- Jał! - Muszę przeczytać jeszcze raz.
Och.
[okrzyki i oklaski]
Aktywować Jamaliego.
Cóż, cześć, nazywam się Greg Davies.
Witam wszystkich w wielkim finale Taskmastera.
[oklaski]
Ależ przygodę przeżyła nasza piątka wspaniałych wojowników.
Podczas gdy zbliżamy się do momentu, gdy jedno z naszej nieustraszonej piątki
uniesie mój złoty łeb, pomyślałem, że byłoby fajnie
posłuchać najlepszych momentów sezonu.
[Charlotte] Okej, to jaka jest sytuacja?
[Lee] Wygrałem BAFTĘ.
[Sarah] Ej, ej, to cukier, nie sól.
[Jamali] Do wody z kranu dodają chemikalia.
- [Alex] Kto? - [Jamali] Rząd.
Po tym wspaniałym pejzażu dźwiękowym,
ciężko uwierzyć, że została im jeszcze jakaś chwała.
Poprośmy, by sięgnęli głęboko raz jeszcze.
Powitajcie Charlotte Ritchie,
Jamaliego Maddiksa,
Lee Macka,
Mike'a Wozniaka
i Sarę Kendall.
A obok mnie, człowiek, którego akt urodzenia trzymam
w zamknięciu, bo nie chcę, żeby zniszczył jego rodzinę,
gdy dowiedzą się okropnej prawdy.
Oto on, mój biologiczny syn, mały Alex Horne!
- [oklaski] - Tatusiu!
Technicznie możliwe.
Technicznie prawda.
- Mamy finał, Greg. - Tak, wiem.
- Dlatego mam na sobie specjalny strój. - O, rany.
Podkreśla najlepszą część mojego ciała, czyli oczywiście
moje przepiękne plecy.
- Okej. - Wiesz, że mam ładne, włochate plecy.
- I mam dzisiaj na sobie garnitur bez pleców. - Tak?
Tak. I pokażę go pod koniec odcinka.
- Teraz nawet nie pokażesz? - Zachęcam widzów, żeby zostali do końca.
Dobra, to jakie jest ostatnie zadanie nagrodowe, Alex?
Powiem ci, jak tylko się uspokoisz na cholerny moment.
To rzecz, która sprawia, że wyglądasz najtwardziej,
typu kolczyk w nosie albo kółko w nosie czy muchy w nosie.
Ty ocenisz, przez którą rzecz wyglądają najtwardziej.
Ta osoba dostanie 5 punktów, a pod koniec odcinka
osoba, której poszło najlepiej z punktami wygra wszystkie pięć twardych
rzeczy i zastąpi Rossa Kempa jako największego twardziela w telewizji.
- Podobało mi się. - Dziękuję.
To będzie dla ciebie trudne, nie, Charlotte?
Jest proste, jest twarde,
- to skórzana czapka. - Prosta, twarda, skórzana czapka.
- Dobra. - Łoł.
- Uu. - I na tył. Nawet twarde.
Nawet twarde.
Czapki są twarde, skóra tym bardziej.
- To skóra. - "Czapki są twarde".
- Mam dobre przeczucie. - Tak?
Widzę po twojej reakcji, że dobrze pójdzie.
Szkoda, że jej nie mamy, założyłbym ci ją na głowę.
Pokazał, jak nietwardo wyglądasz.
- O, wyglądałabym. - O, dobrze.
[Greg] Co przyniosłeś, Lee?
Przyniosłem najtwardszą rzecz na świecie.
- Przyniosłem wieszak. - Okej.
- Ło. - [Greg] O, rany.
Kiedy studiowałem, mojego kumpla obrabowano.
Przykro mi.
Po tym przez jakiś tydzień nie wychodził z domu i stwierdził
"Nie mogę tak żyć, to niedorzeczne".
Zdecydował, że nie wyjdzie z domu
bez wieszaka, wygiętego i założonego na głowę.
Według jego teorii, nikt nie zaatakuje gościa z wieszakiem na głowie.
- Dlaczego? - Bo uznasz, że jest dziwny,
lepiej trzymać się z dala od gościa z wieszakiem na głowie.
To zadziwiająco twardo wyglądająca rzecz,
więc dziwi mnie, że mnie przekonałeś.
Dziękuję.
Saro, pobijesz wieszak? Wątpię.
Około 10 lat temu, oglądałam film Droga
i byłam w ciąży, i nagle pomyślałam, co zrobię,
jeśli urodzę dziecko i będzie jakaś apokalipsa
albo zombie i wyczerpie się jedzenie i picie i będzie chaos.
Co wtedy zrobię?
Poszłam więc do sklepu z artykułami kempingowymi
i złożyłam coś, co nazywam moim plecakiem na wypadek apokalipsy.
[Alex] Oto plecak na wypadek apokalipsy.
- [Greg] Och... - [Sarah] Nie, czekaj! Czekaj chwilę!
Poczekasz?
Jakbym zobaczył cię w tym w ciemnej ulicy, pomyślałbym, uuu!
To nie ciemna ulica, to apokalipsa zombie, stary.
[Lee] To skakanka?
- [Sarah] Tak. - Więc jakby była bójka pod klubem nocnym,
ty na to "uspokójcie się".
Nie mogę się doczekać, aż pomyślisz
"byłaby bezpieczną osobą. Będzie niezłą twardzielką".
Fajnie byłoby z tobą pójść na wiejski spacer, oto co.
[Greg] Jamali?
Nie owijajmy w bawełnę, mam kij bejsbolowy z gwoździem.
- I to mi się podoba. - [Alex] Zobaczmy.
- Och, kij z gwoździem? - Kij z gwoździem.
[Greg] Dziękuję.
- [Jamali] Bez owijania w bawełnę. Bez gierek. - Odhaczone.
Twarde, nie? Bo jakby ktoś miał kij, zrobiłbyś...
