- Cześć. - [Alex] Lou!
- [Alex] Cześć, Ed. - Cześć, Alex.
Cześć.
Mam przeczytać?
"Wyglądaj jak najbardziej jak zwycięzca..."
...w napisach początkowych Taskmastera".
"Musisz zrobić pięć różnych heroicznych rzeczy..."
"...przez 5 sekund. Masz 20 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Naprzód!
Jej!
Alpejska piękność.
[okrzyki i oklaski]
Cześć! Dziękuję!
Nazywam się Greg Davies, i witam w Zwycięzcy zwycięzców,
gdzie zwycięzcy sezonów 6 do 10 spotykają się,
aby ustalić, kto jest najbardziej zdeterminowany, aby zabrać do domu
najbardziej pustą z nagród.
Kto najbardziej chce udowodnić, że jest najlepszy w
wykonywaniu zadań, które nie mają zastosowania w życiu?
Kto z naszej piątki oszukuje się, że
to wszystko ma znaczenie,
i zostanie naszym drugim zwycięzcą zwycięzców?
[okrzyki]
Poznajmy tych niesamowitych tytanów absurdu.
- To Ed Gamble. - [okrzyki i oklaski]
- Kerry Godliman. - [okrzyki i oklaski]
- Liza Tarbuck. - [okrzyki i oklaski]
- Lou Sanders. - [okrzyki i oklaski]
- I Richard Herring. - [okrzyki i oklaski]
A obok mnie jest przeciwieństwo zwycięzcy.
Człowiek, którego matka kiedyś powiedziała mi w cichym momencie,
że jako dziecko był, i tu cytat,
"tak irytujący, że zapłaciliśmy za masę badań lekarskich".
[piskliwie] To mały Alex Horne!
- [okrzyki i oklaski] - Cześć, Greg.
- Jesteś w dobrym nastroju? - Tak.
- Dostanę awans? - E, nie.
- Ciągle asystent? - Tak.
- Chciałbym być zastępcą Taskmastera. Proszę? - Okej.
- Mam dla ciebie czekoladę. - Nie.
- Musimy lecieć z programem. - Okej. Mogę dać ci chipsy.
- Chcesz chipsy? - Nie chcę.
Chcesz małe zdjęcie mojej żony?
- Tak, wezmę. - [śmiech]
Jaka jest kategoria nagród w tym kolosalnym starciu,
młody człowieku?
Cóż, kategoria, po dość intensywnym namyśle,
to rzecz, która sprawi, że wszyscy powiedzą
"Wow, to naprawdę najlepsza rzecz".
- Brzmi, jakby kończyły się pomysły. - [śmiech]
Osoba, która otrzyma, albo będzie najbliższa otrzymania
tej reakcji, otrzyma pięć wspaniałych punktów
i zbliży się do zostania ostatecznym zwycięzcą.
Zabierze też do domu pięć "wow" rzeczy
pod koniec programu. Tak bardzo zazdroszczę,
że troszeczkę zwymiotowałem.
- Lizo Tarbuck. - Tak, proszę pana.
- Zaczynam od ciebie. - Okej.
- Co przyniosłaś? - Przyniosłam
rzecz, która sprawia, że wszyscy inni mówią "wow" w moim domu.
Oto ona.
- Uuu. - Wow.
[Alex] Liza Tarbuck i...
- Tak. Wyobraźcie sobie. - ...David Bowie.
Wyobraźcie sobie, że macie Davida Bowie dla siebie.
- Zareagowałem "wow" na Johnny'ego Vaughana. - [śmiech]
Chodzi o to, że to cholernie dobra kanapka.
[Greg] Całkiem niezłe.
Chyba John spodziewał się, że położę głowę
obok jego, a ja się ugięłam.
Tak. Śmieszne, że bardziej ciągnęło cię do Bowiego, nie?
Szczerze, było fantastycznie.
Cicho powiedziałem "wow" do siebie.
Usłyszałem ciche "wow".
Dobra. Kerry. Otrzymasz więcej "wow" niż zdjęcie Davida Bowiego?
Coś, co sprawi, że wszyscy powiedzą "wow" - dobra, napisałam sztukę.
- Lecimy. Prosto do roboty. - Jestem dramatopisarką, okej?
Każdy ma kwestie, wy wszyscy też.
[Alex] To jest scenariusz.
- [Alex] Nazywa się Najlepsza rzecz. - Lecimy.
Wewn. studia
[śmiech]
- [oklaski] - Serio dobre.
Powiedz swoją kwestię.
Wow.
[Liza] Wow, to jest...
[Alex] Naj... najl...
- [Greg] Wykrztuś to, Alex. - [Lou] Najlepsza?!
[Alex] Tak!
[Ed] Tak?
[Greg] Tak. Tak, jest.
[Lou] Jest dobre.
[Greg] Właściwie najlepsze.
[Ed] Tak?
[Liza] Tak!
[Kerry] Widzicie? Greg tak mówi, więc tak jest.
[Richard] Wow, naprawdę jest. Wow.
- [Ed] Tak? - [śmiech]
[Greg] (do publiczności) Jak myślicie?!
[wszyscy] Wow, to naprawdę najlepsza rzecz!
Bosz!
[okrzyki i oklaski]
Powiedzieli!
Bardzo sprytne. No, sama sztuka...
