- Przygotuj się! - Przygotowałem się.
Hm.
Nie, nie, nie!
Nie!
Aaa!
Co?!
Klątwa uprzejmości.
Cześć! To znowu my.
Witam w Taskmasterze.
Nazywam się Greg Davies i uwielbiam zapach nowego sezonu wieczorem.
Piątka świeżych rywali czeka w arenie,
każde z nich ze zrobionymi włosami,
ze światłem tańczącym na ich nowym stroju, wszystko fajnie.
Ale wiemy, że żadna kosmetyka nie jest w stanie schować
strachu, który przedziera się przez ich naiwne ciała.
"Uu, może nie będę
jedną z tych osób, która skompromitowała się w tym programie".
Dorośnijcie!
Właśnie taki niestosowny optymizm budzi mnie rano,
napawa mnie w ciągu dnia, i,
mam nadzieję, że to zabrzmi właściwie,
jest źródłem mojej męskości.
Poznajmy więc piątkę znanych komików, gotowych poświęcić
wszystko, aby wygrać trofeum, które po dziś dzień jest bezwartościowe.
Powitajcie Frankiego Boyle'a.
Ivo Grahama.
Jenny Eclair.
Kiella Smith-Bynoe.
I Mae Martin.
Teraz przejdźmy do kącika dla palantów.
To bezpośredni skutek romansu pomiędzy listonoszem Patem
i Chewbaccą, to...
[piskliwie] mały Alex Horne.
- Cześć. - Cześć, Greg. - Wszystko okej?
Jestem gotowy. Właśnie posiliłem się przed programem.
- No. - Mam nowy system.
Mam jabłko po szkocku [w mięsie, zamiast jajka] Mam je tutaj, jakbyś...
Tak, tak.
- To jabłko po szkocku. - No.
- Chcesz? - Nie. - Nie?
- Zjedz troszeczkę. - Zjem troszeczkę.
Mm!
- Okropne. - Hm, mm. O, dobre.
Autentycznie, wygląda obrzydliwie.
- Bo jest. - Dobra robota.
Mam nadzieję, że w trakcie odcinka będziesz rzygał.
Okej, czas, aby Alex ujawnił
pierwszą kategorię nagród w tym sezonie.
Tak, oto ona.
Poprosiłeś ich o przyniesienie
najbardziej niezawodnej rzeczy, która waży około 1 kg,
czyli mniej więcej tyle, co fretka,
ale dużo bardziej niezawodna niż fretka, proszę.
Greg przyzna 5 punktów najbardziej niezawodnej rzeczy, która waży
około kilograma, a pod koniec odcinka, zwycięzca
zabierze do domu około 5 kilo niezawodnych rzeczy.
Skończyłem, wracamy do ciebie, Greg.
Okej, według tradycji,
w pierwszym odcinku, zaczynamy od lewej, więc
Frankie, witaj w programie.
Jaką niezawodną rzecz ważącą kilogram przyniosłeś?
Przyniosłem coś, co niezawodnie sprawia, że się uśmiecham
i śmieję, czyli
obraz, który dostałem od dzieci na moje 50 urodziny.
Oto on.
Te dwie osoby przy koniu to twoje dzieci?
Tak. Zamazali im twarze,
nie były w ruchu, kiedy malarz...
Frankie, dobry początek.
Chciałbym to mieć w swoim domu.
- To dziwne. - No.
Dobra. Ivo, witaj w programie.
Dziękuję, że mogę tu być.
Oczywiście, bardzo ciężko jest podążać za pięknym
obrazem Frankiego z rodziną, ale...
Dobrze się czujesz?
Grasz w grę w Radiu 4,
gdzie nie możesz mówić niektórych słów?
Nawet w Taskmasterze, jestem na przesłuchaniu
do programów w Radiu 4.
Przyniosłem najbardziej niezawodną rzecz,
przyniosłem czteropak
papieru toaletowego.
- Tak jest. - O, niezawodne.
- To jego rzecz. - Bardzo dobre.
Czteropak,
poza tym, że waży praktycznie dokładnie kilogram,
wystarczy dla wszelkich jelit.
To poczucie bezpieczeństwa,
które towarzyszy przyniesieniu do domu czwóreczki.
Ja wolę dziewięciopaki.
Mogę coś wtrącić? Jeśli poszukacie papieru toaletowego
w Wikipedii, co też pewnie zrobiłeś,
jest napisane, że średnia rolka waży 227 gramów.
Ale to nieprawda, jak niektóre fragmenty Wikipedii.
Ważą około 100 gramów.
Czyli przyniósł mniej niż pół kilo srajtaśmy?
Jest za późno na zamianę na dziewiąteczkę?
Nie, nie.
Nie po tym, jak wychwalałeś pod niebiosa czwóreczkę.
Jenny, witaj.
Przyniosłam 21 jajek.
Z jajkami nie może nie wyjść.
Oto 21 jajek Jenny. W sumie ważą 1022 gramów.
Jajka są niezawodne?