Ale jak ma gwóźdź, wiesz, że chce komuś przywalić.
Jakbyś wszedł z tym do pokoju,
zesrałbym się i poszedłbym szukać Sary.
Wyobrażasz sobie Charlotte w swojej czapce do tyłu, trzymającą go?
- Nie. - Byłabym twardzielką.
No, byłabyś większą twardzielką od piknikary. Bez obaw.
- Kto jest piknikarą? - [Alex] Chyba ty.
- Ja jestem piknikarą?! - Jesteś piknikarą.
O, rany.
- Dobra robota. - Pierwszy raz wbiłem gwóźdź w kij
i ktoś powiedział "dobra robota". Cieszę się.
[Greg] Dobra, Mike? Już tego żałujesz?
- Troszkę. - No.
Moja najtwardsza rzecz... Jest przetestowana.
Jeśli się boję i, wiecie, skończyło mi się mleko
i muszę wyjść kupić moje mleko na noc.
Ale widzę, że stoją jacyś chuligani
przy kiosku, w skórzanych czapkach i tak dalej.
"Jacyś chuligani".
W takim przypadku robię to.
[okrzyki i oklaski]
Wow.
Och.
Wow, niesamowite.
- [śmiech i oklaski] - Wow.
Wtedy czas na twardziela.
Tik tok, czas na twardziela.
Wtedy czapka biskupa może wylądować gdzieś, gdzie nie powinna.
- Niesamowite, nie? - Zazdroszczę.
Przyniosłem perukę z punkowo rockową fryzurą.
- [Alex] Oto ona. - [Mike] Którą zwycięzca może sobie zabrać.
Autentycznie odebrało mi mowę.
- Dobra. Gotowy? - Tak. Ostatnie miejsce?
- 1 punkt, piknikara. - O, hej, Saro.
Jeden punkt?
2 punkty, i to trochę okrutne, ale kieruję się
pełnym opisem, gdzie mieliście wyglądać twardo, a nie
totalnie ześwirowani, dam 2 punkty wieszakowi Lee.
3 punkty, bo twardziej nigdy nie będzie wyglądać,
dostaje wspaniała Charlotte.
4 punkty, i myślałem, że już to masz, no ale.
- Rozumiem. - No, gość jest obłąkany.
- 4 punkty dla Jamaliego. - Dzięki.
- [Greg] 5 punktów dla totalnego dziwaka. - [Alex] Dobra robota, Mike Wozniak.
[oklaski]
Dobra, lećmy z tym finałem.
Tak jest, i zaczniemy od tego, co najbardziej lubię robić
w weekend, to sztuka administracji biurowej w garażu.
- [Alex] Cześć, Jamali. - Jak leci, Alex?
Witaj w moim biurze.
To raczej garaż, ale okej.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- O, fajne to. - Och.
"Stwórz najlepszy obrazek strasznego dinozaura, używając tej kopiarki".
- Co to? - [Alex] Pomyśleliśmy, że możesz...
- Uu. Prosto w moje... - Kurde! O, Boże. Nie.
Nic nie nie stało, na szczęście nie w oko, ale w górną wargę.
Bardzo przepraszam.
Bardzo przepraszam, Alex.
To chyba częściowo moja wina.
"Nie możesz wyjść z garażu".
"Masz 15 minut, twój czas jest liczony od teraz".
Zobaczę, co jest dostępne.
Z czego mogę skorzystać.
- [Alex] Tak, tylko papier. - Tu jest tylko papier, tak?
- [Alex] To pianino. - Tylko pianino.
- [Alex] Właśnie tak. - I proszę!
Przepraszam, nie zauważyłam tego.
- [Alex] Nic się nie stało. - Bardzo przepraszam, Alex.
[Alex] To jak bliskie doświadczenie śmierci.
Przemyślę ponownie moje życie.
Zanim zaczniemy, Greg, trzeba powiedzieć, że nie powinno się
kserować swojej twarzy w domu, róbcie to w biurze,
i także nie strzelajcie zszywaczem ludziom w usta albo oczy.
Nie strzelajcie.
To powinnaś była przynieść do zadania nagrodowego.
[Greg] Lećmy.
Okej, pierwsi panowie, których zobaczymy, są dumni
ze swojego zarostu. To Mike i Jamali.
W jednej z moich niewielu prac, ciotka kazała mi kserować rzeczy.
Sprawdzę...
O, nie.
Wiem, co tu się stało.
Zrobiłem kuku. O, nie.
Następny etap raczej się nie uda.
Wczoraj byłem u dziadka i się zapytał,
kiedy znajdę prawdziwą pracę?
A ja na to, "nagrywam program telewizyjny dla Channel 4".
Ale teraz wiem, co miał na myśli.
Czas na ruszenie się, nie?
[Alex] Jak nazwałbyś swojego dużego, strasznego dinozaura? Jaki to dinozaur?
To musi być "gregozaur", nie?
Tchórzliwa próba otrzymania punktów.
Totalnie schrzaniłem,
bo chciałem zrobić głowę z prowadzącym program,
ale zrobiłem Darę Ó Briaina, bo zapomniałem, że Dara Ó Briain...
Myślałem, że Dara Ó Briain jest prowadzącym!
Nawet podobnie wyglądacie. Nie jest tak, że jesteście zupełnie różni.
- Myślisz, że wyglądam jak Dara Ó Briain? - Trochę.
- [Greg] Oszalałeś? - Macie ten sam vibe.
Już myślałem, że się lepiej dogadujemy, a ty nagle zrzucasz taką bombę...
Tak, ale to było dawno temu. Zanim nasza przyjaźń rozkwitła.
To było przed... wiesz.
- Dobra. - Wszystko dobrze?
To zwykła pomyłka.
Tylko cię spytam, zanim przejdziemy dalej.
Jak się nazywam?
- Greg Davies. - [Greg] Dobrze.