- ...była trochę irytująca. - Trzeba nad nią popracować.
- Była irytująca. Lou. - [Lou] Tak.
- Co przyniosłaś? - Cóż, jest tam.
Tak. Zobaczmy.
- To serce w słoiku. - Tak, serce w słoiku.
[śmiech]
Wow.
Wygląda na to, że wróciliśmy.
[śmiech]
Przyniosłam serce w słoiku, bo ludzie
reagują na to "wow" - po pierwsze, przez wygląd,
po drugie, bo nie można żyć bez miłości.
Miałam nauczyć się fajnych ciekawostek o sercu, ale...
- [Greg] Nie chciało ci się? - Zapomniałam.
[śmiech]
Ostatnie miejsce.
[Greg] Ed, co ty przyniosłeś?
Uważam, że najlepszą rzeczą jest wygranie Taskmastera.
To musi być najlepsza rzecz...
- Jasne, ty bajerancie. - [Lou] Lizus.
Pomyślałem, że przyniosę moje trofeum.
No ale wszyscy takie mamy.
Chciałem więc, żeby moje trofeum było lepsze od reszty.
Więc wysłałem je w kosmos.
- Serio? - Tak.
No, mam pięć punkcików.
Oto trofeum Eda w podróży.
[spokojna muzyka]
[śmiech]
[dramatyczna muzyka chóralna]
[okrzyki i oklaski]
[śmiech]
- Wow. - Wielkie wow.
Herring robi w gacie.
- Świetna robota. - [Richard] Super było.
[Greg] Jak to zrobiłeś?
Wysłali je dużym balonem.
Poleciało, doleciało do -56 stopni,
twoja głowa leciała 240 km/h z najszybszą prędkością.
Wow. Dobry chłopiec.
- "Dobry chłopiec". - Dzięki.
Ale nie przejmuj się. Jest Richard Herring, aby wygrać.
- No. - Pobijesz to?
Myślę, że w pewien sposób mogę.
Uważam, że najlepszą rzeczą na świecie
jest starożytne miasto Pompeje.
[Richard] Mam tu zdjęcie, to starożytne miasto Pompeje.
Ma piękną historię, można przenieść się w czasie,
zobaczyć, jak żyli Rzymianie, jest tam przepiękna sztuka.
Zwycięzcy opłacę wycieczkę z partnerem albo znajomym
do starożytnych Pompejów na dwie noce, do czterogwiazdkowego hotelu...
[śmiech]
...500 euro na wydatki, wszelkie podróże opłacone.
- No, to niesamowite. - Tak.
- Dobra, teraz musisz je ocenić, Greg. - Jezu Chryste.
- [Alex] Łatwo nie jest. - Cóż, łatwo jest dać Lou 1 punkt.
- Bang, to... - Nie, faktycznie się zgadzam.
- [śmiech] - Czyli 1 punkt dla Lou.
Teraz dam Kerry -
i źle mi z tym, bo to było sprytne -
dam jej 2 punkty, bo nie mogę - z prostego powodu,
że David Bowie jest legendą, dam mu 3 punkty.
- 4 punkty dla Richarda Herringa. - Sprawiedliwie.
Moja głowa w kosmosie zabiera piątaka. I tyle.
- [oklaski] - [Alex] 5 punktów dla Eda Gamble'a!
Dobra, co teraz będą robić, żeby mi zaimponować, Alex?
Oczywiście, i na początek, oto jak ta piątka ludzi
potrafi ci zaimponować winogronem!
- Cześć. - [Alex] Kerry.
[Alex] Ed Gamble.
[Alex] Cześć, Richard.
- Cześć. - [Alex] Cześć, Lou.
Tak, czasami drzwi są trudniejsze, niż się myśli.
- Cześć, Alex. - [śmiech]
[Alex] Cześć, Liza.
[Alex] Kojarzę cię z szóstego sezonu. Wygrałaś.
- Tak. - Coś się zmieniło?
Chyba takie doświadczenie zawsze zmienia człowieka.
Daje mu wolność.
[Alex] Wyglądasz na wolniejszą.
Będę szczery, nigdy nie powinno się zdejmować klosza samemu.
To złe restauracyjne ma-maniery.
Ciekawe, że znałem słowo klosz, ale nie potrafię powiedzieć "maniery".
Wygląda jak cycek.
Wygląda jak złoty cycek.
Mam podnieść tę pierś?
U, uwielbiam takie coś, i dobrze wiecie o tym.
"Nakarm siebie winogronem..."
"...w najbardziej skomplikowany sposób".
"Wygrywa najbardziej skomplikowane nakarmienie winogronem".
"Masz godzinę. Twój czas jest liczony od teraz".
Łatwe.
"Masz godzinę, twój czas jest liczony od teraz".
Skomplikowane, więc myślę o sznurku.
Jest pociągane przez system sznurków.
Myślisz, że mogę nakarmić je przez tyłek
i wessać do góry, a potem, po godzinie, wyciągnąć z ust?
- To byłoby...? - [Alex] Byłoby skomplikowane, tak.
Chcę, żeby było we mnie rzucone.
- [Alex] Mm. - Dość skomplikowane, nie?
Albo w stylu Heatha Robinsona.
[Alex] Rzucenie to dobry pomysł.
Rzucanie [swinging] to zawsze dobry pomysł, nie, Alex?
