To lipa.
Cześć!
Nazywam się Greg Davies.
Witam wszystkich w noworocznym odcinku specjalnym.
To czas, żeby oddzielić
słabe kwestie waszego życia,
czas na nowy początek - o czym mówię?
Mówię o tym nierobie obok was na sofie, za którego wyszliście!
I dzieci! Nawet nie idzie im dobrze w szkole. Wynocha!
To także czas, kiedy Taskmaster otwiera się
na osoby publiczne, które normalnie by się nie kwalifikowały.
"Jak trudny może być Taskmaster", pytają?
"Jestem wszechstronny, zadzwonię do agentki".
Cóż, zaraz się dowiedzą, jak wielkim błędem był ten telefon.
I nie chcę psuć atmosfery,
ale, według naszych obliczeń,
przynajmniej jednej z tych osób poszło tak źle, że utrata
reputacji poskutkuje brakiem pracy
i w końcu doprowadzi do tego, że straci ona swój dom.
Więc...
Powitajmy ich brawami, na które obecnie zasługują.
Powitajcie Amelię Dimoldenberg. [prezenterka i YouTuberka]
Carol Vorderman. [prezenterka]
Grega Jamesa. [prezenter radiowy]
Sira Mo Farę. [biegacz, olimpijczyk]
I Rebeccę Lucy Taylor. [piosenkarka Self Esteem]
A obok mnie siedzi człowiek, który na osobności powiedział mi,
że uważa, że zmiany klimatyczne to ściema wymyślona przez, i tu cytat,
"Lewicowe cipy, które nie umieją się dobrze bawić".
To mały Alex Horne!
Dobra, jakie mamy zadanie nagrodowe w tym odcinku specjalnym, Alex?
Ojejku, tatuś już zapomniał?
Poprosiłeś ich o przyniesienie
rzeczy, które najbardziej zaskoczą Grega, że je macie.
Zwycięzca tego odcinka wygra wszystkie
zaskakujące rzeczy, plus twoje gigantyczne, złote brwi.
Ależ sposób na rozpoczęcie roku.
Łałi!
Tak, super sprawa.
Trofeum, które mamy w sezonie jest słabe,
ale to jest zupełnie do bani, nie?
- Amelio, cześć. - Cześć.
Witaj w programie.
Co zaskakującego przyniosłaś?
Trumnę dla muchy.
Specjalnie stworzona. Oto ona.
Dlaczego ją zrobiłaś?
Bo mucha zdechła i musiała... mieć trumnę.
- No. - Brzmi dobrze.
Uważam, że to słodkie. Można się przez to
domyślić, jaka byłaś jako dziecko?
Nie, nie. Nie bardzo lubię zwierzęta.
Jestem dość zaskoczony.
Miałam to, albo dywan z jajkiem sadzonym.
- O. Nie, zostałbym z trumną dla much. - Super.
Carol Vorderman.
Jak myślisz, gdzie mieszkam przez większość czasu?
Myślę, że w jakimś eleganckim miejscu, Carol.
Ludzie tak myślą.
Ale przez trzy albo cztery miesiące w roku, mieszkam tutaj.
To Vorder-van.
- Wow. - Tak. No, to jest van.
Wygląda jak pojazd należący do seryjnego mordercy.
Na górze ma metalowy element,
który jest przyspawany do dachu,
i który rozkłada się w taki sposób, rrr,
i można wejść, położyć się,
i tak, przez całą noc oglądać gwiazdy.
Można powiedzieć, że publicznie
nie przeszkadza ci rozgłos?
Robisz kupę w vanie?
Tak, bo ma toaletę kompostującą.
Nie spodziewałem się, że zapytasz
Carol Vorderman, czy robi kupę w vanie.
Nie zaplanowałem tego.
Cóż, Carol, jestem zaskoczony, że masz coś, co wygląda
jak pojazd militarny.
- Cześć, Greg. - Cześć, Greg.
Witaj w programie. Co zaskakującego przyniosłeś?
Zaskoczę cię unikalnym dziełem sztuki,
gdzie Dziewicę Maryję gra Jonathan Ross,
a grubiutkiego Jezuska gra Chris Moyles.
Przerażający obraz.
Został stworzony dla mnie jako prezent, kiedy dołączyłem do Radia 1.
Jonathan wygląda tu na wykończonego.
To ciężkie dziecko.
Moyles wygląda, jakby miał pełną pieluchę, nie? Na tym obrazku.
Absolutnie przerażający.
To jak epitafium do lat 90., nie?
Witam, sirze Mo Farah.
Jesteś naszym pierwszym sirem.
[okrzyki]
To musi być twoje największe osiągnięcie do tej pory.
Siedzenie naprzeciwko was.
Ty i ja, Mo, bardzo różnimy się od siebie fizycznie, nie?
Stanąłem obok Mo za kulisami,
chyba warto to pokazać wszystkim.
Mo, zaskocz mnie, co przyniosłeś?
Moją suszarkę do włosów.
Super. Była kiedykolwiek włączona, Mo?
- Tak, kilka razy. - Tak?
- Kiedy idę biegać... - No.
Zawsze jest mi zimno, więc to fajne uczucie.