- Psują się, tłuką się. - Są solidne i niezawodne.
Psują się, tłuką, mogą być galaretowate.
- Jak są źle ugotowane. - Zniechęcasz mnie do jajek.
Pomyśl o widzach, którzy stracili bliskich
z powodu zatrucia salmonellą.
- Tak, dwie osoby. - No.
Okej. Kiell, witaj w programie.
- Zmiażdżę to. - Co przyniosłeś?
Przyniosłem toster.
Oto on. To nie jest zwykły toster.
- Patrzcie. - Fajny toster.
Trochę nowoczesny, trochę retro.
- Niezły sprzęt, nie? - No.
Opowiedz nam o swojej miłości do tostera, Kiell.
Jak wciska się to w dół, piecze chleb
i wyskakuje.
Kiedy chleb staje się tostem, już nigdy nie będzie chlebem.
Przez to.
Poetyckie. Cześć, Mae. Witaj w programie.
Co przyniosłoś?
Okej, dużo rozmawiamy o śniadaniu.
Mam wrażenie, że kiedy jest się
w delikatnym stanie, co jest bardziej niezawodne
w pójściu na całego, niż
kilogram tradycyjnego angielskiego śniadania.
Oto, co przyniosło Mae, kilo śniadania.
Mae mówi moim językiem.
Zobaczmy.
To dokładnie kilogram.
Dokładnie 1 kg.
Pięć kiełbasek, trzy plastry bekonu, trzy hash browny,
fasolka, grzyby, jajecznica.
Nigdy, ale to nigdy nie byłem niezadowolony z widoku angielskiego śniadania.
W tradycyjnym angielskim śniadaniu są też tosty.
Jasne, i angielskie śniadanie zostanie też wysrane.
Wszystko się łączy.
Ale to wspaniały widok.
- Dobra, rozdajmy jakieś punkty. - Okej.
Zacznijmy od 1 punktu.
Co było najmniej niezawodne?
Weź pod uwagę, że rzecz Frankiego waży 2 kg,
a Ivo nawet nie pół kilo.
Absolutnie wkręciłeś tu Frankiego.
Wliczyłeś w to ramę?
Bez ramy waży tylko jakieś 200 gramów.
Możesz wziąć ramę.
Okej, nie waży nawet w okolicach tego,
a papier toaletowy nie jest niezawodny, bo można przebić go palcami,
1 punkt dla Ivo.
Obawiałem się tego.
Nie uważam, że jajka są bardzo niezawodne.
One uważają, że ty nie jesteś niezawodny.
Nie, dam Jenny 2 punkty.
3 punkty, dziwne, że daję 3 punkty,
bo nie waży tyle, co miało,
i bo to obraz Frankiego Boyle'a na koniu,
ale taka jest sprawiedliwość w tym programie.
- Jeśli tak chcesz grać. - 3 punkty.
Dobra robota, Frankie. Czyli albo śniadanie, albo toster.
Toster to jedna z najnudniejszych rzeczy, jaką ktoś tu przyniósł.
Spełnia wymagania, ale jest strasznie nudny,
ale nie mogę odmówić mu 4 punktów.
Kogo nie pocieszy smażone śniadanie?
Wszystkich.
5 punktów dla Mae Martin.
Lećmy dalej, co najpierw, Alex?
Cóż, oświadczono mi się wiele razy
i miałem fajne wieczory kawalerskie, ale teraz,
w końcu, czas na to.
- Cześć, Mae. - Hej.
O, bierzemy ślub?
- Cześć, Jenny. - Cześć, Frankie.
Cześć, Ivo.
Duża prędkość.
- Cześć. - Dobrze? - Okej.
- Dobra. - Nie możesz się doczekać? - No.
Wielki dzień.
Tak, ogromny dla mnie.
Ładnie wygląda, nie?
- Jest paskudne, ale wiesz. - O.
- Nie, ładne. - Nie, zapisuję "paskudne".
Ładne, ładne, ładnie pachną.
"Zatańcz najlepszy pierwszy taniec na ślubie z Aleksem".
- "Z Aleksem". - "Możesz wybrać muzykę".
"Ale w trakcie musisz mieć na sobie te słuchawki".
"Twój pierwszy taniec nie może trwać dłużej niż minutę".
Dzięki Bogu. Nie,
nie przez ciebie. "Masz 20 minut na przygotowanie".
"Twój czas jest liczony od teraz". W końcu, mogę napisać choreografię.
- Nie umiem tańczyć. - Ja też nie.
Nie mam żadnego muzycznego talentu, ale Boże, potrafię tańczyć.
Już mam wizję.
- Okej. - Dość akrobatyczna.
- Akrobatyczna? - Tak. Niebezpieczna.
Musi zacząć się majestatycznie.
W podkładce nie ma nic majestatycznego.
O, okej, potrafisz nisko zejść. Dobra.
Ookej.
Mamy do opracowania długą choreografię,
ale pierwsza rzecz, którą musimy mieć na scenie, to krowa.