[śmiech]
Liza, zrobiłaś coś z włosami?
[śmiech]
Myślałam o walecie kier.
Wizualnie, w wyobraźni. To moja broda.
- To wspaniała broda. - Dzięki.
Nie wiedziałem, że ją ma, zanim weszła do pokoju,
i byłem... zdziwiony.
Powiedziałeś mi, że silnie wyglądam.
- Śmieszne, jak szybko się przyzwyczaiłem. - No.
Jest początkowy szok, a potem, tak,
to odważny wybór Tarbuck.
- [Greg] Nie przeszkadza mi. - No.
Cóż, zaczniemy od najlepszej osoby z szóstego sezonu.
To silna Liza Tarbuck.
Chciałabym regularne tempo, marynarzu.
Winogrono już leci.
[Liza] Super.
Powiedz, kiedy zatrzymać, kiedy coś chcesz.
Nie, po prostu... cieszę się tym.
Wszystko jest takie... dziwne.
Hej.
U, tu jest!
Mm!
Mm, mm, mm.
Mm, pyszne!
[oklaski]
Po prostu cię zapytam, Lizo.
- O, Boże. - Brałaś ostatnio dużo narkotyków?
Lubię wizualne rzeczy.
To niepokojące, jak bardzo ta broda ci pasuje.
- Jest hipnotyzująca. - Serio jest.
Ledwo zauważyłem, że przyczepiłaś winogrono do systemu sznurków
napędzanego przez cymbała.
[śmiech]
- Całkiem skomplikowany początek od Lizy. - Tak!
- Kto teraz? - Teraz zobaczymy zwyciężczynię sezonu ósmego.
Czas, aby Lou Sanders podniosła poprzeczkę.
[zmysłowa muzyka]
[śmiech]
[oklaski]
Zaintrygowała mnie fabuła twojego filmiku.
- Jestem w wannie. - [Greg] Tak.
- On jest przebrany za anioła. - Jest aniołem, nie?
Myślałem, że był członkiem Bee Gees.
[śmiech]
Jest romantycznie, jest uwodzicielsko, jest skomplikowanie.
Mm-hm.
Nakarmienie było skomplikowane?
- Tak. - Tak?
To pieprzony aniołek.
[Greg] Nakarmił cię nim?
Tak, bo był z drugiej strony sznurka z harfą.
O, ty operowałeś systemem sznurków?
- My chyba nie... - Tak, tak, tak, tak!
- E, chyba tak. - Tak, tak, tak!
Kto teraz?
Czas na zwycięzcę nagrodzonego BAFTĄ dziewiątego sezonu.
Eda Gamble'a.
[dramatyczna muzyka]
To klasyczny przypadek morderstwa... winogronem!
Ale gdzie jest broń?
[gwiżdże]
Dobry piesek!
[Ed wącha]
Winogrono... winogrono, winogrono.
[szczeka]
Dobry piesek. Co znalazłeś?
Neeeeeed!
[oklaski]
- Dobra robota. - [Ed] Dziękuję.
Twój pies wydawał się artretyczny.
[śmiech]
Był w służbie od jakichś 25 lat.
To jego ostatnia sprawa
i niestety, ktoś został zamordowany winogronem.
Jedyną częścią broni, którą znalazł agent Cymbał
była łodyżka winogrona.
Ale wiedzieli, że zostało użyte całe winogrono,
więc w końcu, wezwali Neda, starego, koślawego psa policyjnego,
jedynego psa na służbie, który potrafi wywęszyć winogrona.
Przychodzi, ostatnia sprawa,
ale w służbie źle go traktowano,
więc korzysta z okazji, żeby zjeść winogronko ostatniego dnia,
- niszcząc sprawę. - Och.
- I swoje nerki. Są trujące dla psów. - Tak.
- [śmiech] - To prawda.
To dlatego jego ostatnia sprawa.
Ciekawe.
Dobra. Czas na pierwszą przerwę na reklamy.
Zwycięzcy pójdą po doping od swoich agentów,
a wy obejrzyjcie, jak wyszkoleni aktorzy udają
w reklamach, że są z klasy robotniczej.
[okrzyki i oklaski]
Cześć znowu!
Witam ponownie w Zwycięzcy zwycięzców Taskmastera.
Ze mną, asystentem asystentów.
Przed przerwą, byli zwycięzcy starali się nakarmić się
winogronem w najbardziej skomplikowany sposób.
Kolejny jest nasz ostatni zwycięzca.
Tak, gruba z niego ryba.
Tak jest, to Richard Herring. [herring - śledź]
Z naszej 400-akrowej winnicy, Task Mastére,
zbieramy tylko najlepsze winogrona.
Tłoczymy je pod stopami najponętniejszych
i dziewiczych chłopów.
Dodajemy troszkę cukru,
wodę źródlaną
i szczyptę drożdży winiarskich.
Nie spieszymy się...
LISTA WIN
...fermentując przez długie 30 minut.
Świetny wybór.
Cicho dojrzewają przez prawie kwadrans.
Z ziemi do waszych ust przez nasze sto...
Z ziemi do waszych ust przez nasze stopy.
Pinot Gregio.
Jest winem, jest skomplikowane.
To vin skomplikowane.
[okrzyki i oklaski]
Wygląda na to, że nauczyłeś się czegoś z ostatniego sezonu, Richard.
