- Przygotuj się! - Przygotowałem się.
Hm.
Nie, nie, nie!
Nie!
Aaa!
Co?!
[okrzyki i oklaski]
Na 100% Bosco.
Cześć!
Cześć, witam wszystkich. Cześć.
Nazywam się Greg Davies, a to jest Taskmaster.
To zabawne, co teraz uważa się za rozrywkę.
Ludzie zaczytują się w prawdziwych historiach o przestępstwach,
i każdy może założyć podcast i gadać o skarpetkach, czy czymś,
ale co się stało ze starą, dobrą tradycją
upokarzania ludzi?
Kiedy byłem mały,
mój ojciec często ściągał mi spodnie w miejscach publicznych...
i zawsze uważałem to za zabawne,
nawet gdy skrytykowano to podczas pogrzebu babci.
Możemy wrócić do dobrej zabawy? Możemy?
Świat jest skomplikowany, zróbmy coś razem.
Zidentyfikujmy ofiary i rzućmy się na nie.
Bup-bup! Nadjeżdża pociąg z ofiarami.
Powitajmy Frankiego Boyle'a,
Ivo Grahama,
Jenny Eclair,
Kiella Smith-Bynoe,
i Mae Martin.
A obok mnie jest człowiek, który powiedział, że jego ojciec
w całym życiu dał mu tylko jeden prezent pod choinkę,
pięknie zapakowaną walijską dachówkę
z wyrytym na niej jednym słowem.
To słowo? "Ropucha".
To... [piskliwie] mały Alex Horne!
Cześć, tato.
Cześć wszystkim.
Co masz dla mnie?
Wymyśliłem nowy element programu.
- Nazywa się Taskmaster Karaoke. - Tak.
Tak. Musicie tylko
ściszyć dźwięk w telewizorze i włączyć napisy,
i możecie mówić razem z odcinkiem.
Chyba można tak zrobić z każdym programem.
Uważam, że to dobry pomysł.
- Jest dobry. - Nie wiem, może być fajnie.
Bardzo dobre. Może być fajne, może się przyjąć.
Robię tak przy wiadomościach.
I co, wszystko jest dobrze na świecie?
Lecimy z zadaniem nagrodowym?
Tak, musimy, bo taki jest format,
a my jesteśmy tylko dla ozdoby, Greg. Zacznijmy.
Poprosiliśmy ich o przyniesienie
najlepszej rzeczy, którą wszędzie ze sobą noszą,
ale którą ciężko wsadzić do torby.
Najlepsza niepasująca rzecz wygra 5 punktów,
a najlepszy zwycięzca odcinka zabierze je do domu
w torbie wielkości kontenera, Greg.
Pierwszy jest Frankie.
To problem, bo wszędzie to ze sobą noszę.
To zdjęcie zrobione podczas występu,
kiedy mój syn wszedł na scenę, żeby opowiedzieć kawał.
Teraz ma 185 cm wzrostu, ale
jako dziecko miał wyjątkowo donośny głos
i zabrałem go na mecz szkockiej piłki nożnej kobiet.
Piłkarki mają zazwyczaj jakoś związane włosy,
w jakiś sposób są zebrane razem,
rozejrzał się i powiedział,
"Sporo tu ciasnych koczków". [też: tyłków]
Niezły miał głos.
Niezły głos,
i chciał powiedzieć kawał, który, o czym nie wiedzieli widzowie,
byłby niesamowicie głośny,
ale mu nie pozwoliłem.
Wiesz, jaki kawał chciał powiedzieć?
Chciał po prostu powiedzieć słowo "żółty".
Jakie jest duże? Nie wygląda na duże.
Nie jest tak duże, ale mam małą torbę.
Ivo, co przyniosłeś?
O dziwo,
podążę sentymentalną ścieżką Frankiego.
Dostawałem mało punktów za LOL-owe nagrody,
więc oto trochę cholernego uczucia.
Brzmisz jak psychopata.
Przyniosłem jedną z kilku układanek, którą układam
z córeczką, która ma trzy lata.
Oto ona.
Córka i ja czasem musimy zająć się czymś na pół godziny,
pomiędzy żłobkiem a baletem, na przykład.
- Żłobek dla niej, balet dla ciebie? - Dokładnie.
Oczywiście, pudełko jest niepotrzebne,
więc zazwyczaj zabieram same elementy układanki
i, podczas gdy jest to przydatne przy pakowaniu się,
oznacza, że czasem znajduję przypadkowe elementy
rozczłonkowanego konia na dnie torby.
Chyba mi się podoba. Dzięki.
Jenny, co przyniosłaś wielkiego, co nosisz ze sobą?
- Bywam zmęczona, Greg. Nie wiem, jak ty. - O, Boże.
- Wiesz, kiedy... - Nawet nie wiesz.
Przez większość czasu chcę się położyć,
więc mam dmuchane łóżko.