Wybieramy styl imprezowy, disco, czy romantyczny?
- A może jakiś Stormzy? - Tak.
Dramatyczny pierwszy taniec.
- Złapię za ogon. - Proszę.
To standardowa metoda niesienie krowy.
Muszę pójść pomyśleć w ciemne i chłodne miejsce.
- Okej. - Tu jest gorąco. Ciemno i gorąco.
W przyczepie jest ciemno i chłodno.
Okej, pójdę tam. Jeśli dostanę pochwy okopowej,
przykro mi, jeśli chodzi o noc poślubną,
ale taniec dostaniesz.
Nie wiem, czemu powiedziałam to na głos.
Też miałem przejść do pochwy okopowej.
Dużo nie wiemy o pierwszej wojnie światowej.
Nie zapomnijmy.
Okej, zaczniemy od tańca Kiella Smith-Bynoe.
Panie i panowie,
wstańcie dla pary młodej,
pana i pani Alex Horne.
Tak, wow! To najlepsze wesele, na jakim byłem.
Dawaj.
Chryste. Bardzo rzadko nie mam niczego negatywnego do powiedzenia.
To najlepsza rzecz, jaką w życiu zrobiłeś.
W domu, obejrzyjcie to z
- Boogie Wonderland Earth, Wind and Fire w tle. - To było to?
- To było to. - Nie było widać?
- To było świetne, Kiell. - Dzięki.
Na pewno wygra.
- Na pewno? - Na pewno?
W końcu, mógł napisać choreografię, a jednak, zrobił to.
To Frankie Boyle tańczący do Today's Your Day,
w nawiasie, (Whachagonedu), Fatlipa.
O, Fatlip.
Taniec był do bani.
Zawsze miło, kiedy panna młoda spogląda na zegarek
w trakcie pierwszego tańca.
Chciałem, żeby było precyzyjnie.
- Było precyzyjnie. - Precyzyjnie.
Nie było żadnej choreografii.
To był koleś, sapiący w sukience,
w potem, najbardziej odrażający pocałunek w historii telewizji.
Powiedział mi, "patrz i wyczuj to".
Patrzyłem i też to wyczułem. Wyczułem, że było do dupy.
Przerwa dla was, przerwa dla mnie,
przerwa dla Aleksa. Do zobaczenia za chwilę.
Cześć.
Witam w pierwszej części drugiej w tym sezonie.
Tak, zostało tylko dziewięć.
Rozpoczynamy odliczanie powrotów do części drugiej.
Przed przerwą, tańczyłem dwa pierwsze tańce.
Zatańczyłem robaka z Kiellem, oczywiście,
i w końcu współżyłem z Frankiem Boyle.
Teraz czas zatańczyć z Jenny Eclair.
Łoo, mam farta.
- No. - Zgadłeś muzykę?
- Wuthering Heights? - Cwał Walkirii, ale...
- Nazywałam to Ślubem Walkirii. - Tak.
Pierwsze, co zapisałem, to
"Wygląda jak scena z wiktoriańskiego zakładu dla obłąkanych".
A potem, pojawiła się fabuła,
myślałem, że to był jakiś rytuał godowy.
Tak było.
- Z astmatyczną panną młodą. - Tak.
Starająca się zwrócić uwagę męża, tylko po to,
żeby przestraszyć go agresywnymi zalotami.
Tak. Taki był zamysł.
- Dobra. Chcesz zobaczyć kolejny? - No.
Kolejny tańczyć ze mną po czwarty pierwszy raz będzie Ivo Graham.
Spróbujcie zgadnąć, jakiej piosenki słuchamy.
To jeden z twoich ulubionych zespołów, Greg.
- Tak? - Tak. Zacząłem od piosenki.
To Dizzy grupy The Wonder Stuff.
- To było Dizzy The Wonder Stuff! - Aaa.
- A ich inna piosenka to...? - Rozmiar krowy.
Na weselu była krowa.
Czasem Wikipedia się przydaje.
- Dlatego była tam krowa. - W trakcie sezonu,
Ivo starał ci się przypodobać.
O, to działa.
Wstyd mi za siebie, bo taniec był do bani,
ale myślę, żeby dać mu więcej punktów.
- Dalej! - Dalej. Została jedna osoba, i przed tańcem, spytałem,
"Mogę?", na co one, "mogę".
"Możesz?", spytałem, na co one, "Tak, jestem Mae". [mogę - may, Mae]
W trakcie sezonu będzie właśnie tak śmiesznie.
To Mae Martin i Grek Zorba.
To było... emocjonalne.
No. Zmęczyłem się.
Właśnie takie byłoby nasze wspólne życie.
I znowu jestem same.
- Autentycznie świetny taniec. - Hm.
Dziękuję. To było prawie matematyczne.
Dużo lepiej ci idzie, niż się spodziewałem,
w rękach odpowiedniego choreografa.
Dla ciebie nie było emocjonalnie?
Tu mnie zgubiłoś, kiedy pod koniec zaczęłoś płakać,
bo pomyślałem, "okej, tu Mae straciło rozum".