A, nauczyłeś się, żeby mi się podlizywać, co doceniam.
I B, nauczyłeś się, żeby nie robić gównianych rzeczy.
Jak nazywała się winnica?
- E, Task Mastére. - Super!
[śmiech]
Jasne, możecie to zinterpretować jako gościa stającego na winogronie.
Ze szczegółowym zbliżeniem na jego okropną, starą stopę.
- Można się na tym zatrzymać. - [Kerry] Przerażające.
Uważam, że to najlepsza rzecz, jaką zrobiłeś w życiu.
- [Greg] Kto teraz? - Została tylko jedna zwyciężczyni,
to Kerry Godliman z siódmego sezonu.
[wzdycha]
Winogrono.
Tak, Kerry.
Według twojej historii, mamy uwierzyć, że
James Acaster stoczył je ze swojego stołu
i samo przyczepiło się do balonu.
Przebyło podróż, a tego szczegółu nie pamiętam.
On lubi takie coś?
Nie ma tu historii, takiej jaką ty miałeś z psem.
- [szeptem] Wymyśliłem ją. - Okej, tak...
- [Greg] Co?! - Tak.
- Dobra! - James jest moim gościem od winogron...
i kiedy do niego dzwonię...
Kiedy dzwonię i mówię "winogrono",
wtedy on w jakiś sposób transportuje do mnie winogrono.
Czyli James Acaster jest gościem od winogron.
I winogrono zjechało po kawałku rynny
prosto do twoich ust. Super.
Widziałeś wszystkie winogrona.
Dobra. Zacznę od 5 punktów, od samej góry.
Czyli zaczniemy od punktu kulminacyjnego i zjedziemy niżej.
- Możemy odwrotnie, jak chcesz. - Nie, nie.
Jeśli masz być przez to gnidą.
To kto wygrywa?
5 punktów zgarnia, i raczej nikt się nie będzie wykłócał,
- Richard Herring. - [Alex] Hej!
4 punkty daję Kerry Godliman.
3 punkty dla Lizy Tarbuck.
- Wielkie dzięki. - Wszystkie pięć mi się podobało.
- Tej dwójce dam po 2 punkty. - Tyle.
- Proszę. I tyle. - Po 2 punkty.
To 5 punktów dla Richarda Herringa!
Punktacja, proszę.
Cóż, obecnie na przedzie są dwaj panowie.
Ed ma 7, ale prowadzi Richard z 9 punktami.
Cóż takiego zrobili później?
Później udali się nad morze i zrobili masę dziur.
Och. O, hej.
- [Alex] Cześć, Lou. - Cześć.
Kazali mi założyć drugi fartuch.
Jak powiedziałam, że już mam na sobie fartuch,
powiedzieli, że mam ochronić swój fartuch.
Teraz mam podwójny fartuch. Fartuchowy chaos.
[Alex] Wyglądasz na gotowego do akcji.
Jestem gotowy. Podoba ci się?
[Alex] Nie pamiętam, czy jesteś dobry w sztuce.
- Bardzo, bardzo słaby. - [Alex] A, tak.
"Cześć, Liza, ładnie wyglądasz". Dzięki.
"Zrób dziury i stwórz scenę w tej tablicy...
...tak, że gdy ty i Alex wystawicie części ciała
przez dziury..."
"Dziury, które..."
"Dziury, wyglądają cudownie!" [śmiech]
"Gdy ty i Alex wystawicie części ciała przez dziury,
będzie cudownie wyglądać".
"Wygrywa najcudowniejsza scena".
"Masz 20 minut. Twój czas jest liczony od teraz".
Teraz muszę pomyśleć głową.
Nie wystawię tam twojego tyłka.
Od razu to odrzucam. Tak już robiliśmy.
Widziałam coś takiego na TikToku.
[Alex] Czym jest TikTok?
Dokładnie.
"I mówię do siebie, ależ cudowny świat".
Co jest w tej piosence? Zielone pola.
- Dobrze, że jestem na wrotkach. - [Alex] Tak?
Tak, bo szybciej mi pójdzie.
Byłeś już kiedyś żółwiem?
[Alex] Nie w tym życiu. Byłem człowiekiem.
Tak, duża dziura, duża dziura.
Zapomniałam, jak wyglądają zwierzęta.
Jakiego koloru ma być twarz z tyłka?
Ma być zupełnie goły,
i chcę, żebyś miał nogę w ładnym obcasie.
Martwi mnie tylko tyłkotwarz.
[Alex] Mnie też. Dobra, zostały 3 minuty malowania.
- Co? - Ło.
Dopiero jak się odejdzie i popatrzy, widać, jakie jest słabe.
Dobrze wyglądasz. Bardzo szlachetnie.
Spodnie idą w dół.
O, Boże.
[Lou] Uśmiechnij się. Jesteś szczęśliwy. Jesteś delfinem.
Wciśnij bardziej.
- Wcisnąć bardziej? - Wciśnij. Chcę cały pośladek.
- [Alex] Znaczy, wycisnąć? - [Kerry] Wsadź pośladek w dziurę.
Zamknij usta.
[gwizdek] Koniec czasu, Richard.
- Dobra, dzięki, Kerry. - Wypełniliśmy każdą dziurę?
Na to wygląda.
- [Alex] Ostrożnie na tych wrotkach. - Jasne.
- Dziękuję, Lizo. - Dzięki.