No.
- To małe podwójne. - To małe podwójne!
To, że nosisz ze sobą łóżko, jest chore.
Pomyślałaś, że może dlatego jesteś zmęczona?
David Schwimmer zawsze śpi na dmuchanym łóżku.
W domu też?
Dlaczego David Schwimmer śpi na dmuchanym łóżku?
Zgaduję tylko.
- Bardzo dobrze. Kiell. - DzD.
Pobijesz tę trójkę?
No, moje jest takie samo, jak Jenny.
Składane krzesło.
Serio nosisz je ze sobą?
- Czasem. - No!
Widziałem, jak kiedyś miała je makijażystka, i pomyślałem "zajebiste".
Pomogłoby, jakbym wspomniał,
że Matthew Perry zawsze siada na składanych krzesłach?
To chyba prawda.
- Została jedna osoba. - Możesz to uratować, Mae.
Raczej nie.
Cokolwiek to jest, chcę usłyszeć, że Jennifer Aniston tego używa.
Zawsze noszę ze sobą dobrej jakości...
- hłisky. - Dobrej jakości hłisky.
- Tak. - Mów dalej.
W piersiówce. Możemy zobaczyć.
Wolałobym być przed Frankiem,
bo też mam malutką torbę,
i mam też malutki portfel.
Malutki telefon.
Kiedy Frankie powiedział, "Mam bardzo małą torbę",
pomyślałoś, "Aaaach!"
Widziałeś moją minę?
Tak, była dokładnie taka, jak mina Kiella,
kiedy Jenny przyniosła łóżko, które było lepsze od krzesła.
- Jak łóżko jest lepsze od krzesła? - Większe, lepsze.
- Czekaj, nie. - Tak.
Bo można usiąść w miejscu publicznym, nie?
Położę się w miejscu publicznym, skarbie, nic mnie nie zatrzyma.
Dlaczego twoje zdjęcie dziecka jest lepsze od łóżka, Frankie?
Kogo to obchodzi?
- O dziwo, łóżko dostaje 5 punktów. - Tak!
Dobra robota, 5 punktów dla Jenny.
Nie patrz na mnie, Kiell. Nie nosisz tego ze sobą.
Nigdzie tego ze sobą nie nosisz.
Podoba mi się, że Mae się postarało.
Wymyśliło dowcip, ale za dobry to on nie jest.
Jeśli chcesz usłyszeć dobry dowcip...
Żółty!
Pomimo tego, że nagrody były do bani...
zacznijmy odcinek pozytywnie i z wieloma punktami...
Czemu nie?
Powiedzmy, że Jenny dostanie 5,
a reszta po 4. Czemu nie?
[okrzyki i oklaski]
Dobra robota.
Zaczynamy.
Możemy zacząć od jakiegoś owocowego zadania?
Pewnie tak.
Gotowi i... start!
- Cześć. - Cześć. Witam w klubie.
O, dziękuję bardzo.
- Cześć, Alex. - Hmm, nazwisko?
Ivo Graham.
A, tak, mam pana nazwisko, może pan wejść.
Nie możesz wyjść.
- Nie mogę wyjść? - Ale możesz iść w tę stronę.
Zazwyczaj, jak idę do klubu, jest odwrotnie.
Uwięziony w strefie VIP. Nieźle.
Czuję mocny zapach... ścieków.
Tak. Nieważne. Chyba, że to ty?
"Zbierz ananasy na mostku".
"Nie możesz się zmoczyć".
"Wygrywa najwięcej ananasów zebranych na mostku".
"Masz 15 minut. Twój czas..."
"...jest liczony..."
"...od teraz".
- Na tym mostku? - Na tym mostku.
- Tu jest kilka ananasów. - Ile ich jest?
Hmm. Jest duży, złoty ananas,
prawdziwy ananas,
jakby mały klosz,
dmuchany ananas,
nie bardzo wiem, co jest na dmuchanym ananasie, ale...
O, to wyraźnie ananas z waty cukrowej.
Ananas z waty cukrowej.
I jest jeszcze puszka,
w której podejrzewam, że są ananasy.
- Tak jest. - Kawałki.
Dobra, śmierdzący bramkarzu, zobaczmy, jak łowią ananasy.
Nasi pierwsi łowcy złotych ananasów to Frankie i Kiell.
Okej, to na początek. Magnes na początek.
Dobra.
O, rany.
To jakby pogorszyło sprawę.
[brzęk magnesu]
Hmm.
[brzęk magnesu]
Kurczę.
[jęki]
Niedobrze.
Wow, nie powinno się używać tego wokół metalu.
Spójrzmy na to tak,
teraz go zakotwiczyliśmy.
[jęk]
[śmiech]
No, coś się stało.
Ał!
O, tak!
Muszę dostać za to jakieś punkty.
- [brzęk magnesu] - Och!