Jeśli suszenie twojej wyraźnie łysej głowy to fajne uczucie,
- dla mnie wystarczy. - No.
Ale zapytam cię o coś. Czy kiedykolwiek, e...
zjeżdżasz niżej?
Nie powiem nie, nie?
Wszyscy tak zrobiliśmy, nie? Suszyłeś sobie kiedyś łoniaki?
A czy kiedyś nie suszyłem?
Mo, jestem autentycznie zaskoczony, że masz suszarkę.
Bardzo sprytne.
- Rebecco, witaj. - Cześć.
- Jak się masz? - Nie posiadam się z radości.
- Tak? - Tak.
- Jesteś podekscytowana? - Uwielbiam ten program.
- Fajnie, że jest w programie, nie? - Tak, też się nie posiadam.
- Jesteś bardzo zajęta, byciem gwiazdą popu. - Tak.
Co zaskakującego może mieć gwiazda popu?
Rzeźbę mnie w kąpieli.
Jesteś gotowy zobaczyć Rebeccę w kąpieli?
N... nie wiem.
Oto ona.
[publiczność] Uuu!
[oklaski]
Jestem zaskoczony?
- Płytka kąpiel. - Płytka, tak.
Ledwo zakrywa kluczowe obszary.
To naprawdę popielniczka, którą zrobiłam w trakcie pandemii.
O, zrobiłaś ją jako dorosła osoba?
To jest zaskakujące.
Mamy pięć całkiem różnych nagród, Greg.
Mogę powiedzieć, co zapisałeś na karcie?
- Napisałeś "Greg Davies". - Tak.
Chciałem napisać Greg James.
Jestem tak zapatrzony w siebie, że zapomniałem o Jamesie.
Złe wieści są takie, Greg, że napisałem Greg James,
bo dostajesz 1 punkt.
- 1 punkt dla Grega Daviesa. - Tak.
2 punkty dla?
Przykro mi, Rebecco, twoja rzeźba aż tak mnie nie zaskoczyła.
- Bardzo mi się podobała. - Jasne.
Amelio, daję ci 3 punkty za trumnę dla muchy,
- bo to dziwna rzecz. - Okej, super.
Duże liczby, Greg, duże liczby.
Nie myślałem, że Vorderman może mnie zaskoczyć,
ale zaskoczyła mnie militarnym vanem z elektrycznym dachem.
- Dostaje 4 punkty. - 4 dla Carol.
Ale nikt nie przypuszczałby, że sir Mo Farah ma suszarkę!
To niemożliwe! Kto by pomyślał?!
5 punktów dla sira Mo Fary.
Zacznijmy właściwą rywalizację.
Masz gotowe zadanie?
Możesz na to liczyć, Greg.
Możesz na to liczyć.
- Cześć. - Hej, Greg.
- Cześć. - O hej, Carol Vorderman.
Cześć, sir Mo Farah.
- Amelia Dimoldenberg. - Hej. - Cześć.
- Cześć, Rebecco.
Mam rozmowę o pracę, tak?
- Duży Greg. - Tak.
Przy nim jestem mały Greg.
- Nie dotykaj tego. - Aaa!
- Bardzo długie nazwisko. - Dimoldenberg.
Wiem, ale jest fonetyczne, czyli "Di-molden-berg".
Tak.
I jesteśmy, RLT.
Rebecca Lucy Taylor.
Raczej Lubiana Trzpiotka.
Jakieś kółka.
Wygląda na zagadkę matematyczną.
A.
"Policz wszystkie kółka na tej karcie".
"Nie możesz dotykać karty ani pisać po niej". Przepraszam, że ją dotknąłem.
"Za 10 minut musisz podać odpowiedź".
"Musisz otwierać drzwi
i wykonywać instrukcje, kiedy zadzwoni dzwonek".
O, nie. "Wygrywa odpowiedź najbliższa poprawnej".
- Co robisz, Carol? - Liczę.
Mogłabyś przeczytać ostatnią linijkę...?
O, tak. "Twój czas jest liczony od teraz".
Vorders, tu chyba masz przerąbane,
bo każdy spodziewa się, że dobrze ci pójdzie z liczeniem.
- Tak, ale chyba dobrze mi poszło. - Uuu.
- Super. - Nikt tak nigdy nie mówi.
Wpadłem na Rachel Riley i powiedziała, że w "Countdown"
ona liczy na żywo, a ty miałaś kalkulator.
Nie powiedziała tak.
Klasyczna toksyczna męskość, przeciwstawia kobiety przeciwko sobie.
Masz rację, nie powiedziała tak. Jest twoją wielką fanką.
Chciałem tylko wywołać konflikt.
Nie wiedziałem, że to dlatego, że tak nienawidzę kobiet.
- O to chodzi, Greg. - Zobaczmy.
Prosto z randki w restauracji z kurczakami, Amelia Dimoldenberg.
I prosto z bycia nazwaną albumem roku przez Guardian,
Self Esteem, to Rebecca Lucy Taylor.
- Dostanę papier i długopis? - Tak, proszę. - Dziękuję.
- [dzwonek] - 29.
Drzwi, Amelio.
29.
Załóż te gogle, zanim zadzwoni dzwonek.