Kurde, byłem pod taką presją, że serio zapomniałem.
Przed sekundę pomyślałem, o kurde.
- Gregozaur, dobra robota. - Dziękuję.
Grzeczny chłopiec. Widzisz, jak to się robi? Podlizuj mi się.
- Teraz średnio się z tym czuję. - [Greg] I dobrze.
Niezły kontrast pomiędzy podejściami obu panów.
Zapisałem kilka cytatów Mike'a.
"Zrobiłem kuku".
"Czas na ruszenie się, nie?"
Co dołącza do słownika twoich powiedzonek.
Zupełnym przeciwieństwem jest "w jednej z moich niewielu prac,
- ciotka kazała mi kserować rzeczy". - To prawda.
Chcesz zobaczyć jego końcowego dużego, strasznego dinozaura?
- Bardzo. - Okej, powodzenia.
Wow.
[Greg] Moim zdaniem, wygląda jak ważka z dwoma fiutami.
Wiesz co? Chcę ci się sprzeciwić,
ale trochę wygląda jak ważka z dwoma fiutami.
Ważki istniały w czasach prehistorycznych.
To straszne stworzenie, ale to raczej nie dinozaur.
Wygląda na dużą, ma długi ogon.
Cztery nogi, ciało i głowę.
Jakby ktoś się spytał, jak wygląda Dara Ó Briain
jako krewetka, tak bym sobie to wyobraził.
Nawet jeśli ma moją głowę, tak?
O, to ty? Myślałem, że to Dara Ó Briain.
[Alex] Chcesz go porównać z gregozaurem Mike'a?
- Tak, proszę. - Zobaczmy. Jest duży i straszny.
Uuu.
To przyjazny gregozaur.
Trochę wygląda jak dzieło niskich lotów z podstawówki.
Tak, czyli na moim poziomie.
Bardzo też przypomina Mike'a z mojej perspektywy.
- Z profilu. - O, tak.
Dobra, to minęła już pierwsza część finału.
Przed nami więcej kserowanego chaosu, po trzech minutach
waszej kłótni, kto włączy czajnik. Idźcie.
Cześć, witam z powrotem w wielkim finale Taskmastera.
Nie byliśmy w trakcie zadania z kserowaniem z dużymi,
- strasznymi dinozaurami, Alex? - O, ty wariacie.
Ale masz rację,
i teraz obejrzymy próby Sary, Charlotte i Lee.
Tak, wszystkich pozostałych. Zobaczmy.
Kserowanie części ciała jest niebezpieczne?
Istnieje jakieś niebezpieczeństwo?
Ło!
Patrzcie!
Aaa!
Ramię. Użyję ramienia jako nogi.
Jeśli zrobię jeden, dwa...
Połóż proszę twarz. W taki sposób.
A to na tło.
Nie. Nie jest...
Okej, mam pomysł. Dawaj. Tak, synu.
Przesuń się... och!
Trzymaj dalej. Właśnie tak.
- Musisz jakoś... - Nacisnąłem przycisk.
- Nie wydało dźwięku. O, rany! - Wydaje dźwięk.
Do bani. Muszę cofnąć się do ciebie.
Aa! Boli. Jeszcze raz.
No.
- Aaa! - Skończyłeś?
- Nie, trzymaj dalej! - Nie mogę już.
Co ty nie powiesz!
Dobra, to nie jest ciało, ale to mój dinozaur.
Dobra, mniej więcej coś mam.
- Proszę. Park Jurajski 6. - [gwizdek]
- [Alex] Dziękuję, Lee. - Dzięki, Alex. Podobało mi się.
[Alex] Mnie nie.
Znowu ten okrutny szef z północy.
- "Ogarnij się!" - [Lee] Znowu ten farmer, nie?
- Płacę ci 2 funty za godzinę! - Stań za mną.
Najpierw pokażę dużego, strasznego dinozaura Sary.
To diplodok, i wygląda tak.
Wygląda lepiej, niż się spodziewałem.
- Dziękuję, Greg. - Ładny dinozaur, Saro.
- Kto teraz? - Teraz zobaczmy dinozaura Charlotte.
- O, rany. - [Sarah] O, ma głowę! Dorwał kogoś.
[Alex] Je drugiego, mniejszego dinozaura.
- Potworny. - Nie chciałbyś go spotkać, nie?
- Przerażający. - Dzięki, Jamali.
- Na czym chodzi ten dinozaur? - E, to duży blok papieru.
Sam Neill to mówi na początku Parku Jurajskiego, nie?
"Ten chodzi na swoim dużym bloku papieru".
- Tak. - [Greg] Nawet straszny.
Jeśli uważasz, że jest straszny, chcesz zobaczyć tego Lee -
jako jedyny użył kolorowego ksera.
- Zobaczmy. - O, wow.
- [Greg] Okropne. - [Charlotte] Jak ludzka stonoga.
[Alex] Pięć brzuchów, dwie twarze, a moja twarz jest dupą.
Nie wiem, czy to dinozaur. Wygląda, jakby ktoś
włamał się do domu seryjnego mordercy.
[Greg] Twarz Aleksa to tyłek dinozaura?
- Oczywiście. - Tam się nadaje, nie?
Stań za mną!
Dwa funty za godzinę? Grasz odbyt!
Masz farta, że ci płacę, nie płacę ci w mleku!
- Chcesz zobaczyć wszystkie pięć dinozaurów? - Tak, muszę przydzielić punkty.
Oto stado dinozaurów.
- [Greg] Chyba muszę nagrodzić rozmiar. - [Alex] Ostatnie miejsce i 1 punkt...
Obawiam się, że Wozniak. Nie jest za duży i straszny.
- Brzmi sprawiedliwie... - [śmiech]
- [Alex] 1 punkt dla gregozaura. - [Mike] ...po namyśle.