Byłom raz zaręczone.
Przypomniało ci o tym?
Nasz taniec to nie miała być Zorba, ale...
Okręcanie się wokół tego głąba?
Tak, nagle pomyślałom, "byłoby miło".
Czuję się, jakbym wrócił z emocjonalnej podróży.
- Tak. - Rzygać mi się chce.
- A. - Chcesz jakieś punkty?
- Okej. - Zacząć od dołu czy od góry?
- Albo środka. Zacznij od środka. - Okej.
Kto był najbardziej przeciętny?
Nie uważałem, że było przeciętnie, było super.
Po prostu były dwa lepsze tańce. Jenny.
- A. - 3 punkty.
Przeciętnie. Dzięki.
Nie, cieszę się. Cieszę się, dziękuję bardzo.
- Gdzie mam iść teraz? - Teraz oczko niżej.
Okej, Ivo, nawet jeśli skutecznie mi się podlizał,
jedyne, co zrobił, to przeskoczył nad krową i kręcił się w kółko.
Ivo, dostajesz 2 punkty. Dobra robota.
Em.
- Chyba wiem, kto dostanie 1 punkt. - Tak jest.
To Kiell.
Żartuję, Frankie.
Frankie Boyle, dostajesz 1 punkt.
Czyli albo Kiell, albo Mae dostaną 5 punktów.
Bardzo podobała mi się emocjonalność tańca Mae,
naprawdę, ale chciałbym zatańczyć taniec Kiella.
Okej, Kiell zgarnia 5 punktów.
Zobaczmy, jak to wygląda na tablicy wyników.
Oczywiście. Cóż, Ivo jest ostatni z 3,
ale mamy dwójkę liderów z 9, Kiella i Mae.
- Kolejne zadanie, moja mała zabaweczko. - Oczywiście.
To zadanie wiąże się ze znamienitym nurkiem,
szanownym Nurkiem,
często znanym jako Sz. Nurek. Zobaczmy.
- O, cześć. - Cześć, Jenny.
Na czerwonej poduszeczce! Cześć, Alex.
- Czas już leci. - Tak.
Cześć, Alex.
- Cześć, Ivo. - O, od razu.
Miło cię widzieć.
Też miło cię widzieć, Mae.
- Sznurek, poduszka, zadanie. - Mm-hm.
Całkowicie rozwiń ten sznurek.
Twój czas ruszył, kiedy powiedziałeś imię Aleksa.
Twój czas ruszył, kiedy powiedziałaś imię Aleksa.
A niech was szlag!
Twój czas ruszył, kiedy powiedziałoś...
- ...imię Aleksa. - Uf.
- Cześć. - Cześć, Frankie.
- O, dratwa. - Dratwa, tak.
- Yo. - Cześć, Kiell. Wszystko okej, Kiell?
- Tak, stary. U ciebie? - Tak, super.
Hm. Chyba aksamit.
"Całkowicie rozwiń ten sznurek".
"Twój czas ruszył, kiedy powiedziałeś..."
- Hm. Imię. - Ja twoje powiedziałem.
Raczej nie powiedziałem twojego.
Miałem nadzieję, że powiesz "cześć, Alex".
Nic nie poradzisz na szkocką nieuprzejmość.
"Czas ruszył, kiedy powiedziałeś..."
Hm. Powiedziałem "cześć, Kiell".
- Co odpowiedziałem? - "Yo".
No.
Lubię, kiedy ktoś zgaduje twój system.
Od razu rozwala twój system.
- To jedno z twoich ulubionych rzeczy. - To jedno z moich ulubionych rzeczy.
To Frankie i Kiell stanowili tu problem.
Zobaczmy, jak poszło im i reszcie problematycznych dzieci.
Okej. Pierwszy będzie nieuprzejmy Szkot.
Jego słowa, nie moje. To Frankie Boyle.
Nie podejrzewam, że jest szybsza metoda
niż po prostu rzucanie nim.
Można zrozumieć, dlaczego koty to lubią. Fajna zabawa.
- Powiesz kiedyś moje imię? - Tak.
Nie przejmuj się tym.
Proszę.
- Alex. - Dobra.
Na pewno wykonałeś całe zadanie?
"Całkowicie rozwiń ten sznurek".
"Twój czas ruszył, kiedy powiedziałeś imię Aleksa".
- Tak, zadowolony? - Dzięki.
Dzięki, Frankie.
Pa, Alex.
Połóż na poduszce ładną kulkę sznurka. Wygrywa najszybszy. Nie musisz rozwijać sznurka. Twój czas ruszył, kiedy powiedziałeś imię Aleksa.
Nie możecie chować części zadania.
Dałem ci zadanie, część jest napisana pod krzesłem.
Słuchaj, zgadzam się z tobą.
Myślisz, że to przejdzie w sądzie?
Nie mieliśmy jeszcze procesu w tym programie, ale...
Poparłbym go, Frankie.