Teraz rzucam kłodę na ananasa, nie?
Z czego jest zrobione?
Z ananasa.
Przez cały czas patrzyłeś, jak próbuję
przyczepić magnes do kawałka gumy?
No.
Może moja technika jest zła.
Dobre na odległość.
Tutaj.
O, nie, nie. Patrz.
Nie, spadnie. Aaa!
3 minuty 40.
Coś jest w wodzie.
Mam cię.
Jeden ananas. Zostało pięć.
Pięć?
Czekaj, ten płynie w tę stronę.
45 sekund, Frankie.
[Frankie się śmieje]
- Jeden ananas. - [okrzyk publiczności]
Chyba go złapało.
Tak!
Trochę smutna końcówka.
Pa, Kiell.
Aa!
Wszystko okej?
Brawo.
Cieszę się.
Mieliśmy tam akt agresji,
skopanie tej doniczki.
Kto wie, co on kombinuje?
To jego energia życiowa.
Schował te ananasy.
Robiłby tak... [złowrogi chichot]
Nie zauważyłeś ananasów, czy po prostu miałeś to gdzieś?
Myślałem, że zostały zostawione
dla kolejnego uczestnika.
Nie spodziewałem się, że miały mnie zezłościć.
Nie musieliśmy stać w magnetycznym miejscu.
To był zły pomysł.
Bardzo mi się podobało.
Zebrałeś dwa razy więcej ananasów od Frankiego, który zebrał jeden.
Jakbym miał dobrą strategię wyławiania śmieci ze ścieków,
jaką byłbym osobą?
Dobra.
To koniec pierwszej części,
a jeśli możecie usłyszeć, jak wasi sąsiedzi głośno się kochają
zamiast oglądać Taskmastera, pomyślcie,
może właśnie oglądają Taskmastera.
Może to wy robicie to źle.
O, cześć.
Zdążyliście na ostatnią chwilę na drugą część Taskmastera.
Uf. Jesteśmy w trakcie zadania ze zbieraniem ananasów.
Wygrywa najwięcej zebranych ananasów,
i nawet położyliśmy za rogiem kilka sztuk łatwych do zebrania,
dużo łatwiejszych od tych na środku stawu.
Teraz czas na próbę Jenny i
Ivo, Ivo, do pracy by się szło.
Nie da się zrobić dłuższego?
Tak, nie jest najlepsze.
Do bani.
- Niewystarczająco długie. - Ach.
Co to robi?
[krzyk]
[śmieje się]
To się raczej nie uda.
Nie wiem, co robić.
[okrzyk publiczności]
[oklaski]
Udało mi się.
Wykonałem zadanie w Taskmasterze.
[brzęk magnesu, śmiech]
Pięć.
Ale nie mogę spocząć na laurach.
- Spadają mi spodnie. - Tak.
Co z tym można zrobić? Nic. Nic!
Już jej nawet nie słyszę.
Tak, jest daleko.
[jęk]
- Jakbym miała dłuższe ręce... - Hmm.
Wtedy sięgnęłabyś po ananasa?
[jęk] Są przywiązane?
Możliwe.
Użyję nożyczek.
Nie.
Stanięcie w taczce nie przejdzie.
Ha-ha-ha!
O, mój Boże.
Płynie z prądem?
Złapanie nawet jednego będzie triumfem stulecia.
Chodź do mamusi.
Ło... o, nie!
Och...
Okej. Okej.
O! Uu...
Zaczynam być mokry,
ale na poziomie odzyskiwania magnesem,
nie wypadania z taczki.
Dwa ananasy.
Dobra, chodź.
Chodź, chłopcze.
Proszę. Proszę!
- 30 sekund. - Proooooszę!
A... dobra robota.
[okrzyki i oklaski]
- Gdzie moje kawałeczki? - [gwizdek]
O nie, tylko nie więcej jebanych ananasów.
Jak poszło Jenny z jej techniką chodź-do-mamusi?
Ta technika poskutkowała zerem ananasów,
ale kiedy przecięła linkę wiążącą ananasa,
- zebrała cztery ananasy. - Nieźle.
Ivo wykrzyknął mimowolnie dwa wyrażenia,
które pewnie będą go charakteryzować.
Najpierw myślałem, że to.
Proszę. Proszę!
Proooooszę!
Narastające "proszę" są niepokojące.
Ale te chyba je pobiło.
Gdzie moje kawałeczki?
Podobało mi się "gdzie moje kawałeczki?".
Mam "Gdzie moje kawałeczki" wytatuowane na łydce.
Uwielbiam "Gdzie moje kawałeczki?"
- Zebrał masę kawałeczków, nie? - Tak.
Za każdym razem podwajamy. 1, 2, 4, i 9!
[okrzyki i oklaski]
- Została jedna osoba. - Została jedna.
Oczywiście, to Mae Martin.
Są gdzieś ukryte ananasy? To chcę wiedzieć.