- Charlotte damy 2, a Jamaliemu 3. - Dobra robota, Jamali.
- Dobra robota, Charlotte. - Nie lubię patrzeć na tego Lee,
więc nie mogę dać mu 5 punktów, a dinozaur Sary jest idealny.
- Proszę, 4. 5. - 5 punktów dla Sary Kendall!
Dobra. Jaka jest punktacja? Wiem, że chcesz.
Trzy osoby mogą jeszcze wygrać sezon,
a w dzisiejszym odcinku jest bliżej niż kiedykolwiek.
Charlotte ma 5. Lee, Mike i Sarah po 6.
- Ale prowadzi Jamali z 7. - [oklaski]
- Kolejne zadanie, proszę. - Tak, i to ciąży mi na głowie.
I stopach.
O, Boże.
- Proszę. - Dziękuję.
Wiesz? Jak nie wydepiluję nóg, są mniej więcej tak samo włochate.
- Cześć, Jamali. - Jak leci?
"Naukowo oszacuj, ile ważą stopy i głowa Aleksa".
- "Nie możesz użyć internetu". - "Wygrywa najbliższa odpowiedź".
"Masz 20 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Dziwnie powiedziane - "nie możesz użyć internetu".
W internecie jest dużo danych o tym, ile waży moja głowa.
- A stopy? - Jeszcze nie.
Stopy i głowa. Masz metkę, tak?
Po to, żebym wiedział, że to twoje stopy?
[Alex] Nie, żebyś napisał wagę stóp.
- Rozumiem. Ma sens. - Liczy się, jeśli zrobię...?
O, nie. Myślałam, że mogę zrobić "uwaga!"
- Pamiętasz ten żarcik? - Nie.
- Jaki żarcik? - Nieważne.
Żarcik, w którym ktoś mówi "ważyłaś kiedyś swoje cycki?"
A ty na to "nie", na co oni "u... waga!"
- Możesz to zrobić z moją głową. - Taki miałam zamiar.
Poza tym, nie każdy może opowiedzieć ten żart.
- Żeby nie było. - Jasne.
Bliscy znajomi.
Nie jestem pewny, czy ktokolwiek powinien opowiadać ten żart.
Raczej masz rację.
Ciężko pracowałem, żeby stworzyć ci przyszłą karierę.
- Zrujnowałaś ją jednym żartem z cyckami. - Kaboom, koniec.
Em, Jamali.
Wszedłeś do pokoju i Alex jest przebrany za Rzymianina,
na co w ogóle nie zareagowałeś.
Na tamtym etapie, miałem już go dość.
Rzymianin. Powie jakiś żarcik z Cezarem, albo coś.
- Nie dam mu się. - Nie dał mi się.
- Jako jedyny mi się nie dał. - Mój chłopiec.
- Dobra robota. - Jest dumny.
- Serio się rozwinąłeś. - Doceniam to.
- Powiedz żarcik słowny. - Okej, oto Mike Wozni-mack.
To Mike i Lee. Mike Wozni-mack.
- Jeśli zważę twoją głowę. - Mm-hm.
"Błąd". Twoja głowa może być za ciężka dla tej wagi.
- Dziękuję. - Pierwsza myśl, wsadzę cię do wanny.
Ale to niekoniecznie może pomóc.
Mam plan.
Jak wanna pomogłaby zważyć moje stopy i głowę?
Bo wiemy, ile waży woda, nie?
I możemy zobaczyć, ile wody się przemieściło.
Wiem, że woda waży tyle samo, co ciało.
Włożymy cię do wanny, ale nie samą głowę.
- Woda może być ciepła? - Oczywiście.
Ta woda waży 5,2 kg.
Dziękuję. Przecinek, dwa.
Okej? Wsadź tu lewą stopę.
Tak. Niewystarczająco się przemieściło. Wyjmij.
- [Alex] Absolutnie wrząca. - Będzie dobrze? Chyba jest okej.
To chyba w porównaniu z zimnem na zewnątrz.
O, przesuń się tutaj! Teraz...
[Lee] ...wyjmij.
Położę z powrotem.
Waży 5,5.
Różnica pomiędzy 6,3
a 5,5 to 0,8.
- Teraz głowa. - Jak bardzo możesz się zanurzyć?
Jak idzie? Odwróć się na drugą stronę.
Najpierw zważymy stopy.
Wygodnie?
Nawet nieźle.
Wypełnię po brzegi wodą po stopach.
Jak możesz, włóż stopy,
nie wkładając niczego innego.
Spokojnie. Ciekawe, to...
Teraz jest mniej pełna.
[Lee] 9,8 kg.
- [Alex] Nie jesteś za delikatny. - [Lee] Co? - [Alex] Nic.
Mamy jedną stopę. Wiesz co, zważymy jedną stopę.
Jakbyś mógł zanurzyć głowę, jeśli dasz radę.
Tylko na chwilę.
- Co mam robić? - Masz włożyć głowę pod wodę.
Musisz się schylić, inaczej się nie zmieści.
- Jest ciepła? - No! Wsadzaj.
- Wstrzymaj oddech. - Jest zimna.
Zmężniej. Wstrzymaj oddech.
Dawaj, wsadzaj.
Wyciągaj!
[Mike] Zanurza się.
Dobrze, możesz wyjść.
Zważę tę wodę. 5,6 kg.
5,6...
3,5 kg na stopy.
8,65 na banię.
Dziękuję, Alex.
Przemieszczona woda ważyła 4,2.
Czyli, Alex, twoja głowa waży 4,2 kg,
a stopy po 0,8 kg.
Dzięki wielkie, fajnie się razem pracowało. Do zobaczenia w następnym roku.
Pa, Lee.
Wow. Dobra robota.
[oklaski]
Byłem zaskoczony, jak naukowo podeszli do tego panowie,
i ucieszyło mnie, jak nieostrożny byłeś wobec mojego asystenta.