Nie, wspierałbym cię w tym finansowo.
Nigdy nie położyłem sznurka na poduszce,
- więc mój czas ciągle leci. - Sześć miesięcy.
172 dni, czyli prawie cały rok szkolny.
Mówiłem to wcześniej, powiem raz jeszcze, Frankie, ten koleś to dupek.
[gwizdek]
To już połowa - odcinka, tak.
Ale wiele z was jest także w połowie swojego życia.
Trzeźwiąca myśl, nie?
Wykorzystajcie tę przerwę, żeby naprawdę spojrzeć na partnera.
Naprawdę spędzicie drugą część swojego życia z takim czymś?
Pa!
Cześć! Witam ponownie w Taskmasterze.
To część trzecia, i jesteśmy w trakcie zadania ze sznurkiem.
Tak jest. W końcu, mieli po prostu położyć ładną kulkę sznurka
na poduszce, ale ta część zadania była napisana
z tyłu zadania, gdzie autentycznie
myślałem, że zajrzą wszyscy.
Frankie tego nie zrobił i obecnie jego zadanie trwa ponad 4000 godzin.
Czy kolejni dwaj uczestnicy zajrzeli?
Dopiero ich poznałem, ale wątpię. To Kiell i Ivo.
- Wiesz, jak się nazywam? - Tak.
Pan Horne.
Klątwa uprzejmości.
I to jest klątwa.
Fajne to. U.
Jeśli mam nazwać cię imieniem, pod którym jesteś znany to...
- Bardzo chcę, żebyś je powiedział. - Alex.
- Czas ruszył. - Skończyłem.
- Tak? - Tak. Jest rozwinięty.
- Jest całkowicie rozwinięty. - Zrobiłeś wszystko?
Tak. Co? Aaa!
Nie.
"Połóż na poduszce ładną kulkę". Hm.
"Połóż na poduszce ładną kulkę sznurka. Wygrywa najszybszy".
"Nie musisz rozwijać sznurka."
Dlaczego nie napisaliście tego na przodzie?
Uznanie, że w domu jest jeszcze jeden, jest optymistyczne.
Myślisz, że mamy tylko jeden sznurek?
Nie wiem.
Dlaczego zostało tyle sznurka? Aaa.
Moje palce robią się fioletowe.
Nie mogą rozwinąć, żeby je uwolnić.
Na głowie psa.
Rany, ładnie.
- Zatrzymać czas? - Zatrzymaj czas.
Mogę chyba zawiązać jedną, dużą...
Super wychodzi.
Łatwo zeszło z głowy psa.
Bardzo dobra część okropnego doświadczenia.
Na początku mieliście podobny system.
- Mm-hm. - Chociaż Ivo
bardziej entuzjastycznie rzucał swoim sznurkiem.
Rozwinął go jako najszybszy.
Kiell spędził dużo czasu gratulując sobie,
że nie powiedział twojego imienia.
Ivo, 7:24 na położenie sznurka na poduszce.
- To w sumie długo, nie? - To jest długo.
Tak. Trwające długo.
To nauczyło mnie, że Anglicy wiedzą, żeby
nie ufać innym Anglikom.
Dalej mamy osobę z Kanady.
- Myślisz, że osoba z Kanady zaufa Anglikowi? - Nie powinna.
Zostały nam tylko dwie osoby, i wciąż jest szansa,
że mogą być sprytne. To Mae i Jenny.
To twoja zwyczajna technika?
Chyba tak. Nie ma innego sposobu.
- Żadnych trików? - Okropnym trikiem byłoby,
jakbyś pod koniec powiedział, "teraz zwiń to z powrotem",
a ja powiedziałabym, "wal się, gnoju".
A.
O, kuźwa mać.
Mam wrażenie, że coś osiągnęłam, co jest żałosne.
- Skończyłom. - Skończyłam, Alex.
Tak? Na pewno?
A. O, nie.
"Połóż na poduszce ładną kulkę sznurka. Wygrywa najszybszy".
Dlaczego mi to robicie? Dlaczego ktoś by to zrobił?
Nie mówiłeś, żeby spojrzeć na drugą stronę.
Zawsze powinnaś sprawdzić drugą stronę zadania.
O Boże, nie wierzę...
Ładne nie będzie.
Mogę? Jest gdzieś inny sznurek?
Nie jest napisane,
jak duża ma być kulka.
Walić to.
Zatrzymałem czas, to ładna kulka sznurka.
To ładna kulka sznurka.
O... O!
Zatrzymałem czas.
Dlaczego nie popatrzyłom najpierw? Tak.
- Nie wiedziałoś, że tam jest sekretna szufladka? - Tak.
Tylko dwie z nich mają wystające rączki.
- Dobra robota, Mae. - Dzięki. Pa.
Pa, Mae.
Podoba mi się ten cytat,
"Dlaczego ktoś by to komuś zrobił?"
Czułam, że ktoś robi mnie w balona.