[oklaski]
Lou, to z wrotkami,
mam ochotę zapytać, czy to...
- Kryzys wieku średniego. - Tak.
W mediach społecznościowych, czasem widzę cię na wrotkach.
Nigdy nie polubiłeś filmiku.
Nie.
Jeśli pojawię się w nich w telewizji, mogę odliczyć je od podatku.
Dlatego je założyłam.
- [Greg] I kto się teraz śmieje? - No.
Kerry, miałaś problemy z wsadzeniem obu pośladków przez
dziury postaci Tyłkotwarzy,
o której kilka razy wspomniałaś.
Tak. Teraz jest mi trochę wstyd.
Ale powiedziałam to Lizie, na co odparła "ale on to lubi".
- Siódmy raz w historii programu. - O tym mówię.
Wiedziałam, że świecenie tyłkiem jest w twoim stylu, więc...
O dziwo, tak.
Po przerwie zobaczymy ich dzieła,
a niedługo po tym dowiemy się, kto zostanie ultra zwycięzcą.
Czy Kerry Godliman wygra kolejne trofeum,
które wrzuci do garażu z resztą rzeczy,
które ma gdzieś?
[Greg] Czas pokaże.
[oklaski]
Cześć, i witam ponownie w Zwycięzcy zwycięzców.
Przed przerwą byliśmy w trakcie nowego zadania.
Tak, czempioni tworzyli te nadmorskie obrazy z dziurami,
które mają wyglądać cudownie,
gdy wsadzi się do nich części ciała.
To coś, co lubię.
Teraz zobaczmy je wszystkie.
Po pierwsze, to obraz Kerry.
Nie chcę, żeby zbliżyli, bo
- mam małą plamę na tyłku... - Wszyscy widzieliśmy.
Tak. Ale to niestety trochę brązowej farby.
[śmiech]
- Świetne. - Świetne to.
[Greg] Czy jest cudowne?
- [Kerry] Tak. To cudowny świat. - Widzę tam zielone drzewa.
Zielone drzewa. Dzieci.
[Kerry] Mogę zwrócić waszą uwagę na bukiet nosów?
- [Richard] Super to. - O, jak cudownie.
To kwiat, który powącha ciebie. Świetne to.
- Dowiem się więcej o Tyłkotwarzy? - Tak.
[Ed] To łoś?
Nie wiem. Nie przemyślałam tego.
To po prostu apokaliptyczny koszmar.
Porównajmy to z dziełem Richarda Herringa.
Zobaczmy. Cudowne.
- [Greg] Och. - [śmiech]
A naprawdę przez chwilę dobrze ci szło, Rich.
Z winogronem.
Greg, jak myślisz, co to jest?
Wielka dynia otoczona odciętymi kończynami.
- To piękna ośmiornica. - No.
[Richard] Pryskająca atramentem na innych uczestników.
[Liza] Yy, okropne.
Podczas gdy ja mam tam trofeum Zwycięzcy zwycięzców.
[Greg] Tak. Wyglądasz jak coś ze Lśnienia.
Zanim zobaczyłem więcej, pomyślałem
"Nic nie będzie mniej cudowne
niż dupa Aleksa wychodząca przez nos jelenia".
No i mamy to.
Która część jest cudowna?
Kerry, błagam.
Błagam.
Jest na spodzie. Jesteś ledwo wyżej od niego.
Ale bądź cicho.
"Cudowne" to tu słowo-klucz, nie?
Szukasz cudowności. Widzisz ją w obrazie Lou?
Dlaczego wszyscy się śmieją?
- Może jest tu trochę cudowności. - To cud.
Jest delfin, jest żółw, jest konik morski.
Konik morski. Lubię oglądać koniki morskie w środowisku naturalnym,
jak liżą swoje duże usta.
No i jest słońce.
Myślę, że pierwszy raz, odkąd oglądamy te obrazy,
- mamy element cudowności. - Co?
Tak, kuźwa jest, Kerry. Sama widzisz.
- [Lou] Masa cudowności. - Jaja sobie robicie?
Brakowało mi tego!
- Zobaczmy obraz Eda Gamble'a... - O, Chryste.
Oto on.
Jezu Chryste.
[Alex] Nie zmieściło się, ale jest napisane "Zły rzeźnik".
Trochę źle ocenił ilość miejsca.
[Greg] Dosyć brutalne.
[Ed] Bardzo lubię heavy metal i horrory.
- [Greg] Tak. - I gdy oglądam dobry horror,
kiedy widzę dobrą okładkę albumu,
myślę "ło, to rzeczywiście cudowne".
- Tak? - Jeśli zobaczę zespół metalowy,
oni wyjdą i zagrają piosenkę,
ja na to "to była cudowna piosenka".
[Greg] Powiem, że to ma sens.
[śmiech]
- Co? - I nie uważam, że to akt szaleństwa.
O czym mówisz? To...
- To masakra. - Jak można bronić...?
Jest krew, to rzeź. Na moim są dzieci.
Wszystkie postaci na twoim obrazie mówią
"Zabij mnie".
Liza, możesz to uratować.
- Mam nadzieję. - [Alex] Zobaczcie.
[Lou] Oo, super to.
[Liza] To alpejska piękność.
To jest sztuka.
[Lou] To noga Aleksa? Bo jest ładna.