- Pisałeś mu po nogach niezmywalnym markerem? - Oczywiście.
Lodowata woda. Marker.
Dane o moim ciele znajdowały się na nim przez kolejne dwa tygodnie.
Bałem się, że głowa utknie mu w garnku.
- Nie bałeś się aż tak. - [Lee] Nie aż tak, nie.
Bo kiedy powiedział, że woda jest zimna, kazałeś mu zmężnieć.
Wrócił farmer z północy.
Było jednocześnie naukowo i brutalnie.
Ale gdy farmer Lee krzyczał "zmężniej",
"wsadzaj głowę", ty powiedziałeś "zniż banię".
- Nie chciałem zabić człowieka. - "Banię"? Coraz bardziej myślę,
- że jesteś postacią z Dickensa. - Bania, czerep, makówka.
Nauka mi zaimponowała. Podasz teraz statystyki, czy...?
Mogę. Rzecz polegała na tym, żeby użyć dobrego sprzętu, co zrobił Lee.
Wanna była zbyt niedokładna, chlapała na wszystkie strony.
Moja głowa waży 4,5 kilo, a stopy po kilogramie.
Lee powiedział, że 4,2 kilo
i po 0,8 kg. Był bardzo blisko poprawnej odpowiedzi.
- [Greg] Nieźle. - Mike odpowiedział 8,2 kg -
prawie dwukrotna waga zwyczajnej głowy -
i 3,5 kilo na obie stopy, czyli nie super daleko.
Dobra robota. Okej, jeszcze dwie małe części
i w końcu odzyskacie swoje życia i znowu będziecie nieszczęśliwi.
Do zobaczenia.
Cześć. Witam ponownie w finale.
Co się działo przed przerwą, Alex?
W końcu, ludzie starali się oszacować, jak ciężkie są moja głowa
i stopy. Kolejni są Jamali i Charlotte.
- Mogę cię o coś spytać? - [Alex] A-ha.
Ile waży twoja głowa?
- Nigdy jej nie ważyłem. - Okej.
To dwie, czyli 21.
Okej, cool.
- Jakbyś mógł na to stanąć. - Całym sobą?
[Charlotte] Całym sobą, tak.
Czyli to całkowita waga.
Potrzymasz to przy czubku głowy?
Tak, tutaj. Dzięki.
Okej.
188.
Podejrzewam, że to centymetry.
Okej, teraz zmierzę długość twojej głowy.
Generalnie, zważyłem jedną, a drugą zgadnę,
podwajając.
26 dzielone przez 188. 2, 4, 6, 8, 16.
Dobra.
Dobra, czyli masz siedem głów...
- ...od stóp do głów. - Często tak o tym myślę.
Czyli na każde twoje 26 cm jest 12,44 kilograma.
Tylko chyba nasza waga nie jest po równo
rozproszona pomiędzy głową, ramionami, kolanami i palcami.
- [Jamali] Kurde. - Co się dzieje?
"Błąd", bo za dużo waży.
Okej, teraz możesz położyć.
"Błąd".
Chyba można wyciągnąć wniosek, że twój mózg nic nie waży.
Teraz połóż głowę.
Podnieś głowę.
Możesz położyć ją bardzo wolno?
Okej, trochę szybciej.
Świetna umiejętność.
Cóż, na wadze jest 3,4 kg.
Odległość to 12,4 kg.
Więc zrobię tak, że wszystko oszacuję.
- Zgaduję, że głowa waży 5 kg. - O, okej.
Tak, i stopy, dużo mniej,
bo stopy są faktycznie całkiem lekkie.
O, tak.
Muszą być, bo często je podnosimy.
W związku z tym, zgaduję, że 2 kilo, a nie,
może 3 kilogramy, na wszelki wypadek.
Proszę.
- Ile waży moja głowa? - 40 kilo.
40 kilo?
Tak, bo tyle jest najwięcej na wadze, zanim się psuje.
Czyli koło tego.
- Wiesz, o czym mówię? - [Alex] Okej.
- Masz ciężką głowę. - Tak, najwyraźniej.
Proszę. Zatrzymaj czas.
- Dziękuję. - Dzięki, Jamali.
- Czy znudziło ci się zadanie i pomyślałeś... - Tak.
- ...napiszę 40 kilo? - E, nie.
- Nie znam się na matmie, nie? - Dobra.
Więc pomyślałem, że napiszę śmiesznie dużą liczbę.
Uważam, że twoja próba była tak samo naukowa, co próba Charlotte.
Tak.
Nie muszę wspominać o głowie, ramionach, kolanach i palcach, nie?
Wiemy, jakie jest twoje przeznaczenie, więc tu odpuszczę.
- Tak, ja odpuszczam. - Mówiłaś coś o siedmiu głowach.
Tak, opracowała, że jestem wysoki na siedem głów, proporcjonalnie.
Jeśli ciało ważyłoby tyle samo na całej długości,
można by podzielić całość przez siedem.
- Jest w tym jakaś logika. - No.
Czyli jakbyś wycięła taki sam fragment z jego golenia...
- Uważasz, że ważyłby tyle, co jego głowa? - Tak.
W obronie Charlotte,
od kilku tygodni powtarzasz, że Alex jest rurą.
- Po prawdzie, oszacowałaś dość dokładnie. - Nawet blisko.
5 kg na głowę, pomyłka o 0,5 kg. Nawet blisko.
3 kg w sumie na stopy, a ważą po kilogramie.
- 3 nie jest źle. - Zupełnie nieźle.
Nieźle.
Dobra, w końcu, oto opatentowana metoda Sary Kendall.
Okej, znalazłam wagę.
Nie wiem, dlaczego mam arbuza, ale wydaje się
być rozmiaru twojej głowy, ale nie jest aż tak ciężki.
Ach, ale możesz go zważyć na tym.
Wiem!