Gdzieś muszą być ukryte ananasy.
Okej.
Całkiem nieźle.
Aaa! Kuźwa!
Nie... nie! Nie, nie, nie.
Jeden ananas.
Och.
Ananas, podejrzewam?
Tak.
Lubię zadania, gdzie jestem samo,
i nie muszę przejmować się czyimiś, uch...
pomysłami.
Nie brakuje ci zespołu?
- Nie. - Nie.
- Pomożesz? - Tak.
Dziękuję.
O, tak.
O, co to?
Tu jest ananas.
Pięć ananasów.
Uch! Okej.
Teraz szukam ukrytych ananasów.
Dobrze, masz 5 minut i 10 sekund.
Masz kartkę i długopis?
Tak.
- Tu jest 13 ananasów. - Mm-hm.
- Straciłom twój długopis! - Tak, to był mój długopis.
- [gwizdek] - Okej. Skończyłoś, Mae.
- O, nie. - Wisisz mi długopis.
Wiszę ci długopis. Przepraszam.
O! Nie!
Chcę tylko przypomnieć, jak namiętnie Frankie argumentował,
że słowo "banan" na kartce jest bananem.
Mogę znowu tak argumentować.
Rysunek ananasa można nazwać ananasem.
Hej, hej, hej, hej.
Kiell, dokądkolwiek pójdziesz, podążę za tobą.
Dobrze ci poszło
zbieranie przygotowanych ananasów,
chodzi tylko o to, czy przyjmę narysowane ananasy, nie?
No, to nie... Tu nie ma gadania.
Było tam kilka podobizn ananasów,
które rzeczywiście nie były ananasami.
Były bardziej prawdziwe od rysunków.
Wszystkie słowa i obrazy są metaforami
rzeczy, które przedstawiają.
[okrzyki i oklaski]
W żadnym innym wypadku to zdanie nie dostałoby okrzyków.
Uważam, że ananasy Mae bardziej przypominały ananasy
niż ananasy z waty cukrowej.
Które ty wybrałeś do swojego programu,
w którym dajemy z siebie wszystko
w konwencjonalny sposób.
Poza tym, mam coś jeszcze.
Wygłaszać dziwną tyradę o tym, jak lubi się być samemu,
bo współzawodnicy wszystko rujnują, zaraz po czym
prosić Aleksa, "Pomożesz mi wyjąć ananasa z wody?"
Żałosne.
Przyjmę narysowane ananasy.
Co?!
Co, przez banana?
Przez naturę języka!
- Czyli zezwalamy na ananasy? - Obawiam się, że tak.
Kuźwa mać.
Okej, Frankie, dobra robota. Dostajesz 1 punkt.
2 dla Kiella, 3 dla Jenny, 4 dla Ivo
i 5 dla Mae Martin!
[okrzyki i oklaski]
Czas na punktację.
W tym odcinku jest blisko.
Frankie jest na dole z 5,
prowadzi Mae Martin z 9 punktami.
Masz przygotowane dobre zadanie, Alex?
Zobaczmy.
Tak, to pewnie jest okej.
- Mae. - Cześć.
- Hejka. - Frankie.
O, masa parasoli.
Beczka pełna parasoli.
Zanim otworzysz, wybierz parasol.
W kratkę.
Klasyczny czarny.
O, Boże. O, rany.
Wiem, że dużo będzie od tego zależało.
Wybiorę dużego gnojka.
Bardzo fajnie.
"Wymyśl nowe przeznaczenie parasola i je zademonstruj".
"Wygrywa najbardziej pomysłowe przeznaczenia parasola".
"Masz 20 minut".
"Czas jest liczony od teraz".
Możesz z nim zrobić, co chcesz.
Wszystkie zostałyby wyrzucone.
To ocalone parasole.
To ocalone parasole. Robimy, co możemy.
Nie cierpię mojego parasola. Dobra. Czym mógłby być?
Już to mówiłem, powiem raz jeszcze,
u Kiella zawsze widzimy styl z rozmachem.
Nie musiałeś podrzucać parasola.
Czasem jesteś prawdziwym artystą, wiesz?
Cały czas.
- Dobra. Zaczniemy? - Dobry chłopiec. Tak, proszę.
Okej. Pierwszy jest KSB, Kiell Smith-Bynoe,
bank, który lubi mówić "tak".
- Jest inne, niż było. - Mm-hm.
To jest coś.
Jak pułapka.
Mam cię.
Co mogę złapać?
To był długi dzień w pracy,
chcę tyko usiąść i wyciągnąć nogi.
Łapy.
Czekajcie, to moja rodzina.
Co się stało?
[niewyraźne]
Nie słyszę was. Czekajcie.
Co to?
Chleb?
Chcę uratować rodzinę, ale chleb jest cudowny.
To pułapka!
O nie, jestem uwięziony i nawet nie dostałem chleba.