O, mój Boże.
Zazwyczaj komuś płacę, żeby tak widzieć.
Mam tu stać?
Długopis i papier są teraz kurde zbędne, nie?
Wracam.
- [dzwonek] - Kuźwa mać.
- Do zobaczenia. - Tak.
"Stań za barierą do następnego dzwonka".
Super.
Gdzie jest bariera? Co?
"Stań za barierą". Z lornetką?
Ile kropek na razie policzyłaś?
- 17. - Dobra.
Oddzielę je w wyobraźni.
A potem pomnożę 17 przez liczbę obszarów, którą widzę na kartce.
To ma sens?
Łaa! Po co to jest?
Żebyś widziała kropki.
Są niskiej jakości.
Dziękuję.
[dzwonek]
"Krzycz do następnego dzwonka".
[dzwoni telefon]
Śpiewam swoją piosenkę!
Okej.
Krzyczę. K... krzyczę.
7, 8, 9, 10.
O Boże, ktoś dzwoni.
- 56, 57... - [dzwonek]
"Załóż rękawice bokserskie i opaskę na oczy".
"I licz jak pirat".
To nie działa.
Yy.
Masz mówić jak pirat.
Arr...
Dobra, kamraci.
- Dostanę kalkulator? - [dzwonek]
Dostanę kalkulator?
Porozmawiamy, jak wrócisz od drzwi.
"Nakarm kosa wszystkimi ziarnami".
To prawdziwy ptak? A.
Okej.
Dostanę kalkulator?
17 razy 16, nie?
- [dzwonek] - Cześć.
"Załóż czepek i okulary pływackie..."
"...i chichocz".
Hi hi hi hi, hi hi hi hi.
Hi hi hi.
Nie mogę liczyć i chichotać w tym samym czasie.
- [gwizdek] - U hu hu hu hu.
752.
Powiem, że 293.
Straszny wstyd.
[okrzyki]
Przepraszam: jak dobrze wyglądam w czepku?
Naprawdę dobrze.
W twojej próbie było dużo krzyku.
Dużo się działo.
Rebecco, "oddzielę je w wyobraźni,
a potem pomnożę 17 przez liczbę obszarów, które widzę".
David Bowie by tak zrobił, uważam.
Może kiedy był serio naćpany.
Porozmawiajmy o tym, jak słabo udawałyście pirata.
Dawajcie, kamraci.
To było lepsze niż to na filmiku.
Wiecie, czym jest pirat, nie?
Jesteśmy młode.
Nie jestem aż tak młoda.
- Są toksyczni. - Są toksyczni.
Dlatego tak ich lubię.
Żadna nie zauważyła, że odwracaliśmy kartę.
Wiem, dopiero...
Tak, a musieliście policzyć wszystkie kropki,
czyli na obu stronach.
[wszyscy] Ooo!
Jak liczyłaś kropki na jednej stronie, Amelio,
nie poszło ci źle.
Powiedziałaś, że 752. Na każdej stronie było 871.
O, cofam to.
Jestem genialna.
No, pomyliłaś się o 990.
Tak, ale nie jest tak źle, jak się spodziewałem.
Nie jest tak źle, jak 293 Rebekki.
Dobra. Kto teraz?
Kolejni są superszybki człowiek i superszybki umysł.
To sir Mo Farah i Carol Vorderman w Taskmasterze, tak.
Oto oni.
Najpierw duże. 1, 2, 3, 4, 5.
Boże...
- [dzwonek] - Boże.
"Załóż te gogle".
Łuu huu.
Nie myślałam, że będzie łatwo.
Teraz czarne jest białe a białe jest czarne, okej.
[dzwonek]
Znowu dzwonek, Mo.
Jak ci idzie z kropkami?
Zacząłem.
- Nie mogę robić dwóch rzeczy naraz, nie? - Nie.
[dzwonek]
"Krzycz do następnego dzwonka".
Halo! Łuuuu!
Jak tam twój dzień?!
Niezły, Carol.
- [telefon dzwoni] - Mam odebrać telefon?
Rób, co chcesz, Carol.
Okej, nie, ciągle liczę!
Tracę rozum.
- Cześć, Mo. - Cześć.
- Jestem dobra w liczeniu... - O.
...w języku piratów, bo mieszkałam w Bristolu.
Albo w Brizzle, jak mówimy w Brizzle.
- Brizzle, oczywiście. - Co jest świetne.
Podmieniliście ją?
O czym mówisz?
Karta się zmieniła.
O, uu, dziwne.
Kolor się zmienił.
- [dzwonek] - A.
Nakarm kosa. Ooo. Hej.
Cześć. Otwieraj.
Delikatnie.
Kos ma jeszcze jakieś inne otwory?
Podejrzewam, że ma jeszcze jeden.
- 17. - [dzwonek]
"Chichocz do..." O, to proste.
Na pewno się zmieniło. Odwracasz ją.
36 razy 40.
1440, hi hi hi.
5 sekund.
[gwizdek]
Hi hi hi, hi hi.
Dziękuję, Mo.
- Och. - Ile kropek jest na karcie?
- Cóż, karta ma dwie strony. - Tak?
Tak.