[śmiech]
Zacznijmy od tego, że położysz na tym głowę.
Okej, możesz wstać.
Około 4,5 kilo, zdaje się.
Zrób to samo, ale na moich rękach.
Okej, spokojnie.
Okej, wstań.
Podobnie jak arbuz.
Około 2,53 kilo.
Jakby w arbuzie byłby mózg, byłoby tyle.
Teraz stopy. Może to nas oświeci.
Okej. Teraz sprawdzę, czy mamy jakieś mięso.
Powodzenia.
To najpodobniejsza rzecz do mięsa, jaką znalazłam.
[śmiech]
Okej.
Ile paluszków rybnych zmieści się w stopie Aleksa Horne'a?
2, 4, 10, 11.
Dobra, to 360 g, czyli po 40 g,
czyli 11 paluszków po 40 g to 440 g.
Czyli powiem, że 880 gramów.
[Alex] Super.
Zgaduję, że 4,2 kg.
Dobra!
- Paluszki rybne. - Tak, smacznego.
- Na razie. - Dziękuję, do zobaczenia.
[oklaski]
Czyli twój system to znalezienie rzeczy, które ważą tyle samo,
co części ciała, i zważenie tych rzeczy?
- Zasadniczo. - Popierałem cię przy arbuzie.
- Rozsądny wybór. - Tak.
Zgubiłaś mnie przy stopach Aleksa ważących
tyle samo, co kupa bezkostnej, panierowanej ryby.
Kiedy weszła z paluszkami, nie było
przeczucia, że wie, że zrobiła coś niedorzecznego,
przynosząc paluszki.
Tylko "okej, jasna sprawa".
"Myślę, że jak mam paluszki rybne, to dobrze pójdzie".
To chyba moment w zadaniu, kiedy się improwizuje.
- [Greg] Tak. - Nie ma innej opcji.
Podam wam wyniki. Tym razem, tylko miejsca.
- No. - Jamali jest ostatni.
Potem Mike, dostaje 2 punkty.
Sarah jest trzecia, Charlotte z szacunkami jest druga,
ale Lee był najdokładniejszy ze swoją prawdziwą nauką.
- Zgarnia 5 punktów! - Proszę!
[oklaski]
Zostały nam jakieś zadania?
Tak! Jedno ostatnie.
I, tak jak moje emocje, to jest chaotyczne.
Wdrap się na krzesło ze złotymi nogami.
Dziękuję.
Przeczytaj proszę zadanie, ale nie przez megafon.
Okej.
"Zaprowadź drugą osobę z zespołu do czerwonego koła".
A, do tego. Miałem powiedzieć, że już mu się udało.
To punkt startu.
"Przez cały czas musisz pozostać na krześle".
"Możesz wydawać tylko jedną trzywyrazową instrukcję..."
"...trzywyrazową instrukcję co 30 sekund".
"Wygrywa zespół, który najszybciej doprowadzi współzawodnika do koła".
- Wie, że mogę mówić tylko trzy słowa? - Nie.
Tylko jednego współzawodnika, Alex?
Czyli drugą osobę mogę zaprowadzić prosto w drzewo.
[Alex] Twój wybór, Saro.
Powiesz, że czas jest liczony od teraz?
- Mówić, że czas jest liczony od teraz? - Powiedz, że czas jest liczony od teraz.
Twój czas jest liczony od teraz.
[gwizdek]
Działa? Słyszysz mnie?
Naciśnij przycisk.
Dzia- hej, hej. Słyszysz mnie, Mike?
Słyszę.
Super. Zatańczmy.
Kogo zobaczymy najpierw?
Jeden z nich ma trochę ponad 40 lat, drugi trochę poniżej 60, to Mike i Lee.
Obrót 180 stopni.
- [gwizdek] - Idź przód 20.
Ostrożnie.
Ło!
[śmieje się]
Okej.
[gwizdek]
W górę 20.
W górę 20?
To pagórek?
[Lee] Dobra, nie powinienem się śmiać... ...ale to bardzo śmieszne.
[gwizdek]
[Lee] Do przodu 15.
[gwizdek]
Dziesiąta na zegarze.
"O'clock" to jedno słowo czy dwa?
Dwa.
[wzdycha]
[gwizdek]
Południowy wschód, jeden.
Południowy wschód?
- [gwizdek] - Tył, dwa.
- [gwizdek] - Jeden w lewo.
Jeden dwa lewo? ['w' i 'dwa' brzmią tak samo]
- [gwizdek] - Jeden tył, mały.
[gwizdek]
Bingo!
Możesz opuścić strefę, Mike.
- Mogę je zdjąć? - Twój wybór.
- Tak, zdejmę. - [Lee] Patrz na to.
Przy okazji, chyba musisz spojrzeć na kompas.
Naprawdę?
To nie był południowy wschód.
[oklaski]
Nawet w zwycięstwie, partner z drużyny cię opieprza.
Nie miałem na myśli dosłownie południowego wschodu.
Tylko na południowy wschód od miejsca, gdzie stoisz. To ma sens?
Tak. Druga rzecz, którą zauważyłem, że w ostatniej chwili
Mike dostał ostrzeżenie, że zaraz wpadnie do bunkra.
Ale nie od ciebie.
- Wykorzystałem moje trzy słowa. - To prawda.
- To chyba było w dzień, kiedy się poznaliśmy. - Tak.
I pomyślałem, że tu mam problem, bo jak powiem "stop",
to ten cholerny Goebbels mi nie odpuści.
Cześć.
Wiedział, że wolę wpaść do bunkra
niż złamać zasady i być zdyskwalifikowanym.
Myślę, że Lee uważa każdego stojącego na drodze do zwycięstwa
- jako szkody uboczne. - Tak zrobiłem.
Mieliśmy spektakularny upadek, a po nim charakterystyczny kozi kłus.
Kozi kłus?