Myślałem, że dobrze jej poszło. Zapisałem, że
Mae straciło rozum,
najpierw tak napisałem,
ale właśnie tak gra może się odwrócić.
Mae miało szósty zmysł.
Autentycznie czułom, że Pan był w to zaangażowany.
To był jak przebłysk... Wiedziałom, że tam było.
To przyszło od Pana.
- Wow. - Dobrze, że nie spędza czasu
na ludziach, którzy giną w katastrofach naturalnych
i takich innych, żeby spoglądać na ten program.
Hej, coś musi robić.
Jest fanem.
Wiemy, że Ivo zabrało to 7:24,
Kiellowi - 5:07,
Frankiemu - obecnie 247 680 minut.
Mae Martin położyło
kulkę sznurka na poduszce w 2:35.
O, Boże.
Jenny, 1 minutę 19 wolniej od Mae.
Wolniej od Mae.
3:54.
- To okrutne. - Dlaczego mi to robisz?
Dlaczego ktokolwiek by mi to zrobił?
Co oznacza, że Ivo otrzymuje 2 punkty,
Kiell 3, Jenny 4,
Frankie dostaje 1 punkt, ale Mae Martin zgarnia 5 punktów.
Podeślij mi kolejne zadanie, proszę.
W tym zadaniu wypłyniemy na szerokie wody, bo to
pierwsze zadanie w terenie w tym sezonie.
- Hej, kapitanie. - Ahoj.
- Co masz na głowie? - Czapkę dla bezpieczeństwa.
Dobra.
Ahoj. Prawdziwa?
Tak.
"Zawieś wszystkie gumowe koła na drągu".
Wygląda jak narwal.
"W żadnym momencie
nie możesz dotykać drągu ani kół". Rękami.
"Masz maksymalnie pół godziny".
"Czas jest liczony od teraz".
Kierowałeś kiedyś barką?
Barką? Czy kierowałem barką?
Czy kierowałeś barką?
Nie.
Kierowałeś kiedyś barką?
Nie.
Nigdy nie kierowałom samochodem.
- Jesteś gotowa? - Tak jakby,
ale wiem, że to nie jest za dobry pomysł.
To wyglądało, jakby Ivo tłumaczył słowa Frankiego.
"Zawieś wszystkie gumowe koła na drągu", a potem...
"Zawieś wszystkie gumowe koła na drągu".
- Gotowy. - Gotowy.
Wyjaśnię tylko, że to była nadzorowana podróż
w bezpiecznym, prywatnym rejonie, i zaczniemy od znanej
sieci skromnych restauracji,
to Frankie i Jenny.
Czas ruszył.
Cała naprzód.
Tak jest.
Jedno koło.
Bardzo przepraszam. Wszystko okej, Alex?
Tak, nawet niezłe uderzenie.
Mogłam zepsuć łódkę. Dobra, płyniemy po drugie.
Po to będę musiał wrócić.
Nie, w złą stronę.
O, tak, płyniemy po tego łobuza.
Schowało się w drzewie.
Chyba muszę trochę zawrócić.
A, i znowu. Uważaj na drzewo.
Tak. O, rany. Uważaj na głowę, Alex.
Uważaj. Bardzo, bardzo przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Chyba zbierzemy więcej, jak będziemy wracać.
To nie fair.
To raczej zbierzesz.
Dlaczego? Nie. Nie!
O, mój Boże.
Jedno. Ostatnia minuta, Jenny.
Okej, ty gnojku.
Płyniemy... dosyć szybko w stronę ściany.
- Tak blisko. - Zaraz uderzymy w ścianę.
Przygotuj się.
Przygotowałem się.
E, uuu.
- Bardzo przepraszam. - Nic się nie stało.
Nie jestem pewna, czy to był dobry pomysł.
O, proszę. Chyba nie masz co do tego talentu.
Może odkryłem nowy sposób na to.
Były trzy kraksy, nie?
- Pokazaliśmy trzy. - Tak.
W najbardziej spektakularnej, wiedziałaś,
że uderzysz w ścianę,
nie próbowałaś się zatrzymać ani skręcić,
tylko krzyczałaś, "przygotuj się".
W tamtym momencie zupełnie zapomniałam, co mogę zrobić.
Jak najgorsza pilotka na świecie. "Przygotujcie się!"
Spadamy.
Z innych rzeczy, które mówiła,
"Cofaj, cofaj, dawaj, kucyku, uspokój się kurde, Jenny",
"kręć się, suko, kręć".
Tak, zebrali po jednym.
Mieli maksymalnie pół godziny. Pomyśleliśmy, "wystarczy".
- Dobra. Obaj, okropnie. - Okej, po jednym arbuzie.
Tak. Kolejny jest jeden facet,
i użyję jego pełnego nazwiska,
kiedy go przedstawię. To Kiell Smith-Bylornetka.
Jak się czujesz?
Jak marynarz. Czekaj, co mam robić? Zbierać je?
Na drągu.
Dawaj, dawaj. Nie...
O, rany. Dobra. Nic się nie stało.
Po prostu cofniemy, nie?