I chyba po obu stronach jest taka sama.
Więc pomnożę to przez 2.
To 2880.
1600...
...chyba, i 83.
Stary, używam mózgu.
Nie robię tego często, nie?
Wow.
Nie zawiodłaś nas, Carol.
- To była świetna próba. - Tak.
Jej odpowiedź to 1683.
Kropek było 1742.
- Pomyliła się tylko o 59. - Tak!
I dla kontrastu...
Mo, trochę się martwię,
- że odbiorą ci za to tytuł sira. - Kto wie?
Zauważył, że odwracaliśmy kartę.
Więc podwoił swoją liczbę.
- Niestety, jego liczba była wielka. - Wielka.
Jakbyś jej nie podwoił, byłbyś bliżej
- niż po podwojeniu. - O, myślałem, że byłeś blisko.
W końcu pomyliłeś się o 1138.
Ale coś dobrego wyszło z twojej próby.
W trakcie poprosiłem o klip,
bo chyba nigdy mi się nie znudzi.
Halo! Łuuuu!
To będzie mój budzik.
- Halo! Łuuuu! - Wyłączyć?
Nie znudziło mi się.
Halo! Łuuuu!
Może spróbujemy, żeby się przyjęło.
Dawaj, Greg.
- Halo! - [publiczność] Łuuu!
Okej, na tym zakończymy część pierwszą.
Czas, aby Alex przeczytał coś ze swojej listy postanowień noworocznych,
którą znalazłem pod jego łóżkiem.
Może przeczytaj to.
- Naprawdę? - Tak.
Moje postanowienia noworoczne - muszę przestać podszywać się za innych.
Nie nazywam się Ciacho i nie zabieram pań do raju.
Super. Pa wszystkim. Do zobaczenia po przerwie.
Witam ponownie w naszym odcinku specjalnym.
To początek części drugiej,
czas, by Pan Nie Umie Korzystać z Nocnika Więc Ma Krosty na Pupie
przypomniał nam o kropkowym zadaniu.
Nie miałby krost, jakbyś posmarował mnie kremem.
Ale tak, zadanie wiąże się z policzeniem kropek na karcie.
Za każdym razem jak dzwoni dzwonek,
dostają dodatkowe zadanie odwracające uwagę.
Kiedy wychodzą z pokoju, odwracam kartę,
bo jestem cholerną zmorą społeczeństwa.
W końcu, całkiem niezły z niego Greg,
jest tuż za Gregiem Dyke i Gregiem "The Hammerem" Valentine,
to Greg James.
Wow, oczy przez to...
[dzwonek]
Okej, tu jest około 50.
Gdzie byłem? Tutaj, i było 50.
- [dzwonek] - O, kuź...
- Dużo ludzi dzisiaj. - Muszę otworzyć,
- czy ty możesz? - Ja nie mogę.
Okej, mucha otworzy.
"Stań za barierą do następnego dzwonka"
To zaczyna... Tu jest bariera.
Mogę zdjąć okulary, czy...?
- [dzwonek] - Ktoś idzie.
Miałem około 60.
Idę!
- [dzwonek telefonu] - Mam odebrać?
- Twoja decyzja. - Brzmi jak telefon, gdzie jest?
Halo?!
[ochrypły głos] 1, 7, 4, 2...
- [dzwonek] - Ktoś przyszedł, Greg.
1, 7, 4, 2...
Idę do drzwi, chwileczkę.
Poczeka pani sekundę?
1, 7, 4, 2... Teraz rękawice bokserskie.
Ale telefon powiedział 1-7-2-4.
Czekaj.
Chce pan ziarenko?
Kim była pani, która dzwoniła?
O, Jezu.
Ał.
Iii-hi-hi-hi-hi-hi-hi!
Aaaa-ha-ha-ha-ha! Ile czasu zostało?
- 15 sekund. - 15 sekund chichotania.
- Hi hi hi hi hi. - [gwizdek]
Ile kropek jest na karcie, Greg?
1724.
- [jęk publiczności] - Może.
Cóż, dałeś z siebie wszystko.
To Taskmaster - to nie ma być zabawa.
"To Taskmaster - to nie ma być zabawa".
Prosto do mojej księgi cytatów. Gratulacje.
Nie ma za co. To był pierwszy przykład kreatywnego myślenia,
- gdy sprawdził telefon. - Sprawdził.
- Odebrał telefon... - Tak.
...po czym zapomniał, co powiedziała pani.
Tak, pomylił się tylko o 18.
Powiedział 1742, więc dostaje pełne 5 punktów.
4 dla Carol, 3 dla Amelii, 2 dla Mo, i tylko 1 dla Rebekki.
Na prowadzeniu jest zupełnie sama -
to Carol Vorderman z 8 punktami.
[okrzyki]
Dobra, co teraz?
Czas na kolejną twoją ulubioną rzecz, Greg.
To upaprany masaż.
O, rany.
- Carol. - To fotel do masażu? Mogę usiąść? - Tak.
- Lubisz takie rzeczy? - Nie.
- Wiesz, jak na nim usiąść? - Mm-hm.
Usiądź wygodnie.
Ostrzegę cię, jak położysz twarz, nie będziesz mógł jej podnieść.