Wydawali się być skuteczni. Byli?
Skończyli w 4:10.
- Wow. - Niezły czas.
Prawie koniec. Wkrótce ktoś uniesie trofeum Taskmastera
nad głową i poczuje nagły przypływ mocy i prestiżu
do żył. Ktoś też wygra wieszak na ubrania.
[oklaski]
Witam ponownie w ostatniej części sezonu.
Koniec jest blisko, przyjaciele,
więc bądźmy silni i przejdźmy przez tę część razem.
Dorośnij, dziadku.
Że co?
Przed przerwą, Lee Mack doprowadził Mike'a Wozniaka
do bunkra, chociaż to Mike miał zasłonięte oczy.
Według zasad, osoba prowadząca może mówić tylko
trzywyrazowe instrukcje co 20 sekund, żeby doprowadzić drugą osobę do punktu.
Teraz zespół trzyosobowy,
co oznacza, że Sarah Kendall musi ujarzmić dwójkę dzieci.
Zobaczmy.
[Sarah] Charlotte, biegnij.
- Po prostu biegnij. - [Alex] Trzy słowa.
Nie do wiary.
To...
[Charlotte się śmieje]
O, Boże.
[gwizdek]
Charlotte, obrót lewo.
Och.
I biec dalej.
[gwizdek]
Połowa lewo.
Idź.
[gwizdek]
Obróć się...
biegnij!
[śmieje się]
Boże. Czemu tyle się śmieję?
Tu ostrożnie.
Okej.
- [gwizdek] - Ooo.
- Biegnij. Przód, leć. - Ja?
To koszmar.
Biec?
[śmieje się]
Co się dzieje?
- [gwizdek] - 180 stopni lewo.
To 180 stopni.
W lewo?
[Sarah] Trochę w lewo?
Mam wrażenie, że robi się ciemniej.
[gwizdek]
Obróóóóóóóóóóót.
Idź.
Och.
- [gwizdek] - Dalej mam tak stać?
- Nie ruszyłeś się jeszcze? - Nie.
- O, jejku. [gwizdek]
- Jamali? - Yo.
Idź żwawo.
[Charlotte] Chyba może mówić tylko trzy słowa.
Dobra.
Ostrożnie.
[gwizdek]
90 oboje, e...
lewo.
- Och. - [gwizdek]
Jamali, obróóóóóóóót.
Idź.
Oboje obrót, idźcie.
- Przepraszam. - Ostrożnie, Charlotte.
- O, Boże. - [gwizdek]
Jamali, leeeeee...
Idź. Prawo.
Obrót.
Idź.
- [gwizdek] - Charlotte, idź.
Nie mogę, sparzyłam się.
- [gwizdek] - Jamali, idź.
Obrót.
- [Jamali] Tu są pokrzywy. - [Alex] Tak.
Charlotte, idź.
Trochę w lewo. Idź, idź, idź!
Kucnij.
Czołgaj się.
[jęk publiczności]
Obróóóóóóóót.
Omiataj prawo.
Obrót. Czołgaj się.
Jest coś, czego szukam?
Och.
[gwizdek]
Dobra robota, zespole.
Bardzo was przepraszam.
O co chodziło? Nie rozumiem, jakie było zadanie?
Przyznam, że twój "obróóóóót" to był dobry pomysł.
Poza tym, totalna katastrofa.
Robiłam tak, że jak ktoś
szedł w dobrym kierunku, skupiłam się na nim.
I kompletnie straciłam kontrolę nad sytuacją.
Myślałam, że muszę aktywować Jamaliego, bo...
- "Aktywować"! - Aktywować go.
I jedna osoba była w chaszczach, a druga na parkingu.
- Myślałam, "o rany". - W ogóle nie aktywowałabyś Jamaliego,
jakby nie powiedział "co ja do cholery robię?"
Zupełnie zapomniałam.
Twoja początkowa technika biegu była ciekawa.
- Ktoś nade mną robił tak. - Biegałaś w kółko.
Nie chodziło o to, że nic nie widziałam, tylko że ktoś kazał mi coś zrobić.
To dlatego w jednym momencie zaczęłaś pływać?
Czy to był element przesłuchania?
Tak. Nie wierzę.
Nie no, straszna niekompetencja.
Nie chcę wiedzieć, ile to trwało.
- Do pobicia było 4:10. - Trwało chyba wieczność.
Wydawało się, że z dwie godziny.
Aż tak źle nie było. Było 21:18.
- O, okej. - To było długie 21 minut.
Dam Lee i Mike'owi po 5 punktów.
- Bo byli bardzo skuteczni. - Dziękuję.
[Alex] Dobre wieści dla was.
Chyba będzie sprawiedliwie, jak trzyosobowy zespół
- dostanie po 2 punkty. - Super.
Okej, czyli 2 punkty dla trzyosobowego zespołu, ale 5 dla Mike'a i Lee.
[oklaski]
Spójrzmy na wyniki.
Jamali prowadził w tym odcinku,
ale teraz jest ostatni z 10 punktami.
Prowadzi Lee Mack z 16 punktami.
Dobra, udajcie się teraz na scenę
na ostatnie zadanie sezonu.
[Greg] O, super.
Uważasz, że to jest super?
- Ooo! - [Greg] Super.
- Naprawdę super. - Serio okropne.
[Sarah] Można z tego jeść.
Podoba ci się?
Obrzydliwe. Absolutnie obrzydliwe.
- Dziękuję. - Jak ciało świni.
- [Greg] Zaczniemy? - Tak.
Sarah Kendall przeczyta zadanie.
Ja mam zadanie, więc przejdę się obok nich.
Mogą się dobrze przyjrzeć, jak będę szedł.
Patrzcie na to.
- Uuu. - Nacieszcie się.
Nie mogłem oderwać oczu.
Hej, popatrzcie.
Powiedz, że to nie ma nic wspólnego z zadaniem.
