza kiszoną cebulką,
bo jej nikt nie zgadł, więc dostaje pełne 5 punktów.
- [Greg] Dobra robota. - To moja druga wygrana.
Sarah zgadła trzy rzeczy, jest druga.
Charlotte, dwie rzeczy, jest trzecia.
Dwuosobowy zespół, Mike i Lee, w tym odcinku nas zaskoczyli,
obaj są ostatni z jedną rzeczą.
Co oznacza, że w sezonie
Jamali ich dogania,
52 punkty, 57 punktów,
58 punktów dla Lee.
Oczywiście Charlotte, trochę z tyłu.
Sarah prowadzi 20 punktami, z 78 punktami.
- Wow. - Nie do wiary.
Ale zwycięża, z 17 punktami więcej od Mike'a,
to jej trzeci wygrany odcinek,
- Sarah Kendall z 23 punktami! - Ło!
[Greg] Sarah Kendall znowu wygrywa!
Zaszalej ze swoimi szalonymi rzeczami!
[Alex] Idź znowu!
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Mieliśmy wgląd w dwie zupełnie różne ścieżki kariery.
Cięcie do dnia dwa lata od teraz -
Sarah Kendall na tle miejskiego krajobrazu
jako bohaterka nowej hollywoodzkiej serii, Kobiety z soli.
W Anglii, radiowóz zabiera Lee Macka,
stoi na autostradzie z wózkiem pełnym papieru toaletowego,
krzycząc "myślałem, że to sól. Wyglądało jak sól!"
Na razie się żegnamy,
ale zakończmy uznaniem dla dzisiejszej zwyciężczyni,
to znowu ona -
to Kobieta z soli, Sarah Kendall!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time