- Mogę przeczytać? - Mm-hm.
"Odtwórz obrazek, który trzyma Alex".
"Twoja twarz...
Aaaa...
"Twoja twarz musi pozostać w tej pozycji".
"Alex pokaże ci obrazek przez 5 sekund
kiedy przeczytasz zadanie..."
"A potem na dalsze 3 sekundy, kiedy trafisz
piłką do wiaderka".
Gdzie jest wiaderko?
"Wygrywa najlepiej odtworzony obrazek".
"Masz 10 minut".
O, to jest bardzo niesprawiedliwe,
bo ludzie mają dłuższe ręce.
Tak jest.
"Masz 10 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
[oklaski]
Carol, zapisałem twój cytat,
zanim przejdziemy dalej.
Powiedziałaś, "to niesprawiedliwe, bo ludzie mają dłuższe ręce".
Rebecca przez jakiś czas nic nie mówiła.
Nawet nie przywitała się z Aleksem.
A potem wydała dźwięk.
"Aaaa..."
Nie mam pojęcia, co to było.
Podobało mi się.
Obejrzyjmy ich próby.
Okej, oto Amelia, Carol, Greg, Mo i Rebecca.
Oto, co masz odtworzyć.
O, Jezu.
Okej. Mogę sobie zostawić?
Nie, nie, nie, nie, nie.
Umiesz malować?
Umiem, ale tylko damskie cycki.
Ja też.
Gdzie jest wiaderko?
O, mój Boże.
Czekaj.
Co próbujesz zrobić?
Próbuję złapać płótno.
Gdzie jest wiaderko?!
A. Nie, ja nie jestem wiaderkiem.
Tak, ale jak trafię w ciebie,
może powiesz mi, gdzie jest wiaderko.
- Jest za tobą. - Dziękuję.
- Tak, trafiłeś do wiaderka. - O-ho-ho.
Okej.
Brzmiało, jakby wpadło.
Kaczka, wiedziałem, że jest kaczka.
A, tak. O Boże, jestem genialna.
Mam zacząć masaż? Użyję tego.
Okej, jasne.
Czekaj, o czym ty mówisz? Mogę powiedzieć nie?
- Tak. - Okej, to nie. - Okej.
Uuu, uuu.
Na sam dół?
Tak, proszę.
Dostanę to do ręki?
A.
Bo mogę tym narysować cegły.
Widzisz.
Taskmaster jest bardziej erotyczny, niż się spodziewałam.
- Wiele osób tak mówi. - No.
Uuu... uuu.
Tak jest dobrze?
- Tak, świetne uczucie. - No.
Co robisz? Aaa.
- Jesteś gotowy, Mo? - Tak.
- Niesamowite to. - Chcesz jeszcze?
Zrób tak jeszcze raz.
Mogę to złapać?
Możesz robić, co chcesz.
Do dupy to.
Zapomniałem o obrazku.
To poprawiło mi dzień, stary.
Była tam zebra? Zebra.
Jak trafisz piłką do wiaderka, to ci pokażę.
- Okej. - 10 sekund.
[gwizdek]
Chyba po prostu zacznę rzucać, i proszę.
I niebo.
[gwizdek]
Wow.
Krowa, pachołek, chmury, jest.
Uuu, to... to... uuuu!
Uuu-hu-hu!
- Jeszcze raz? - Tak.
Aaaa!
- Dobre to, nie? - Tak.
I znowu, Mo, udało ci się przyćmić zadanie,
bo jedyne, o czym myślę to radość na twojej twarzy.
Spływające łzy.
I spływające łzy.
Nie wiem, czy w ogóle widziałem, jak malujesz.
Nie malował.
Bo po jednym masażu, malowanie się skończyło.
- To było... - Rzucił, trafił,
spojrzał na obrazek, kontynuował masaż.
To obrazek, który starał się odtworzyć Mo.
A to dzieło Mo.
Na tamtym etapie już się poddał.
Możemy je zobaczyć obok siebie.
Na głowie krowy jest pachołek.
Tak, tak, tak, tak.
Rebecco, ty trochę malujesz,
więc wiele się od ciebie spodziewam.
Dobra. Oto obrazek Rebekki.
- Bardzo fajny. - Ładne kolory.
Obrazek Mo wygląda lepiej, bo on nie używał lusterka.
Po prostu spojrzał.
Cóż, sztuka jest subiektywna, nie?
- Zależy, co uważasz za lepsze. - Tak.
Mój jest bardziej emocjonalny. Twój ma drąga z boku domu.
Co to ma być?
Chcesz zobaczyć obrazek Carol Vorderman?
Zanim pokażesz, to powiem, że wiele się spodziewam od Carol,
bo użyła masażera do malowania.
I uznałem, że mamy do czynienia ze specjalistką.
Potem pod koniec zupełnie oszalałaś
i zaczęłaś rzucać farbą w płótno.
Weź pod uwagę, że świetnie policzyła kropki,
oto, co namalowała.
- Autentycznie piękne. - Jest piękne. Kupiłbym to.
- Podoba mi się jako obraz. - Super jest.
- Bardzo ładne. - Koncepcyjne.
Nie, jest do dupy.