Otworzę je dla Sary.
Dobra.
"Przez cały czas trzymając głowę nieruchomo,
poprawnie włóżcie specjalny strój".
"Za każdą sekundę, gdy wasza twarz będzie poza ramą,
10 sekund będzie doliczone do waszego czasu".
"Kiedy się ubierzecie, unieście ręce".
"Wygrywa najszybszy".
Dobra.
Czyli wyjęcie głowy z ramy będzie was sporo kosztować.
Tak jest.
W pudełku za sobą macie specjalny strój.
Dam wam 10 sekund na pójście po niego,
a kiedy zagwiżdżę, macie mieć głowy w ramach.
Od tamtej pory musicie trzymać je w ramach,
kiedy zakładacie specjalny strój.
Gdy głowa opuści ramę, czyli gdy wycofacie nos
albo przesuniecie głowę na bok, dodamy 10 sekund
do waszego czasu za każdą sekundę nieobecności w ramie.
Kiedy skończycie, unieście ręce.
Ma sens? Okej, gotowi?
- Mm-hm. - Trójkątne pachy, gotowy?
Powodzenia.
[gwizdek]
[Greg] Zaczęli.
[Alex] Macie 5 sekund na...
5 sekund na powrót. Włóżcie proszę twarze.
Włóżcie twarze.
I teraz możecie...
[gwizdek] ...się przebierać.
Okej, twarze włożone. Nosy powinny wystawać.
- O, ciężkie to. - Nie znikaj z ramy.
Nie chcesz teraz zepsuć, Saro.
Nie znikaj z ramy.
[Alex] Włóżcie proszę nosy. Nos powinien... właśnie tak.
- Coś się podarło. - Mój nie pasuje.
- [Greg] Lee, wypadłeś. - [Alex] Będzie ciasno.
- [Alex] Możecie podrzeć. - Możemy podrzeć?
- [Alex] Porządnie pociągnijcie. - Dobra.
- Ał! - [darcie]
[Alex] Podarł.
Pamiętajcie, ręce, nogi i głowa.
- Ręce do góry, kiedy skończycie. - Tak.
Ręce do góry.
Wszyscy skończyli, Greg.
- Gotowy na spadnięcie ściany? - Odkryjmy.
Trzy, dwa, jeden, spada.
[Greg] Oto i oni.
[śmiech]
I proszę.
[Alex] Wszyscy są poprawnie ubrani.
Poza...
- Założyłaś tył na przód? - Tak.
- Poza Sarą. - Tak.
Dumnie pokazujesz ogon. Czemu nie?
W ogóle nie poniżające, ani nic.
- Nie, nie. - Greg, możemy stać tutaj
najdłużej, jak się da?
Słuchaj, chcę, żeby ludzie od castingów dobrze się przyjrzeli.
Zrobicie dla nas obrót?
- Pełny? - [Greg] Pełny.
[Alex] Jak go zapięłaś, Charlotte?
Mam wrażenie, że jesteśmy wielbłądami, którzy właśnie obrabowali bank.
Dobra, ściągajcie te niedorzeczne kostiumy, zejdźcie
i zobaczymy, jak to wpłynęło na wyniki.
No, no, no.
Na niezłym obrazku zakończyliśmy.
Ależ grupa fajnych lam.
Aż fajna grupa lam.
Świetne stado lam.
Każda osoba zakończyła zadanie w innym czasie,
częściowo przez kary czasowe.
Sara dostała dodatkową minutę,
bo założyła strój tył na przód.
- Rozumiem. - Ty niegrzeczna lamo.
Czyli Sarze zabrało to 540 sekund, dostaje 1 punkt.
Kolejny był Jamali z 490 sekundami,
i przechodzimy do 5 minut, 300 sekund, Lee Mack,
potem Mike Wozniak z 210 sekundami, ale o całą minutę szybsza
niż reszta była Charlotte Ritchie ze 150 sekundami.
- Ło. - 5 punktów.
- Świetnie. - Jest taka malutka.
Wydawało się być szybko.
Poza tym, autentycznie potrafię się... szybko przebrać.
Wow.
To zdanie dobrze się zaczęło.
- Ta przechwałka. - Wow.
- [Charlotte] Dziękuję. - Ta przechwałka spadła z urwiska.
W odcinku, nie było wystarczająco dla Charlotte.
Ani też dla Jamaliego, Sary, czy Mike'a.
Z 19 punktami, odcinek wygrywa Lee Mack.
[Greg] Łoł.
Cieszę się.
Lee Mack wygrywa.
Wstań, podejdź i zmężniej.
Łuu!
[okrzyki i oklaski]
Twardy jest.
Twardy z niego gość.
- No. - Ło.
Nadszedł czas. Czas na przełom, czas na trofeum, być może też czas na bambus.
To jeden z moich ulubionych sezonów,
co mówię pod koniec każdego sezonu.
Dokonałem ocen, pod którymi się wciąż podpisuję.
Moja robota jest skończona, czyjś sukces zależy od mojej decyzji.
Więc... [piskliwie] mały Aleksie Horne,
...zamknijmy ten etap końcowymi liczbami.
Dobrze. Czas na końcowe liczby, Greg.
Na piątym miejscu jest Charlotte Ritchie ze 125.
Przyzwoity wynik i ładny garnitur.
Jamali, potem ty ze 137.
W pewnym sensie siedzicie w kolejności, bo następny jest
Lee Mack ze 151 punktami.
Tamta dwójka ma ponad 150 punktów.
Jest blisko, ale osoba na drugim miejscu siedzi blisko
Lee Macka, to Mike Wozniak ze 154 punktami.
Ale osoba obok Mike'a zdobyła 158 punktów.
[Greg] Co oznacza, że nową zwyciężczynią Taskmastera jest Sarah Kendall!
Podejdź po swoje trofeum!
[fanfary, oklaski]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time