Masz bardzo ładną nogę.
Tak, moja prawa jest bardzo ładna. Druga jest...
- Uschnięta, tak. - Uschnięta.
Wiem, kogo ja zabiorę do Pompejów.
Byłam niezadowolona, że drzewa nie były lepsze, ale cóż.
[Ed] Są świetne.
To jak komuś świetnie pójdzie egzamin
"Nie dostanę szóstki, nie dostanę szóstki".
W każdej klasie jest ktoś taki, nie? "Mnie poszło do dupy".
- No. "Nie uczyłem się". - [Richard] Kerry.
Nie strzępmy sobie języka.
- Nie, nie. - Sam mogę podać punkty.
Jak je ocenisz, Rich?
- Ja, 1. - [Greg] No.
E, Kerry - 2. Liza - 5.
I...
4. Ja, oczywiście 4.
4, 3.
- Przysięgam, mam dokładnie tak samo. - Nie, nie.
- Czyli 5 dla Lizy Tarbuck. - Mamy to.
[oklaski]
Dobra, co zachowaliśmy na koniec
w tym historycznym starciu tytanów?
Oto zadanie, które przetestowało wszystko, czego nauczyli się
podczas Taskmastera. Jest podchwytliwe, jest frustrujące
i jest canardowe.
Czyli "kaczka" po francusku.
[Alex] Chcesz wejść do strefy dla VIP-ów?
Uu, super.
Bardzo fajnie.
"Wpuść tę kaczkę do tego stawu".
Jakiego stawu?
[Alex] W ogrodzie jest staw.
O, tak. O, Boże!
[dramatyczna muzyka]
Nawet nie zauważyłem. Patrzcie.
O, wow.
Jest w złej skali.
Ma bardzo agresywną twarz.
Wygląda jak Lenin.
"Wpuść tę kaczkę do tego stawu".
[Ed] "Kaczkę musisz wypuścić zza liny
i podczas jej podróży musisz pozostać za liną".
"Nie możesz przenieść liny ani stawu".
[Kerry] "Wygrywa najszybszy. Twój czas jest liczony od teraz".
Jak...?
Nie mogę jej po prostu rzucić.
Pójdziesz po nią, proszę?
[oklaski]
To było trudne.
[Greg] Może lećmy z tym.
Jest uroczy, jest fajny.
Zobaczmy go teraz. Oto próba Eda Gamble'a.
Myślisz, że dam radę zbudować rzekę?
Kaczka przez to przepłynie?
Inni mogą zrobić coś podobnego, więc szybkość ma kluczowe...
[Alex] Tak, bardzo szybko biegasz.
Przepraszam!
Dobra, wyślę kaczkę
żeby zobaczyć, co się stanie, okej?
[Alex] Płynie.
- [Ed] Rusza się? - [Alex] Zatrzymał się.
Zrobimy to?
Aaa... Aaa.
O, kurde!
[skrzypienie]
[Ed] Ciągle płynie, Alex?
[Alex] Teraz do tyłu.
Aaa.
O, nie!
[Alex] Spokojnie, Ed.
Nie mogę być spokojny, chcę, żeby się udało.
[Alex] Zaraz minie pół godziny.
[jęk]
Rozumiesz, że teraz nie mogę się poddać.
Ostrożnie.
Teraz nie wiem, jak naleję tam wody.
- Oo! - [Alex] Powodzenia, Ed.
Technicznie, chyba przeniosłem linę.
Żeby się upewnić, że nie zostanę ukarany,
przeniosę ją jeszcze bardziej do TYŁU!
Znowu jedziemy!
Oo.
Dawaj.
[Ed] To też będzie stanowić problem, nie?
[Alex chichocze]
To teraz najgorszy dzień mojego życia.
[Ed] Zaczęło się obiecująco, myślałem.
[Alex] To było sporo czasu temu.
Mogę z tego wyjść z jakąkolwiek godnością,
jeśli natychmiastowo umrę.
Jest tam, Alex?
Jest w tunelu.
Gdzie jest?
"Wpuść tę kaczkę do tego stawu".
Jaką kaczkę?
Zatrzymaj czas.
[Alex] O. Zatrzymałem czas. Dzięki, Ed.
Kiedy powiedział "wpuść tę kaczkę do tego stawu. Jaką kaczkę?"
Twierdził, że zniszczył wszelkie dowody na istnienie kaczki.
Zniszczyłem kaczkę.
Zakopałem ją w dwóch różnych miejscach, żeby mnie nie nawiedzała.
Problem jest taki, Ed, że znam psa, który znajdzie tę kaczkę.
Moją uwagę zwróciło to,
że przez pierwsze kilka minut
myślałem "to inżynier w kwiecie wieku".
Wszyscy tak myśleliśmy.
Po tej początkowej nadziei, wszystko zaczęło się walić.
Skończyło być zabawnie po pierwszej godzinie.
- Było... - Co?
Ile czasu tam był?
Em, 97 minut i 9 sekund, a i tak mu się nie udało.
97 minut totalnie zmarnowanego czasu.
[Alex] I 9 sekund.
Nigdy nie widziałam tak dobrze ubranego przegrywa.
[Ed] Dziękuję.
Po tym, byłeś autentycznie zły?
Myślę, że to było dosyć wcześnie...