Spójrzmy na piękny obrazek Amelii.
- Oto on. - Ooo. - Bardzo fajny.
Opisała rzeczy, zamiast je narysować.
Słowa są potężniejsze od... obrazków.
- A oto obrazek Grega. - Ooo.
Zwróćcie uwagę, że trzymał płótno i się na nie patrzył.
Okej. Nie pogarszaj sytuacji.
Chyba będę musiał zmrużyć oczy,
żeby zobaczyć, który jest najwierniejszy.
- Mogę zobaczyć wszystkie? - Oto cała piątka.
Cóż, nie będzie trudno przyznać 1 punktu,
nie, Carol?
Za słabo mrużysz oczy.
- Okej, 1 punkt dla Carol Vorderman. - Tak.
2 punkty, nawet jak mrużę oczy, to widzę słowa, Amelio.
A, okej. 2 dla Amelii.
Kolejny będzie Mo, bo jest jednokolorowy.
3 punkty.
Bądźmy realistyczni, nie mogę nikomu za to dać 5 punktów.
To absolutne przestępstwo popełnione na sztuce.
Ale dam Rebecce i Gregowi po 4 punkty.
Okej, ex aequo na drugim, Rebecca i Greg z 4 punktami.
Okej. Czas na krótką przerwę.
Czas na spokojne wysikanie się,
ale jedynie pospieszną kupę
i bardzo nieadekwatne podmycie się.
Cześć, i witam ponownie w odcinku specjalnym.
Ostatnie zadanie z tymi chuliganami.
Tak, i zakończymy witanie nowego roku
rywalizacją sztywnych ciał z pokarmem dla ryb.
[kilka okrzyków]
- Dzień dobry. - Cześć, sir Mo.
Ładny dzień, nie?
Tak, jest słońce.
Jest kamera. Wszystko super.
- Dobry dzień na zadanie. - Tak.
Przepraszam, nosi mnie.
A, tu jest woda? Nie, okej.
Nie, to karta.
"Włóż do kuli najwięcej pokarmu dla karpi".
Pokarmu dla karpi?
To połączenie mączki rybnej, pszenicy, soi.
"Przez cały czas nie możesz zginać kolan ani tułowia".
"Masz 15 minut".
"Twój czas jest liczony od teraz".
Pokarmu dla ryb?
- O, to jest zginanie tułowia. - Hę?
To jest zginanie tułowia.
[oklaski]
Greg, kiedy dowiedziałeś się, że nie możesz zginać tułowia,
wygląda na to, że zacząłeś
chodzić jak potwór Frankensteina z kreskówek.
Nie wiem, dlaczego. Wczułem się w moment.
Faktycznie to grałem na czas,
bo nie wiedziałem, czym jest cholerny pokarm dla karpi.
Amelia nawet nie wiedziała, czym jest karp.
Myślałaś, że "karp" to skrót od "karpatki".
Zacznijmy od Mo Fary i Grega Jamy...
Zobaczmy.
"Uwaga! W pokojach są miny-pułapki".
Co to znaczy?
Sprawdzę, jeśli chcesz.
Najwyraźniej, to nieszkodliwy obiekt zawierający ukryty
ładunek wybuchowy, który wybucha po dotknięciu.
Byłoby super, nie? Dobra, lecimy.
Takie chodzenie może być?
Super, bez zginania.
Pułapka.
Tak, w pokojach są pułapki.
Nie w tę stronę.
A!
A, to...
potykacz
Ostrożnie.
A.
Okej... okej.
Tak.
[oklaski]
Aaa!
Tak, we wszystkich pokojach są pułapki.
O.
Laboratorium.
O...
O, nie.
Kolejna linka.
O, sporo tu.
pułapka z linką
- Łuuu. - O, znam ten dźwięk.
Znalazłem je.
Koniec.
Dziękuję, sir Mo. Naturalnie wyglądasz ze sztywnymi nogami.
Można się przyzwyczaić.
Mo, bardzo rozśmieszyła cię koncepcja pułapek.
A kiedy znalazłeś pierwszy niecny obiekt,
krzyknąłeś, "halo!"
Greg, mam wrażenie, nie wychodziło ci,
bo zdecydowałeś się trzymać proste ręce.
Pomyślałem, że jak będę miał sztywne ręce,
to wszystko inne będzie sztywne.
Uwolnili dwie pułapki.
Ale Greg zebrał 23 292 granulki.
- Tak myślałem. - Populacja Antrim, dla porównania.
- W hrabstwie Antrim. - Tak.
Populacja Amersham w Buckinghamshire dla Mo,
czyli jeszcze więcej - 24 546 granulek.
No.
- Dobry początek. - Skuteczne zbieranie pokarmu.
Tak jest.
- Teraz czas na Amelię i Carol. - Boże.
- Dobra, najpierw pójdę do środka. - Okej.
- Uważaj na kolana.
Tak lepiej. Dziękuję, Carol.
Przepraszam... O...
[krzyczy]
Nie!
Kurde... O, Boże.
To zły pomysł.
Dobra.
To jest kula dla ryb, nie?
Tylko bez ryb.
O!
No, już po tym.
Okej.
Jak mam się poruszać bez...?