O, nie!
Ha-ha-ha. Ha-ha-ha-ha-ha. Ha-ha.
Łapacz kaczek!
- [gwizdek] - Koniec czasu, Kiell.
[Kiell gwiżdże]
Na obiad kaczka!
[okrzyki i oklaski]
Kaczki były wyraźnie ze Szkocji?
Tak, bo parasol był w kratkę.
Ach, ma sens.
I jaka jest historia kaczek? Ojciec Kaczor wyszedł.
Był też Braveheartem.
Dlatego miał niebieską twarz.
Wracał samochodem z bitwy.
No...
I...
wrócił do domu, i jego żona i dzieci były...
...dziobnięte...
[jęki]
...i chciał je uratować, ale był tam obrazek chleba.
Dużo się działo z "ha-ha-ha, ha-ha-ha, łapacz kaczek",
ale bardzo mi się podobało.
Dobra, jaki mamy czas?
Czas na przerwę. Co tu robicie?
[okrzyki i oklaski]
Cześć... cześć, dobrzy ludzie, witam ponownie w Taskmasterze,
gdzie ekipa dba o ekologię
i ponownie zużywa parasole.
Czas najwyższy, Greg.
Tak robią i to dobrze,
więc zobaczymy kolejne dwie osoby.
Powiedzmy "hajwo" do Ivo i "hej" do Mae.
[muzyka westernowa]
- Cześć, Alex. - Cześć, Ivo.
- Parasol ma nowe przeznaczenie? - Parasol ma nowe przeznaczenie.
- [elektroniczne szczekanie] - Chodź, Bosco.
[szczekanie]
To sparasaniel kablowłosy.
- Zacznę od ginu. - W parasolce?
W parasolce o nowym przeznaczeniu.
- Nie wiem, czy widać ogon. - O, fajny.
Potrafi machać ogonem nie trzęsąc głową?
Dlaczego miałby tak robić?
- Trochę dzikiego bzu? - Lubię dziki bez.
Zazwyczaj dodalibyśmy trochę cytryny albo limonki.
Ze względu na niedobór cytrusów, ananas?
Idealnie.
Kto jest twoim najlepszym kumplem?
Mae Martin.
- Kto jest twoim wrogiem? - Alex Horne.
Brzmiało jak mężczyzna mówiący "Alex Horne".
Nie, to na 100% Bosco.
Tutaj zaczyna się sztuka.
[śmiech]
W jakimś momencie spadło na podłogę.
Tak, to włóż do drinka.
Chcę zobaczyć, jak wychodzi z pokoju.
A, okej. Do zobaczenia.
- [szczekanie] - Dziękuję, Bosco.
Chodź.
Pa, Bosco. Uważaj na framugę, Bosco.
Ciągle się uczy.
Cóż, dziękuję.
Kwiatu dzikiego bzu nie trzeba rozwodnić?
- Sporo dzikiego bzu, nie? - Mm.
- Pa pa. - Pa. Dziękuję, Ivo.
- Bardzo kreatywne. - Dzięki.
Zacząłem lubić Bosco,
kiedy wyjawił, że nie cierpi Aleksa.
No.
- Ty go zszyłoś? - Zszywaczem.
Tak. Mae od razu go stworzyło.
Zajęło 20 minut. Robiło wrażenie.
Tak. Ivo, uważasz, że odkryłeś nowe dno?
Przykro mi, że nie zszyłem potwornego psa.
Będzie ci przykro, kiedy rozdam punkty!
Dobra. Czas na dwie ostatnie próby,
i ależ to spektakl,
gdy Frankie Boyle i Jenny Eclair wchodzą na wybieg.
[muzyka elektroniczna]
- O, hej, Frankie. - Hej.
Co zrobisz z parasolką?
Zmieniłem ją w zestaw spódnicy i fascynatora.
Mam na sobie Dom mody Eclair,
a to ręcznie robiony płaszcz do wędrówek i pisania.
Jest dla osób, które lubią... chodzić,
można wspiąć się na górę, a na szczycie napisać wiersz.
Wow.
Zaskakująco dobre.
- Pójdę i rozważę ten komentarz. - Tak.
[oklaski]
Dom mody Eclair zatrudnia zawadiackie modelki,
pomyślałem.
Fajnie wyglądało. Sama to zrobiła.
Och, serio?
Myślałem, że nas oszukała i zespół z Paryża zeskoczył na spadochronie.
Miał kieszeń na notes.
- Do pisania wierszy na górze? - Na górze.
A do czego była metalowa rama parasola?
Do odstraszania tego, co chce się odstraszyć.
- Kiedy jest się na górze? - Na górze,
wyglądając sexy w płaszczu do chodzenia i pisania.
Do chodzenia i pisania, tak powiedziałaś?
- Do chodzenia i pisania. - Myślałem, że mówisz po niemiecku.