Dosyć wcześnie w ciągu dnia, przed lunchem,
więc jeśli potrzebujesz wyjaśnienia dla psa, to dlatego.
Dał z siebie wszystko.
Dalej mamy dwie osoby,
które chodzą do tego samego fryzjera.
- To Richard i Lou. - O.
Alex, możesz podejść i włożyć to do stawu?
- Nie. - Och.
To na pewno niemożliwe.
To pomaga?
Tym pojedzie tutaj.
[Alex] Co się dzieje teraz?
Coś typu lasso.
Przykleję kaczkę.
Tu jest jakiś klucz to tego, którego nie widzę.
A, hej.
Patrz, znalazłem klucz.
Był na człowieku.
Dobra. Uda mi się.
To system ze sznurkami.
Myślałbyś, że wiem.
Uwielbiam sznurki.
Tak, okej.
A, okej, mam pilot do zdalnie sterowanego szczura.
Nie mam szczura.
Słyszę coś. Mam szczura.
Zobaczmy, czy zostanie.
[Richard] Idź do przodu, głupi szczurze.
Kaczka była za linią.
Musimy go tam wrzucić.
Ją. To może być ona.
Tak!
[Alex] Zatrzymam czas. Gratulacje, Lou.
Fajnie się z tobą pracuje.
Nie...
[Alex] Zatrzymałem czas.
Bez załamania nerwowego dla tej dwójki.
Zrobione. Nieźle poszło.
Ty zacząłeś rzucać kaczkami,
a ty opracowałaś system ze sznurkiem.
Wiemy, że lubię systemy ze sznurkami, już to widzieliśmy.
A co z czasem?
Czasy robiły wrażenie.
Lou skończyła w 15:45.
Nieźle.
[oklaski]
W tym czasie Ed Gamble nawet nie zacząłby załamania.
[Alex] Richardowi udało się w 24:20.
- [Greg] Aaa. - [Alex] Obecnie drugie miejsce.
Przerwa. Nowy zwycięzca zwycięzców zostanie ukoronowany
zaraz po tych reklamach.
Miejmy nadzieję, że będzie ta
z supermarketem, który pozwala zaoszczędzić, każąc nam skanować i pakować
rzeczy, które kupiliśmy. Obudźcie się. Terminator jest tutaj.
Cześć. Wróciliśmy.
Witam ponownie w ostatniej części
Zwycięzcy zwycięzców Taskmastera.
Czas zakończyć obecne zadanie.
Tak, próbują wpuścić kaczuszkę z powrotem do stawu.
Zostawiliśmy niedaleko przydatne rynny
i kran z wodą przy linii startowej.
Zostawiliśmy też sznurek i zdalnie sterowanego szczura.
Zrobiliśmy wszystko, żeby im się udało.
W końcu, oto LK. Liza i Kerry.
Nigdy nie trafię.
[Liza] Można tym sterować?
[Alex] Może. Nigdy w takim nie siedziałem.
Zobaczmy, czy możesz kierować nim, zjeżdżając z góry.
Bardzo nieprzyjemne. Zasłońcie mu twarz.
[Kerry] Nie zapomnij, że mieszkam z twarzą Grega. Mam ją w domu.
- W garażu? - [Kerry] Mam ją w garażu.
Przywiążemy do ciebie kaczkę z tyłu, jak ogon.
To będzie problem, nie?
[Kerry] Wielka szpulka.
Włożę ją do środka.
- [Alex] Do środka? - Do szpulki.
Dobra.
Było bardzo blisko.
[Liza] To się nie uda, nie?
Ktoś ma motor?
[Alex] Mam samochód.
Zabezpieczę kaczkę. I wsadzę ją tutaj.
Dobra, puszczę ją bardziej w lewo.
Dawaj!
- Nie wpadła. - [Kerry] Wiem.
Teraz uderzy w przy...
Dobra, gotowy, Alex?
Jestem gotowy.
- Jedziemy. - Leć, piękna.
[Liza] Ooo!
Udało się.
Okej. Teraz.
Zmuszę ją siłą umysłu.
[Alex] Wpadła do stawu.
Hoo-hoo!
Bosz.
Zawsze mi się podoba,
kiedy widzę, że Alex jest w niebezpieczeństwie podczas zadań,
i wy zapewniłyście to w obu próbach. Dobra robota.
- [Greg] Zadowolona? - O, podobało mi się.
Dobrze się bawiliśmy, nie?
- No. - Wyglądałeś na serio przerażonego.
To było tylko na ręcznym, nie silnikiem.
O nie, w wózku.
O, wózek był fajny.
- Nie bałeś się wózka? - Często podróżuję wózkiem.
System Kerry w sezonie, który wygrała
i teraz, jest taki, że szybko wybiera system
i się go trzyma.
Trzymam się założeń.
Fajnie jest zobaczyć pełną salę ludzi
autentycznie kibicującą wielkiej szpulce.
- [Greg] Pchanej do stawu. - [Alex] Tak.
Instynkt mi podpowiada, że Tarbuck znowu zmiażdżyła.
Ale mogę się mylić.
[Alex] Cóż, na razie, Lou, oczywiście - 15:45.
Richard, 24:20.
Liza - 23:10.
O, hej!
Szpulka wymiotła.
Szpulka zgarnia srebrny medal.
16:40, więc...
Więc Lou dostaje 5 punktów, 4 dla Kerry,
3 dla Lizy, 2 dla Richarda.