Aaa!
Nie rób wszystkiego tak szybko.
Dobra, jaka tu jest pułapka...
...tutaj?
A! Ha-ha-ha-ha!
Super.
O, nie!
Wszystko dobrze, Carol?
To lipa.
Potrzebna mi jakaś łopata.
Znalazłaś sanki? Gdzie nie zaglądałaś?
No, w niebo.
W niebo.
O, kurde.
O, nieźle.
Tak.
U. Wygląda męcząco.
Dobra, zostawię tak.
Zostało około 45 sekund.
- 40 sekund. - 40 sekund?
porażka potykacza
Dobra.
10 sekund.
Dzięki Bogu za to.
- [gwizdek] - Dobra, pa. - Pa pa.
- Na razie. - Na razie.
Obie byłyście za każdym razem zaskoczone pułapkami.
Poza tą w kopule, na którą byłaś najwyraźniej przygotowana.
Wygląda na to, że niektóre z moich nie zadziałały.
Tak, miałaś szczęście, Amelio.
Albo je przechytrzyłam.
Carol, poprosiłem o zdjęcie ciebie.
Poprosiłem o proste pochylenie Carol.
Patrzcie na te kąty.
Dobrze wyszło, zebrała populację Bathgate w West...
Wygląda jak robot, któremu skończyły się baterie.
Tak!
Powiedz mi, jak słabo poszło Amelii.
Amelia, bardzo słabo.
Zebrała populację Market Warsop w Nottinghamshire -
9000 granulek. Niedużo.
W porównaniu z 23 000 Carol.
Zebrała tylko 42 gramów mniej niż Greg. Jakbyś
zebrała więcej w laboratorium, może byś go pokonała.
Więc obecnie jesteś trzecia, Carol.
Została tylko jedna część tego odcinka.
Wróćcie do nas aby dowiedzieć się, czy ktoś uniesie moje brwi
i zabierze do domu trumnę dla owada.
Tak, szczęśliwego nowego roku!
Cześć! Witam ponownie w ostatniej części programu.
Mam wrażenie, jakbym dopiero zaczął ich poznawać, Alex.
Tak, i przez to łatwo będzie ich zapomnieć.
Ale musimy jeszcze dokończyć podstępne zadanie z pokarmem dla karpi.
I musi je dokończyć ktoś,
kto naprawdę wie, jak się chwyta dzień.
Tak, karp... diem.
[jęki]
To Rebecca Lucy Taylor.
Aaa! Kuźwa!
Super.
Pójdę tam.
Wracasz tam?
Zamiotę je.
Okej.
Dobra, idę dalej.
- Mogę tu wejść? - Tak.
Aaa!
Przepraszam.
Jak mam się teraz schylić?
Ale wylądowała na stojąco, tak?
Musisz jej dosięgnąć bez schylania się.
- Bez robienia sobie krzywdy. - O, Boże.
Kolano mi się zgina.
Bardzo krótkie zgięcie.
Tak, nie widziałem zgięcia.
Kuźwa mać.
To był głupi pomysł?
Nie poruszałbym się w taki sposób.
Dobra.
Uu, okej.
Okej.
[triumfalny śmiech]
Tak! Wal się, Greg James.
Na pewno wygrałam.
Przeszłaś pod linką.
Tak, to Mission Impossible.
Zostało 45 sekund.
A. Śmierdzą.
[gwizdek] Tak, śmierdzą.
Dziękuję.
Martwię się, jak to wpłynie na moją karierę.
No.
Ja martwiłem się o twoją karierę,
gdy oglądałem dziwną, nerwową, mechaniczną kobietę,
krzyczącą "kuźwa"!
Ale potem system zaczął działać.
Bardzo chciałam wygrać.
Rzecz polega na tym, że nigdy nie widzi się własnego tyłka z innego kąta
niż tego, który się wybiera.
- I? - To jak terapia ekspozycyjna.
Wyglądało nieźle.
Udało się jej zebrać sporo pokarmu.
Zebrała populację Falmouth w Cornwall.
Mo zebrał 24 546.
Rebecca 24 038. Jesteś na drugim.
[publiczność] Ooo!
5 punktów dla Mo Fary!
[okrzyki]
Podsumuję to.
5 dla Mo, 4 dla Rebekki, 3 dla Grega,
2 dla Carol i tylko 1 dla Amelii Dimoldenberg.
Super.
Rzućmy okiem na punktację.
Tak, Greg. Niestety, Amelio,
jako jedyna masz jednocyfrowy wynik,
prowadzi sir Mo Farah z 15 punktami.
Udajcie się na scenę na ostatnie zadanie programu.
[okrzyki]
Cześć, małe kujonki.
Kto przeczyta zadanie?
Niech Carol Vorderman je przeczyta.
Vorders.
Zobaczmy, jakie koszmary...
O.
Dobra.
"Wykonujcie polecenia Grega".
"Musicie wykonywać tylko polecenia zaczynające się od «Greg mówi»".
"Greg mówi, że wygrywa osoba najlepiej wykonująca jego polecenia".
To praktycznie "Simon mówi".
Nie, chyba wymyśliliśmy to jako pierwsi.