[śmiech]
Chodzenie, pisanie i odstraszanie chłopców.
Mam nadzieję, że mogę tak powiedzieć,
masz bardzo mocne nogi, Frankie.
Dzięki.
Wiesz, jakie to uczucie, oglądanie tego?
Kiedy byłem dzieckiem,
nasza biblioteka zorganizowała świąteczny konkurs rysowania
i narysowałem bałwana, którego powiesili,
a potem zaczęli wieszać bałwany innych,
i były świetne.
Kiedy zobaczyłem filmik Mae, tak się poczułem.
Czułem się jak gdy poszedłem do biblioteki jako mały chłopiec
i spytałem, "mogę dostać swojego bałwana z powrotem?"
Ooo!
I powiedzieli "nie".
Nie no, Frankie, ty miałeś fascynator.
Zobaczyłeś całą piątkę. Najmniej pomysłowe?
No, po prostu wlanie w nią płynów.
Mniej pomysłowe od dwójki ludzi tworzących ubrania?
No.
Jenny dam 2 punkty,
bo Frankie użył całego parasola,
a Jenny chyba została
rama parasola, którą trzymała.
Odstraszanie chłopców.
Do odstraszania chłopców.
2 punkty dla Jenny, 3 punkty dla Frankiego.
Pomysłowość jest kluczem,
- więc pies Bosco dostanie tylko 4 punkty... - Wow.
ze względu na fabułę związaną ze...
- [śmiech i oklaski] - Szkotami.
5 punktów dla Kiella!
Masz kolejne zadanie w gotowości?
Aaa... aa. Nie wiem!
Łaaa... aa!
Przepraszam, trochę mną zatrzęsło.
Zobaczmy.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Galaretka? - Tak.
- Z kaczką? - Oczywiście.
- Forma do galaretki. - To galaretka, Jenny.
Tak.
- Już mnie śmieszy. - Super.
- Fajnie się trzęsie. - No.
"Połóż najwięcej rzeczy na galaretce tak, aby się nie rozpadła".
"Tak, aby się nie rozpadła".
"Jeśli coś innego niż galaretka dotnie kaczki, będziesz zdyskwalifikowany".
"Wygrywają najcięższe rzeczy na galaretce dokładnie 10 minut od teraz".
"Połóż najwięcej rzeczy na galaretce tak, aby się nie rozpadła".
"Wygrywają najcięższe rzeczy na galaretce dokładnie 10 minut od teraz".
- Klasyczne. - [śmiech i oklaski]
Zaczyna ci się nudzić format?
To był pierwszy dzień, pierwsze zadanie.
Lećmy z tym.
Mają balansować masą rzeczy na galaretce, tak?
Tak, i chyba pasuje,
żebyśmy zaczęli od Ivo, zupełnie samego.
- Zgoda? - Tak.
Myślę, że otoczenie galaretki sprawi, że się nie rozleci.
Tak, nawet mi się podoba.
Spytam tylko,
czy uważasz, że cegły balansują na galaretce?
To ciekawe pytanie fizyczne, nie?
Jak myślisz?
Myślę, że jakbyś zabrał galaretkę, cegły by się nie ruszyły.
Niewątpliwie.
- Trzęsienie się jest odpowiedzią, nie? - Trzęsienie się jest odpowiedzią?
Trzęsienie się jest odpowiedzią.
Gdzie się podziało trzęsienie?
Dobra.
Jest małe zadrapanie na powierzchni.
Jakby to była rana, zagoiłaby się w przeciągu tygodnia.
- 4 minuty 40. - Zostały.
Aaa. Tak.
Och.
[oklaski]
Opowiesz mi o swojej technice?
Oczywiście, oglądając to,
przeskok od zera bananów do sześciu bananów był agresywny.
No.
Później powiedziałeś, że mogłeś użyć techniki banan po bananie.
Tak, albo podzielić banana na, uch...
- Kawałeczki. - Tak, kawałeczki.
[śmiech]
- Kto teraz? - Może Mae i Kiell? Zobaczmy.
"Najwięcej rzeczy". To na początek.
Przetestuję siłę galaretki.
Chcę płaską podstawę, która rozproszy wagę,
żeby naciskało na jak najszerszą powierzchnię.
Brzmi, jakbyś już to robiło.
Robiłom to już kilka razy. Tak, tak.
- Mówimy o fizyce. - Tak?
Tak.
O, galaretka się klei.
Jaki to smak?
- Cytrynowy. - Nie cierpię.
Okej. Ciężkie to.
I miękkie.
Nie ma bata, że to najlepszy smak, jaki znaleźliście.
Uch.
- Bardzo... lekkie. Tak. - Super.
Okej, to na pewno zadziała.
Ale nie wystarczy.
Nie wystarczy.
O, Boże.
Jeśli położę to dokładnie na środek...
O, Boże.
Czekaj.