Bip, bip, bip, bip, bip, bip, bip,
bip, bip. Okej, dobra.
Lecimy.
No.
♪ Jedno na drągu... ...dla mnie ♪
To zajęło 3 minuty. Nieźle.
♪ Dwa na drągu... ...dla mnie ♪
Ile mam zebrać?
- Pięć. - Czyli tego w ogóle nie muszę zbierać.
- Czemu nie? - Bo mogę zebrać tamto.
Okej.
Tak!
♪ Cztery na drągu... ...dla mnie ♪
Minęło 9 minut.
Dobra, teraz za jednym razem. Nie robię sobie jaj.
Jak cholerny Popeye. Popeye był marynarzem, nie?
No. Lećmy, bejbe.
- Cztery. - Cztery? Nie pięć?
1, 2, 3. Tak, 4.
Czas na cofanie.
Patrz na to. Ale płynie.
Czuć wiatr we włosach.
Łuu, tak.
Masz 7 minut.
Chyba nie liczysz w prawdziwych minutach.
Widzę koło.
Masz 4 minuty na zebranie ostatniego koła.
Potrzebuję tylko jednego!
- Tak! - Zatrzymam czas.
Wiecie, jak się słyszy
piosenkę, która zostaje w głowie, typu Saturday Night Whigfield,
słyszy się ją kilka razy,
a po jakimś ósmym, dziewiątym razie,
- irytuje was, jak leci w radiu. - Hm.
Ja byłem zirytowany
po pierwszym wersie Jednej na drągu, dla mnie.
- ♪ Dla mnie ♪ - ♪ Dla mnie ♪
Jednakże, wzorowa próba.
Rzecz polegała na tym,
że myślałem, że już zebrałem wszystkie pięć.
Jeden, dwa, cztery, pięć. Taki był problem.
Niektóre hotele nie mają numeru 13, więc może ty nie masz
- w słownictwie liczby 3. - Może tak.
- Spróbuj policzyć do pięciu. - Teraz?
Jeden, dwa, cztery, pięć.
♪ Dla mnie ♪
W końcu zebrałeś wszystkie pięć w czasie.
Do pobicia jest czas 26:30.
Kurcze blade, to koniec części trzeciej.
Wróćcie na część czwartą
i odpowiedź na odwieczne pytanie,
"Kto wygra górę jajek Jenny Eclair?"
Witam ponownie. To ostatnia część pierwszego odcinka,
a nasza nowa ekipa dobrze się bawi na barce.
Tak jest, Greg. Ale nie tylko ich bawi
długi statek o płaskim dnie.
Zostały tylko dwie osoby,
których nazwiska brzmią jak godni zaufania kumple,
to Graham i Martin.
O. Nie. Aaa.
Ooo. Udało mu się!
Czuję, że żyję.
- Tak! - Jedno koło - zabrało minutę.
Dwa koła, Mae, w dwie minuty.
Cofam.
Płynę statkiem.
Tak, płyniesz statkiem.
- Tak. - Dwa koła.
Dwa koła. Teraz cofamy.
Na razie jest spokojnie, Mae.
To trzecie.
Tak!
O, tak. Bułeczka z masełkiem.
Tak!
Spodobało mu się zadanie.
Dobra, idealny finisz.
Okej, jest źle.
Lecimy. Nie, nie, nie, tak!
Nie! Nie!
To... odpadło.
Zepsułem kierownicę.
Dobra.
W życiu nie byłom bardziej skupione.
Ja też nie.
Tak.
Zatrzymałem czas.
Tak!
Udało się, Mae. Wyglądało łatwo.
Tak, podobało mi się.
- Ivo? - Hej.
Zostało ci 11 minut.
Czekaj. Myślałem, że straciłem 4 minuty.
- Wracamy? - Wracamy. Wskakuj.
Tak!
Zatrzymałem czas. Wrzuć wsteczny.
O, nie.
- Dużo się wydarzyło. - Czapka mi spadła. Zepsułem statek.
Wygrałem zadanie.
Bardzo wcześnie na takie oceny,
ale wydaje się, że wszystko, co robi Mae, robi ze stylem.
Nigdy nie mówiłom "bułeczka z masełkiem", to takie angielskie.
Nie wiem, dlaczego tak powiedziałom.
Nawet bułeczka z masełkiem była dystyngowana.
Jak oceniasz mnie pod kątem stylu, Greg?
Jest powód, dlaczego zacząłem od Mae.
To była masakra, nie?
- Było świetnie do momentu... - Zepsułem statek, wygrałem zadanie.
Wątpię.
Zepsułem statek, straciłem czapkę, wygrałem zadanie,
a, według Meat Loafa... dwa z trzech nie jest źle.
Wliczamy w jego czas cały czas, czy zatrzymujemy
zegar, kiedy zepsuł barkę?
Ivo dostał barkę po Frankiem i mnie.
Nie powinien zostać ukarany, bo my już ją zepsuliśmy.
Dokładnie tak się stało.