Ed nie ukończył zadania.
Chcesz dać mu punkt?
[Greg] Daj mu punkt.
1 punkt dla Eda Gamble'a.
Okej, wszyscy,
udajcie się proszę na scenę na ostatnie finałowe zadanie.
Jest bardzo ekscytująco, Greg.
Mamy trzy osoby na drugim miejscu.
I każde z naszej piątki może wygrać.
Może niech ktoś przeczyta zadanie.
Może niech ja przeczytam zadanie.
- Heloł! - Uuu.
[Alex] O, heloł.
"Spakujcie do torby albo pięć cegieł, albo pięć balonów".
"Pojedynczo,
przejdziecie przez scenę
i położycie torbę na kole obok Taskmastera,
który zgadnie, czy spakowaliście cegły, czy balony".
"Jeśli zgadnie poprawnie, odpadacie".
"Jeśli go oszukacie, przechodzicie do kolejnej rundy".
"Wygrywa najwięcej udanych prób".
"Macie 100 sekund na spakowanie torby".
Zadanie wygra tylko jedna osoba.
Ostatnia osoba w grze zgarnie 5 punktów.
- Wow. - Wasz czas jest liczony od... [gwizdek]
Ale nie oglądaj nas.
Och, okej.
Tak, nie patrz.
- O, tak. - Słyszę balony.
[Alex] Zapnijcie torby.
Musicie zapiąć torbę w trakcie 100 sekund.
[przebicie balonu]
Myślę, że Ed wybiera cegły.
Ciągle się liczy, jeśli balon jest przebity.
- Aaa. - [Alex] 12 sekund.
Straciliśmy dwójkę uczestników.
[gwizdek] Jesteś gotowy, Greg?
Jestem. Dziękuję.
Poproszę, żeby Ed Gamble podszedł do koła.
Powodzenia, Ed.
♪ Balon... ♪
[Alex] Chyba śpiewa o balonie.
♪ Cegła ♪
♪ Balon czy cegła? ♪
[Alex] U, sprytnie.
Jestem spakowany do Pompejów, bejbe.
Myślę, że Ed Gamble spakował balony.
Kiedy mówiłem, że spakowałem się do Pompejów...
...zaznaczam,
że kupię sobie własny bilet.
- Okej, straciliśmy Eda Gamble'a. - [Greg] Przykro mi, Ed Gamble.
Podejdź na swoje miejsce od tyłu.
Ed Gamble całkowicie odpada.
Kerry, przynieś swoją torbę tajemnic do koła.
U, przynieś te ciężkie balony.
[Greg] Kuźwa mać, Kerry.
Uuu.
Na koło, proszę, Kerry.
To chyba kluczowy moment.
[jęki]
Greg, czas zgadnąć. Co zapakowała?
[Greg] Balony.
Wal się.
Nie do wiary.
A ja sobie twarz wykręcam.
Wiedziałem, że będzie dosłownie. Wiedziałem.
Trudne to.
Dobra. Liza Tarbuck.
Podejdź do koła.
[Greg] Oooo.
Ooo, to interesująca starsza pani.
Oo, co jest w środku, Gregory?
Hej.
Uu.
Co, tutaj?
Tak, proszę.
Uuu, właź.
Ta pani ma w torbie cegły.
- [Alex] Lizo, otwórz torbę. - Czy mam?
Ma cegły! Ma cegły.
- Wow. - [Alex] Lou właśnie podchodzi.
- [Greg] To opanowanie. - [Ed] Tak.
Ta szybkość. Super.
Pierwszy raz, serio nie wiem.
[krzyk]
Balony.
Zgadnij jeszcze raz.
Balony.
Tak.
Straciliśmy kolejną uczestniczkę.
[Alex] Jesteś gotowy na Richarda?
[Greg] Tak. Rzecz w tym, że włożył...
[Alex] Dość dziwne.
[Greg] O, ta mina. Ta mina.
Patrzę wyłącznie na jego minę.
[Greg] Świetna technika.
[Alex] Całkowicie cicho.
Zgadnę, że ma w środku cegły.
Ed, mogłeś nie poddawać się tak szybko, bo...
[okrzyki i oklaski]
Zejdźcie, zobaczymy, jak to wpłynęło na wyniki.
51 godzin telewizji pełnej zadań
doprowadziło nas do tego kluczowego momentu taskmasterskiej historii.
Każdy rywal jest godnym zwycięzcą.
Nie, każdy rywal jest zwycięzcą.
Ale tylko jedno z nich przeważyło, kiedy to miało znaczenie.
Alex, podaj nam ostateczne wyniki.
Cóż, Ed jest ostatni.
Jej.
[okrzyki i oklaski]
Co? Zdziwiłem się.
Tak, ma 11 punktów,
ale niestety, nie wpuścił kaczki do stawu.
Lou i Kerry - razem na trzecim z 12 punktami.
[okrzyki i oklaski]
Liza Tarbuck, tak blisko.
14 punktów, wyraźne drugie miejsce.
[okrzyki i oklaski]
Ale zwycięzca zebrał ogromne 17 punktów.
Richard Herring jest nowym zwycięzcą zwycięzców.
[Greg] Podejdź i odbierz swoje wow-nagrody
i trofeum Taskmastera.
[okrzyki i oklaski]
[okrzyki]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time