Co się stało z kaczką?
O, nie, nie.
Teraz. Teraz. Teraz.
Teraz?
Nie. Teraz. Czekaj.
Teraz...
Teraz.
Coś się wydarzyło.
Sporo się wydarzyło.
O, nie!
Oo!
Ważne jest, co będzie na niej dokładnie 10 minut od rozpoczęcia.
W takim razie, zaczekam.
Mogę poczekać do ostatniej sekundy...
- Powiesz mi, kiedy zostanie 30 sekund? - Tu jest zegar.
U. Co zrobimy do tamtego czasu?
Rugby?
Nie wiem, czy możemy grać w rugby, przez naczynia.
Nie uważam, że kaczka dotyka płyty,
ale galaretka została naruszona.
Tak.
50 sekund, dobra. Zróbmy to.
20 sekund.
Nie wygląda, jak przedtem.
To chyba przez ciepło w pokoju.
Wow.
10 sekund.
Jeszcze? Nie, dziękuję, już jestem słodki.
[gwizdek]
Kiedy zagwiżdżę, nie możesz jej dotykać.
[gwizdek]
[okrzyki publiczności]
Kaczce coś się stało?
Nic. Świetnie się bawi.
Nawet nie wie, co się dzieje.
- Dobra. Dzięki, Kiell. - Dzięki.
Mae rozpoczęło od naukowego podejścia,
mówiąc o rozproszeniu masy,
podczas gdy ty położyłeś na niej kartę i powiedziałeś,
"To na początek".
- Ale potem przeszliśmy do nauki. - Tak.
Od tamtego momentu nie wyglądało naukowo, Mae.
Co się stało?
Galaretka zaczęła się rozpadać.
Nie pomyślałoś o położeniu miski na galaretce
i powtarzaniu słowa "teraz"?
No.
No, zadziałało.
Kiell położył 1773 gramów na galaretce.
- To jeden chihuahua. - Dobra.
Wróćcie do nas na dramatyczne zakończenie dzisiejszego odcinka,
w tym najgorszy zestaw nagród,
jaki kiedykolwiek ktoś wygrał w telewizji. Pa!
Cześć. Oto ostatnia część odcinka,
i prawie koniec fragmentu z balansowaniem galaretką.
Tak, próbują położyć jak najwięcej rzeczy na
galaretce, bez zniszczenia jej.
Zostały dwie osoby, to Frankie i Jelly. [galaretka]
Owładnęło mną nieprzeparte uczucie kryzysu.
Nie podejrzewam, że można położyć na tym coś ciężkiego.
Mogę zacząć od różnych warstw.
Mam naszyjnik, mam majtki,
mam buty, mam zegarek.
Mogę polemizować z definicją ciężkiego.
W kuchni znalazłam to.
Jakbym zrobiła tak
i położyła na tym rzeczy, to byłoby oszukiwanie?
Rzeczy będą na galaretce?
Nie wiem, Alex, bo chciałam na tym stanąć.
- Tak? - No.
Chciałbym to zobaczyć.
Nie chcę, żebyście publicznie mnie ważyli.
Jeśli mnie zważycie, musicie liczyć w kilogramach,
bo nie rozumiem kilogramów.
Mam tak to trzymać?
Oczywiście, galaretka jest podłączona.
Dobra. Tutaj.
Boję się, że pod moją wagą
się rozleci, pojemnik się rozwali
i wpadnę na galaretkę.
Może poduszka?
Proszę.
Nie znajdziecie nic cięższego.
"Trzecia zasada termodynamiki oznacza, że
wszechświat ostatecznie przejdzie do etapu śmierci cieplnej,
gdzie dojdzie do zagłady całego życia i całej energii".
1, 2, 3.
Podnoszę.
Wyżej nie dam rady.
[krzyk, gwizdek]
- Siedziałaś na niej. - Tak.
Siedziałaś na niej, kiedy zagwizdałem.
I galaretce nic nie jest.
Galaretce nic nie jest.
Dziękuję, że usiadłaś na galaretce, Jenny.
Nie ma sprawy, podobało mi się.
Są kluby, w których są takie rzeczy, wiesz.
- Dobra. - Dobra.
Dziękuję.
[okrzyki i oklaski]
Po pierwsze, porozmawiajmy o Jenny.
- Siedziałaś na galaretce? - Na niej.
Można powiedzieć, że siedziałaś na pudełku.
Jakbym usiadła na galaretce, rozleciałaby się.
To wszystko fizyka.
To wydaje się być trywialne w porównaniu ze śmiercią cieplną wszechświata.
Nie martw się, jesteś bezpieczny.
Jenny, niewątpliwie
bardzo podobało mi się, jak balansowałaś na pudełku,
i pewnie bym za to zapłacił.
Niewielką sumę, ale bym zapłacił.
Ale nie uważam, że byłaś na galaretce.