Czyli musicie wykonać tylko
instrukcje zaczynające się od "Greg mówi".
Wasze płaszcze mają kieszenie zaznaczone na czerwono.
Macie też czerwoną torebkę-nerkę.
Na stolikach macie rakietę, medalion, skarpetkę, cukierek
i flagę ze śliwką.
Wszyscy gotowi?
Chyba tak.
Zaczynajmy.
Greg mówi, włóżcie skarpetkę do prawej kieszeni.
Greg mówi, włóżcie rakietę do lewej kieszeni.
Greg mówi, włóżcie medalion do wewnętrznej kieszeni.
Teraz przenieście rakietę do prawej kieszeni.
- Greg mówi... - O, kuźwa.
...włóżcie cukierek do nerki.
Greg mówi, włóżcie rakietę do nerki.
Greg mówi, włóżcie skarpetkę do dolnej kieszeni.
Czekaj.
Greg mówi, włóżcie cukierka do wewnętrznej kieszeni.
Daj nam chwilę.
Teraz zamieńcie skarpetkę i medalion i przełóżcie rakietę...
- Czekaj... - ...do lewej kieszeni.
Gdzie jest cukierek?
Greg mówi, zamieńcie flagę i cukierka.
No kuźwa mać.
Greg mówi, zamieńcie medalion i rakietę.
Greg mówi, włóżcie skarpetkę do nerki.
- Gdzie jest skarpetka? - Greg mówi, włóżcie cukierka do dolnej kieszeni.
Znalazłem cukierka!
Greg mówi, zamieńcie zawartość wewnętrznej i dolnej kieszeni.
Greg mówi, przenieście rakietę do lewej kieszeni. I Greg...
Zamknij się na moment!
I Greg mówi, zamieńcie cukierka i medalion.
I w końcu, włóżcie rakietę do wewnętrznej kieszeni.
- Nie. - [gwizdek]
[oklaski]
Jak policzę do trzech,
pokażcie mi zawartość prawej kieszeni.
Raz, dwa, trzy.
Powinna być pusta.
- Wszyscy mają dobrze. - Wow.
Teraz włóżmy ręce do lewej kieszeni
i jak policzę do trzech, pokażcie... raz, dwa, trzy.
- Rakietę. - No...
Mamy trzy poprawne wyniki.
Amelia, Carol i Mo włożyli ją poprawnie.
Gdzie jest moja rakieta?
Teraz zajrzyjmy do dolnych kieszeni,
czyli tej niżej. Jak policzę do trzech,
raz, dwa, trzy, nie powinniście mieć tam nic.
Aa! Przepraszam.
Poprawnie. Niepoprawnie. Niepoprawnie.
- Masz tam coś, Mo? - Nie. - Czyli dobrze.
[oklaski]
Wiedziałam.
- Miałaś dobrze? - Nie.
Zajrzyjmy teraz do wewnętrznej kieszeni.
Raz, dwa, trzy,
- medalion. - Oo.
Dobra robota, Mo, dobra robota, Rebecco.
[oklaski]
I w końcu, otwórzmy torebki-nerki.
- Co tam mamy? - Coś dużego.
Powinniście mieć flagę, skarpetkę i cukierek.
Zgubiłam papierek, ale...
- Amelia wszystko włożyła poprawnie. - O, mam też medalion.
Prawie wszystko poprawnie.
Carol ma skarpetkę,
Greg też, Mo też, Rebecca Lucy Taylor też,
ale masz też rakietę.
To wszystko, Greg.
Policzymy to i dodamy do waszych punktów.
Zejdźcie do mnie.
[oklaski]
- To było ekscytujące, nie? - Super było.
Mogę powiedzieć, że Greg James miał tylko jedną poprawną rzecz.
[publiczność] Ooo.
- Jest ostatni i dostaje 1 punkt. - Słabo.
Dwie osoby są razem na trzecim.
To Rebecca i Carol,
które miały dwie rzeczy w poprawnych kieszeniach.
Po 3 punkty, bo razem na pierwszym, z 5 punktami,
mieli po 4 poprawne rzeczy,
są Amelia i Mo.
[oklaski]
Tak.
Dobra robota.
Skończyliśmy z niesamowitą tablicą wyników.
- Nikt nie jest na ostatnim miejscu. - O.
- Nikt nie jest na czwartym miejscu. - Co?
Nikt nie jest na trzecim miejscu.
Jak?
Cztery osoby mają ten sam wynik.
Oo, to miło.
Te osoby to Amelia, Carol, Greg
i Rebecca.
[okrzyki]
Co oznacza, że sir Mo Farah wygrywa nasz odcinek specjalny.
[okrzyki]
Udaj się na scenę...
Mobot! Mobot!
Tak!
Udaj się na scenę i odbierz nagrody,
i świętuj ze swoim trofeum.
Życzę świetnego roku i dołączcie do nas w kolejnym sezonie.
Ale na razie obejrzyjmy naszego zwycięzcę, sira Mo Farę.
[okrzyki]
Taskmaster Worldwide Incorporated The Polish Team / Polski zespół
Oryginalne angielskie napisy: Red Bee Media
Tłumaczenie na polski: Hanny Time
Łuuu!