Chyba była pęknięta.
Dokładnie za takie gesty zamierzam go ukarać.
Drążek był poluzowany. Nie możemy go za to ukarać.
- Okej, czyli zatrzymamy czas... - No.
...kiedy się popsuło, wznawiamy, kiedy było naprawione.
- Drążek był poluzowany. - W takim razie, Mae i Ivo
zebrali wszystkie pięć arbuzów w poniżej 8 minut.
Mae, 7 minut i 7 sekund.
Ivo, 7 minut i 41 sekund.
Czyli Mae dostaje 5 punktów, Ivo 4,
Kiell 3, a Jenny i Frankie dostają po 2 punkty.
Rzućmy szybko okiem na wyniki.
Frankie, obawiam się, że jesteś na dole tabeli
z 7 punktami.
Dużo wyżej nad tobą jest Mae z 19 punktami.
Można je dogonić.
Dobra, wszyscy, udajcie się
na scenę na ostatnie zadanie odcinka.
♪ Pięć doniczek na kijach ♪
♪ Dla mnie ♪
Dobra, zatańczmy.
Chcę, żeby Mae Martin przeczytało zadanie.
Dobra.
"Wrzućcie rzeczy do wiader".
"Kiedy Alex zagwiżdże, wybierzcie jedną rzecz".
"Kiedy zagwiżdże ponownie,
rzućcie tą rzeczą".
"Jeśli wiadro spadnie, zostaniecie zdyskwalifikowani".
"Musicie zostać na swoim miejscu
i nie możecie przenieść swojego miejsca".
"Wygrywa najwięcej rzeczy w stojącym wiadrze".
Tak, rzucicie wszystkimi rzeczami.
Kiedy zagwiżdżę, wybierzcie pierwszą rzecz.
[gwizdek]
Dobra, mamy lalkę, lalkę cegłę, książkę, książkę.
♪ Lalka, lalka, cegła, książka, książka ♪
I... [gwizdek]
O!
Haaa!
Wow.
Teraz mam ochotę wyruchać barkę.
Ivo prowadzi ze swoją lalką.
Jak zagwiżdżę, wybierzcie kolejną rzecz.
[gwizdek] Nie możecie zmienić decyzji.
Mamy cegłę, książkę, lalkę, cegłę, cegłę.
Już nie brzmi tak dobrze.
- [gwizdek] - Nie!
Tak! Tak!
Dla kogo wrzuciłeś tę cegłę do wiadra?
♪ Dla mnie ♪
Wybierzcie kolejną rzecz. [gwizdek]
Mamy pierwsze piłki.
Piłka, szczotka, piłka, lalka, lalka.
Gotowi na kolejną rundę? Lecimy. Rzucajcie.
[gwizdek]
Uuu.
Tak! Tak.
Ja też, tak.
Ja tylko powiem "jee!"
- Wszystkie wiadra stoją. - No.
- To ja kontra ty, Kiell. - Nie, to ty ciągle kontra wszyscy.
Wybierzcie przedostatnią rzecz.
Uu.
Mamy trzy piłki. Książka, piłka, szczotka, piłka, piłka.
Powiedziałeś to jak psujący się robot.
- Zagrajmy. - Powodzenia.
[gwizdek]
O!
- O, mój Boże! - Wow.
Nigdy nie widziałem takiej gry w 15 sezonach.
Rezygnuję!
Ivo zabił Kiella, Kiell zabił Ivo,
Mae zabiło siebie, to chyba...
O, mój Boże.
Jakoś, Jenny i Frankie zgarną punkty.
To jak Wściekłe psy.
Nigdy nie byłem bardziej podekscytowany!
Rzucają tylko Jenny i Frankie.
Szczotka dla Frankiego, książka dla Jenny.
Jeśli tylko jedno z was trafi,
zabieracie 5 punktów i 4 punkty.
Jeśli to nie jest rozczarowujące, zjem to trofeum.
Na gwizdek, rzucajcie.
[gwizdek]
Rozsądna decyzja Jenny,
ale to oznacza, że oboje dostają po 5 punktów.
Jej!
Zejdźcie na dół, zobaczymy, jak to wpłynęło na punktację.
Niegrzeczni z nich chłopcy.
Podobał mi się instynkt Ivo
i natychmiastowa odpowiedź Kiella.
To oznacza, że Ivo jest w tym odcinku ostatni.
Po raz pierwszy w życiu nazwano mnie
niegrzecznym chłopcem. Nie interesują mnie punkty.
Czasem nie chodzi o wygraną, tylko o chwałę, nie?
Klątwa uprzejmości została zdjęta.
Ivo skończył ostatni. Jenny, jesteś druga,
ale pierwszy odcinek wygrywa Mae Martin z 19 punktami.
Mae Martin wygrywa. Podejdź i odbierz swoje niezawodne kilo.
Pierwszy tydzień za nami, do zobaczenia następnym razem.
Ale na razie, proszę o ponowne brawa dla zwycięzcy, Mae Martin!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time