Pozostaje kwestia, czy cytat
był cięższy od chihuahuy.
Nie ma niczego cięższego od zniszczenia wszechświata, nie?
Zdanie brzmiało "Połóż najwięcej rzeczy..."
Ale on położył koncepcję całego wszechświata,
czego jeszcze chcesz?
Trzecia zasada termodynamiki obejmuje
wszelką energię wszechświata.
To więcej niż twoja miska i cholerna łyżka.
Zezwolę na to, to najcięższa rzecz.
Okej. I 0 punktów dla Ivo, Mae i Jenny?
Moja galaretka nie została naruszona.
To prawda. Daj jej dobroczynny punkt.
Podsumowując, 0 dla Ivo, 0 dla Mae,
1 dla Jenny, 4 dla Kiella,
- i 5 dla Frankiego Boyle'a! - Brzmi sprawiedliwie.
U! Brzmi rozsądnie.
Dobra robota, Greg. Dobrze.
Rzućmy okiem na punktację.
Frankie jeszcze nie wygrał odcinka, teraz ma szansę.
Prowadzi Kiell z 15,
ale Frankie ma 13 punktów ex aequo na drugim.
[okrzyki i oklaski]
Dobra, podejdźcie na scenę na ostatnie zadanie odcinka.
Patrzcie, jaki szczęśliwy jest klaun Frankie.
Kto przeczyta zadanie?
To zadanie zespołowe i przeczyta je Frankie Boyle.
"Używając wyłącznie drapaków,
usuńcie jak najwięcej piłek ze stroju".
"Wasz zespół może rzucać piłkami
z wyznaczonych miejsc".
"Nie możecie przesuwać miejsc do rzucania".
"Wygrywa najmniej piłek na stroju po 2 minutach".
"Jeśli jesteście w trzyosobowym zespole,
osoby bez stroju muszą przez te 2 minuty trzymać się za ręce".
Będzie tak, że Mae i Frankie,
będziecie używać tych drapaków.
Pozostała trójka będzie na miejscach do rzucania.
Frankie będzie bliżej rzucających trzyosobowego zespołu,
tak, aby mogli rzucać piłkami w niego,
podczas gdy on będzie drapał swoje piłki.
Bardzo fajne zdanie.
Frankie i Mae, podejdźcie tędy na scenę.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Mają sporo rzepów na tyłkach.
Stańcie na miejscach.
Chcecie coś powiedzieć?
Szkoda, że miałem tyle skandali związanych z żartami,
może wtedy nie znalazłbym się w tej sytuacji.
Zaczynają z 25 piłkami na stroju.
2 minuty. Powodzenia.
Zaczynają.
A, kuźwa.
Nie schodzą łatwo.
Trafiłeś jedną.
O, nie! Nie możesz tak!
Może tak, i zrobił tak.
Strój Frankiego się rozpiął.
Tak, piłka na tyłku!
Mam sporo.
Dobra robota, Kiell.
Frankie, na plecach. Na plecach!
Trafiłam jedną! Trafiłam dwie!
[okrzyki]
Jeszcze jedną!
Zostało 10 sekund.
Mae, drap!
5, 4, 3, 2, 1...
- [okrzyki i oklaski] - Przestańcie!
Wróćcie, zobaczymy, jak to wpłynęło na punktację!
Ależ thriller.
Tak. Wygląda na to, że trzyosobowy zespół zadecydował
trzymać się za przeciwne ręce, więc ich rzucające ręce były wolne
i przez to wygrali.
Trafili więcej piłek niż biedny Ivo.
Super. Nawet nie ma żadnego dramatyzmu w wyjawieniu, kto wygrał.
- Wszyscy wiemy, kto. - Dokładnie.
Zapomniałem, mogłem to wspomnieć. I to dużą różnicą.
Pod koniec, na Frankiem było 29 piłek. Zaczął z 25.
17 na Mae, więc zgarniają po 5 punktów.
- Ile dla dwuosobowego zespołu? - Po 3.
3. Dobra. 3 punkty i 5 punktów.
- Powiedzieć, jak to wpłynęło na punktację? - Boże, powiesz?
Powiem. Moje ulubione, Greg, wszyscy mają parzyste liczby.
Ivo ma 12, ale na szczycie jest Kiell z 20 punktami!
Wygrywa Kiell Smith-Bynoe.
Podejdź i zbierz swoje niepakowalne rzeczy.
To czego się dzisiaj nauczyliśmy?
Nauczyliśmy się, że jeśli chcecie coś osiągnąć w życiu,
użyjcie inteligencji, użyjcie kreatywnego myślenia,
nawet instynktu.
Jeśli nie zadziała, spróbujcie tego.
[Głos Ivo] Proszę. Proszę. Proooooszę!
I jeszcze raz świętujmy dzisiejszego zwycięzcę,
czyli Kiella Smith-Bynoe!
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time